Ο Βασίλης Ρώτας (1889-1977)

Ο Βασίλης Ρώτας (Χιλιομόδι Κορινθίας, 1889-Αθήνα, 1977) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής και λόγιος από τους εκλεκτούς του τόπου μας.

Ο Βασίλης Ρώτας
Ο Βασίλης Ρώτας

Ο Βίος του Βασίλη Ρώτα

Ο Βασίλης Ρώτας γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1889 στο Χιλιομόδι Κορινθίας. Τελείωσε το Γυμνάσιο Κορίνθου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως έφεδρος αξιωματικός. Έπειτα μονιμοποιήθηκε στο Στρατό. Το 1921 παντρεύτηκε την παιδική του φίλη Κατερίνα Γιαννακοπούλου και απέκτησαν τρία παιδιά. Επειδή τραυματίστηκε βγήκε σε πολεμική διαθεσιμότητα με βαθμό του συνταγματάρχη το 1930. Τον ίδιο χρόνο που αποστρατεύτηκε ίδρυσε το «Θέατρο του Λαού» και δίδαξε σε διάφορες Σχολές Θεάτρου. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, με το θίασο του, περιόδευε τα ελληνικά βουνά και έδινε παραστάσεις για την ψυχαγωγία των ανταρτών. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συνδέθηκε με την συγγραφέα Βούλα Δαμιανάκου και έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτραβηγμένος στη Νέα Μάκρη. Ο μπαρμπα-Βασίλης -έτσι τον έλεγαν οι απλοί άνθρωποι- πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση στις 30 Μαΐου 1977 σε ηλικία 88 ετών.

Ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας

Ο Βασίλης Ρώτας παρουσιάστηκε πολύ νωρίς στα γράμματα με ποιήματα του που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα περιοδικά. Παράλληλα έγραψε διηγήματα, κριτικές και άρθρα σε άψογη δημοτική γλώσσα. Πλούτισε την θεατρική θεματογραφία με έργα που γνώρισαν σκηνική επιτυχία. Στο χώρο της παιδικής λογοτεχνίας πρόσφερε πάρα πολλά. Θέατρο και ποίηση για παιδιά δοσμένα με τη γραφίδα Ρώτα ανέβασαν το επίπεδο της παιδικής μας λογοτεχνίας.

Μοναδικές σε ποιότητα και όγκο είναι οι μεταφράσεις των έργων του Σαίξπηρ, που έκανε με τη βοήθεια της Βούλας Δαμιανάκου. Επίσης μετάφρασε αρχαίους Έλληνες, όπως Αριστοφάνη, Ησίοδο και άλλους. Το έργο του Ρώτα, ιδιαίτερα το ποιητικό, ξεχωρίζει για το γνήσιο ελληνικό του χαρακτήρα. Δεν δέχτηκε ξένες επιδράσεις. Αν από κάπου επηρεάστηκε, ήταν το δημοτικό μας τραγούδι, γι’ αυτό και ο στίχος του είναι αδρός, ρωμαλέος, στιβαρός.

Το έργο του Βασίλη Ρώτα

  • Να ζει το Μεσολόγγι
  • Ρήγας Βελεστινλής
  • Ελληνικά Νιάτα
  • Το πιάνο
  • Γάμος παρά τρίχα
  • Γραμματιζούμενοι
  • Το τραγούδι των σκοτωμένων
  • Κρυφός Καημός
  • Κιθάρα και γαρούφαλο
  • Τραγούδια της Κατοχής
  • Ο χορός των παιχνιδιών
  • Τα κορίτσια επαναστατούν
  • Ο Καρδούλας
  • Σπιτίσιο φαΐ
  • Σε γνωρίζω από την κόψη
  • Παιδιάτικα τραγούδια

Η Πηνελόπη Δέλτα (1874-1941)

Η Πηνελόπη Δέλτα (Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, 24 Απριλίου 1874 – Αθήνα, 2 Μαΐου 1941) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, γνωστή κυρίως από τα ιστορικά της μυθιστορήματα για παιδιά, η σημαντικότερη ίσως γυναικεία φυσιογνωμία στις κρίσιμες για τον Ελληνισμό πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

Η Πηνελόπη Δέλτα
Η Πηνελόπη Δέλτα

Η Πηνελόπη Μπενάκη – Δέλτα γεννήθηκε στις 24 Απριλίου του 1874, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από τον επιχειρηματία και εθνικό ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη και την Βιργινία Χωρέμη, μέλος της ισχυρής τότε εμπορικής οικογένειας Χωρέμη της Αλεξάνδρειας. Η Πηνελόπη ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας ήταν: η Αλεξάνδρα Μπενάκη Χωρέμη – Daves, ο Αντώνης Μπενάκης, ο Κωνσταντίνος Μπενάκης, ο Αλέξανδρος Μπενάκης και η Αργίνη Μπενάκη – Σαλβάγου.

Η Πηνελόπη Δέλτα έγραψε ιστορίες και παραμύθια για παιδιά. Υπηρέτησε την παιδική λογοτεχνία όσο κανείς άλλος στην Ελλάδα. Σήμερα θεωρείται η συγγραφέας που έβαλε γερές βάσεις στο παιδικό βιβλίο. Με μια ψυχή γεμάτη Ελλάδα, με μια παιδικότητα -με την καλή έννοια- ύφους, έδωσε αριστουργήματα στην παιδική μας λογοτεχνία. Λάτρεψε το παιδί και λατρεύτηκε από αυτό. Τρία πράγματα λάτρεψε στη ζωή της η Πηνελόπη Δέλτα: την Ελλάδα, το παιδί και τους φτωχούς. Και τα τρία τα υπηρέτησε πιστά και στα τρία έδωσε τον εαυτό της. Στα παιδιά έδωσε αφηγήματα διαποτισμένα από την ιστορία μας και από τις παραδόσεις μας, στους φτωχούς στάθηκε συμπαραστάτης και αρωγός και στην Ελλάδα, με την κοινωνική και πνευματική της προσφορά, δεν άφησε τομέα που να μην κάλυψε με τον γνήσιο πατριωτισμό της.

Το έργο της Πηνελόπης Δέλτα

  • 1909: Για την Πατρίδα
  • 1909: Η καρδιά της βασιλοπούλας
  • 1910: Παραμύθι χωρίς όνομα
  • 1911: Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου
  • 1915: Παραμύθια και άλλα
  • 1921: Τ’ Ανεύθυνα
  • 1922: Στο Κοτέτσι (παραμύθι)
  • 1925: Η ζωή του Χριστού – (δίτομο)
  • 1927: Το γκρέμισμα
  • 1932: Τρελαντώνης
  • 1935: Μάγκας
  • 1937: Στα μυστικά του βάλτου
  • 1939: Οι Ρωμιοπούλες (μυθιστόρημα για ενήλικες)

Το τέλος της ζωής της στάθηκε, δυστυχώς, μια πράξη επιβεβαίωσης αυτής της ξέφρενης λατρείας της για την πατρίδα. Πέθανε λίγες μέρες αφότου μπήκαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα, από δυνατό ψυχικό κλονισμό στις 2 Μαΐου 1941.

Με πληροφορίες από: https://el.wikipedia.org/wiki/Πηνελόπη_Δέλτα

Καιάδας

Ως Καιάδας αναφερόταν στην αρχαιότητα το μεγάλο βάραθρο κοντά στην αρχαία Σπάρτη στους πρόποδες του όρους Ταΰγετος. Έχει συνδεθεί το όνομα αυτό με την έκθεση των δύσμορφων βρεφών στη Σπάρτη. Αυτό στηρίζεται στην άποψη ότι οι Σπαρτιάτες υποστήριζαν και επιθυμούσαν την ευγονία και την χρησιμότητα τους στο κράτος.

Καιάδας

Η άποψη αυτή ταυτίστηκε με μια σειρά στερεοτύπων που ακολουθούν συνήθως τους χαρακτηρισμούς της σπαρτιατικής κοινωνίας και συνδέθηκε με μια συγκεκριμένη εικόνα-παράσταση για τη σπαρτιατική πολιτεία. Απομονώνει επίσης την σπαρτιατική πρακτική από το ευρύτερα διαδεδομένο φαινόμενο της έκθεσης βρεφών στην αρχαιότητα, αποδίδοντας ιδιαίτερο σημασιολογικό φορτίο.

Παραδόξως, καμιά από τις αντιλήψεις-απόψεις περί σπαρτιατικής ιδιαιτερότητας ή «αγριότητας» δεν καταγράφονται στις μαρτυρίες των αρχαίων. Οι αιτίες που οδηγούσαν κάποια οικογένεια στην έκθεση ενός αρτιμελούς παιδιού ήταν συνήθως κοινωνικές και οικονομικές και υπάρχουν διαφορές από πόλη σε πόλη και από εποχή σε εποχή ως προς τις διαστάσεις και τον τρόπο εφαρμογής της.

Αντίθετα, η έκθεση των βρεφών με κάποια γενετική δυσπλασία ή δυσμορφία αποτελούσε κοινή πρακτική και δεν παρατηρούνται διακρίσεις ή πολυνομία από πόλη σε πόλη και από εποχή σε εποχή. Το τερατόμορφο βρέφος θεωρούνταν ανεπιθύμητο και προκαλούσε το φόβο της κοινότητας.

Η μοναδική φιλολογική μαρτυρία, που μας είναι γνωστή, ο Πλούταρχος, εμφανίζει μεγάλη συνάφεια και πνευματική συγγένεια με τις απόψεις του Πλάτωνα, οι οποίες όμως δεν αναφέρονται στην σπαρτιατική πρακτική. Ο Πλάτωνας, όπως συχνά κάνει και σε άλλα ζητήματα, καινοτομεί και σε αυτό. Θεωρητικοποιεί την ευγονία, τη συνδέει με την έκθεση και εισάγει στη διαδικασία της έκθεσης μια ειδική επιτροπή «αξιολόγησης» των νεογέννητων. Παράλληλα, αποκλείει την έκθεση των υγιών βρεφών και επικεντρώνει την προσοχή και το ενδιαφέρον του στα δύσμορφα.

Τη λογική αυτή κατάταξη του θέματος, καθώς και τον τρόπο περιγραφής της διαδικασίας της έκθεσης τη συναντάμε και στον Πλούταρχο για την περίπτωση της Σπάρτης. Το χωρίο του Πλούταρχου εγείρει πέντε βασικά σημεία: την εξέταση, την ευγονία, την απονομή κλήρου στο υγιές παιδί, τη ρίψη του δύσμορφου στον Καιάδα και τον ρόλο των φυλετών που συνδυάζεται με τον βαθμό εξουσίας του πατέρα πάνω στο παιδί του.

Σε μια κλειστή κοινωνία, όπως αυτή των Ομοίων, στη Σπάρτη, όπου επικρατούσαν ενδογαμικές σχέσεις, το φαινόμενο ως προς τη διαμαρτία περί της διάπλασης των παιδιών δεν πρέπει να ήταν σπάνιο και ίσως για το λόγο αυτό μέτρα προστασίας να κρίθηκαν από την κοινότητα αναγκαία και απαραίτητα. Εκεί, ίσως, να βρίσκεται και η αιτία της ιατρικής εξέτασης του παιδιού από τους γεροντότερους.

Η ορθολογική ερμηνεία της ευγονίας, πολιτικά μεταφράζεται στη διάθεση των Σπαρτιατών να απομακρύνουν μόνο τα τερατόμορφα βρέφη, βασιζόμενοι στην αρχή πως κάθε υγιές παιδί είναι συγχρόνως και ένας μελλοντικός πολίτης.

Με την ευκαιρία διαδικασίας εξέτασης του παιδιού από τους φυλέτες, συνδυάζονταν και η απονομή του κλήρου από τον πατέρα. Ο χαρακτήρας, η σημασία όμως αυτή της απονομής ήταν διαφορετική πριν και μετά το νόμο του Επιταδέα.

Πριν από το νόμο του Επιταδέα, η απονομή κλήρου ίσως είχε συμβολικό χαρακτήρα και αφού το παιδί αποκτούσε αυτοδίκαια την πατρική περιουσία. Μετά το νόμο του Επιταδέα, η απονομή γης στο νεογέννητο πρέπει να αποκτά ουσιαστικό χαρακτήρα για το μελλοντικό πολίτη. Η δημοσιοποίηση της απονομής κλήρου αποτελούσε ίσως μια δεσμευτική υπόσχεση του πατέρα, παρουσία των μελών της φυλής, ότι θα αφήσει τον κλήρο στο παιδί που αναγνωρίζει και αναλαμβάνει να αναθρέψει και όχι σε κάποιον άλλον.

Στη νεότερη και σύγχρονη ιστοριογραφία επικρατεί η άποψη που ταυτίζει τους Αποθέτες με τον Καιάδα. Ο Πλούταρχος, όπως και καμία άλλη μαρτυρία, δεν συσχετίζει τους Αποθέτες με τον Καιάδα. Ο Καιάδας και η θρυλική ρίψη σ’ αυτόν αφορά καταδικασμένους σε θάνατο ή τα πτώματα τους και όχι τα δύσμορφα μωρά. Η ταύτιση του με τους Αποθέτες ανταποκρίνεται περισσότερο στην παράσταση-εικόνα της πόλης αυτής έτσι όπως κατασκευάστηκε στη σύγχρονη εποχή και λιγότερο στην ιστορική της πραγματικότητα.

Και μόνο το γεγονός πως ο Σπαρτιάτης με την ιδιότητα του πατέρα, παρουσιάζει το παιδί στους φυλέτες, προϋποθέτει ένα στάδιο αναγνώρισης του βρέφους εκ μέρους του (κάτι αντίστοιχο με τη γιορτή των «Αμφιδρομίων» στην Αθήνα). Ο πατέρας δηλαδή έφερνε στη λέσχη μόνο όσα επιθυμούσε να αναθρέψει. Το γιατί στη Σπάρτη η έκθεση των αρτιμελών παιδιών δεν εκφραζόταν με την κλασική μορφή της εγκατάλειψης τους, όπως συνέβαινε στην Αθήνα, ίσως να οφειλόταν στη διαφορετική δομή που είχε η κοινωνική διαστρωμάτωση των πολιτών. Στο γεγονός, δηλαδή, πως στην τάξη των Σπαρτιατών υπήρχαν θεσμοθετημένα κοινωνικά στρώματα που μπορούσαν να «υποδεχθούν» το εκτιθέμενο παιδί, κάτι που δεν συναντάμε στην Αθήνα.

Η παρουσία των φυλετών δεν αφορά τη διαδικασία αναγνώρισης του παιδιού από τον πατέρα, που ήταν καθαρά οικογενειακή υπόθεση. Αφορά τη διαδικασία εισόδου και εγγραφής του παιδιού στη φυλή, η οποία δεν ανήκει στη δικαιοδοσία της οικογένειας. Έτσι ερμηνεύεται ο αναβαθμισμένος ρόλος των φυλετών, ανεξάρτητα από το βαθμό εξουσίας του πατέρα. Τη γενικότερη χαλάρωση των παραδοσιακών θεσμών της Σπάρτης στη μακρόχρονη περίοδο, από την αρχαϊκή έως τη ρωμαϊκή εποχή, ακολούθησε και η ισχύς των φυλετών.

Η σπαρτιατική συνήθεια της έκθεσης εντάσσεται στη γενικότερη διαδεδομένη συνήθεια της έκθεσης των ανεπιθύμητων παιδιών στον αρχαίο κόσμο. Καμιά «σπαρτιατική ανωμαλία», δεν τίποτα το ιδιαίτερο ή αξιοπερίεργο δεν σημειώνεται στην αρχαία ελληνική γραμματεία για την εφαρμογή αυτής της πρακτικής στην Σπάρτη. Η μοναδική ιδιαιτερότητα που εμφανίζεται στην περίπτωση της Σπάρτης είναι ότι η έκθεση περιορίζεται και επικεντρώνεται μόνο στα τερατόμορφα παιδιά και δεν επεκτείνεται και στα αρτιγενή, όπως ευρύτατα εφαρμοζόταν στις άλλες πόλεις.

Η μαρτυρία του «ηθικολόγου» Πλουτάρχου μέσα από το σπαρτιατικό πρότυπο λειτουργεί παράλληλα και ως παρότρυνση και προτροπή για τον περιορισμό των διαστάσεων της έκθεσης των υγιών βρεφών, που στην εποχή του παρουσίαζε τρομακτική έξαρση, επικεντρώνοντας την μόνο σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, αυτή των δύσμορφων εκ γενετής παιδιών. Τα συμπεράσματα περί ευγονίας των Σπαρτιατών, στο πλαίσιο μιας στρατοκρατούμενης κοινωνίας, ο υπερβάλλων ρόλος των φυλετών στις οικογενειακές και ατομικές υποθέσεις, στο πλαίσιο του κοινοβιακού χαρακτήρα της σπαρτιατικής κοινωνίας, προέρχονται και αποτελούν αναπόσπαστα μέρη του σπαρτιατικού μύθου, του οποίου ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες ήταν και ο Πλούταρχος.

Bullying από σπίτι…

Το Bullying έχει ταυτιστεί με τον σχολικό εκφοβισμό. Όμως στην πραγματικότητα, δεν είναι ένα φαινόμενο που ξεκινά στο σχολείο, αλλά μια κατάσταση που το άτομο βιώνει ήδη στο σπίτι του συχνά από τους γονείς αλλά και από τα αδέρφια του με την σιωπηρή ή και ξεκάθαρη συναίνεση των γονιών του.

Bullying από σπίτι...

Όταν μέσα στην ίδια του την οικογένεια έχει δεχτεί προσβολές και ταπεινώσεις όπως: «Χοντρούλα κουνήσου, βιαζόμαστε», «Τι άχρηστος που είσαι!», «Ε, ελέφαντα, θα έρθεις;», «Προσοχή έρχεται η μπουλντόζα!», «Ο ηλίθιος πήρε πάλι 5 στα μαθηματικά!», «Έτσι άσχημη που είσαι, φαντάζεσαι ότι θ’ αρέσεις στα αγόρια;», «Ποια νομίζεις ότι είσαι; Η βασίλισσα της Αγγλίας;», πώς θα μπορέσει άραγε να αντιμετωπίσει τις προσβολές στο σχολείο.

Ελάχιστα είναι τα παιδιά που δεν τα προσέβαλαν ποτέ οι γονείς τους. Αυτές οι υποτιμήσεις μοιάζουν με συναισθηματικά χαστούκια. Πληγώνουν εξίσου το παιδί/έφηβο που τις ανέχεται αλλά και τον ενήλικα που τις προφέρει. Το κυριότερο είναι ότι πληγώνουν για πάντα τη σχέση τους.

Η λεκτική βία

Πιστεύουμε οι περισσότεροι ότι η λεκτική βία είναι ανώδυνη. Στο σχολικό περιβάλλον οι προσβολές είναι σχεδόν κανόνας. Οι έφηβοι συνηθίζουν να εξαπολύουν προσβολές προς τους συνομήλικους τους και να αντέχουν αυτές που οι άλλοι τους απευθύνουν, προκειμένου να ανήκουν στην ομάδα.

Κι όμως, αυτές οι στάσεις της περιφρόνησης και της υποτίμησης είναι ήδη επίπονες όταν προέρχονται από κάποιο φίλο κι ακόμη περισσότερο όταν προέρχονται από τους ίδιους τους γονείς μας. Οι συνηθισμένες προσβολές πληγώνουν περισσότερο από ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε.

Bullying στο σπίτι

Στο σπίτι οι γονείς είναι ικανοί να μιλήσουν με εντελώς προσβλητικό τρόπο στο παιδί τους και να πιστεύουν ότι δικαιολογούνται γιατί δήθεν το κινητοποιούν να γίνει καλύτερο. Αυτό που καταφέρνουν είναι να πληγώνουν τα παιδιά τους και να τα ωθούν να δημιουργήσουν ένα συναισθηματικό φρούριο που θα εμποδίζει την βίωση του θυμού και της οργής για την άδικη επίθεση που δέχονται. Καταλήγουν να μην αισθάνονται πια και να κλείνονται στον εαυτό τους.

Συνήθως παρατούν την ενασχόληση για την οποία δέχονται την έντονη κριτική και τις προσωπικές προσβολές.

Επειδή αγαπούν τους γονείς τους και δεν θέλουν να τους αμφισβητούν, προτιμούν να καταστρέψουν τη δική τους εικόνα, αφού πλέον δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Δεν μπορούν όμως να συνδέσουν αυτή την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους με την στάση του γονιού, γιατί τον θεωρούν εξαίρετο, ανώτερο, άνετο με τη ζωή και γενικά κυρίαρχο.

Η εξουσία των γονιών

Όμως θα ρωτούσε κανείς, με ποιον τρόπο επωφελείται ο γονιός κάνοντας το παιδί του να υποφέρει έτσι;

Διατηρεί την εξουσία. Δεν επιτρέπει στα συναισθήματά του να αναδυθούν. Υπήρξε καταπιεσμένος από τον δικό του γονέα, ταπεινωμένος, υποτιμημένος. Είναι η σειρά του να είναι καυστικός κι έτσι δεν αφήνει τα συναισθήματά του να αναδυθούν στην επιφάνεια. Πέρα από τον έλεγχο επάνω στο παιδί του, στην πραγματικότητα προσπαθεί να ελέγξει τα δικά του συναισθήματα, να τα κρατήσει κρυμμένα.

Στην πραγματικότητα η προσβολή δεν απευθύνεται στο ίδιο το παιδί, αλλά πώς μπορεί να το ξέρει; Τα παιδιά πιστεύουν τους γονείς τους.

Από πού προέρχονται αυτές οι προσβολές; Συχνά, τις έχουμε ακούσει, μας τις έχουν απευθύνει όταν ήμαστε μικροί. Για να αντέξουμε αναγκαστήκαμε ασυνείδητα να απαλείψουμε την επιθετική τους πλευρά. Τις εσωτερικεύσαμε, κρύβοντας τον πόνο. Ο μηχανισμός αυτός είναι αμυντικός.

Η προσβολή αποτελεί προβολή επάνω στον άλλον, ώστε να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε τον πόνο που αισθανόμαστε μέσα μας. Πίσω από μία προσβολή υπάρχει πάντα η προσωπική μας ιστορία, ένα τραύμα που μας πονά ακόμη, συναισθήματα και ανάγκες.
Οι προσβολές μας δεν είναι αθώες. Προβάλλονται επάνω στα παιδιά μας, αλλά δε λένε τίποτε για αυτά. Μιλάνε για τα δικά μας τραύματα.
Οι προσβολές, οι υποτιμήσεις, οι επικρίσεις, οι βρισιές δεν αποτελούν εκπαιδευτικές μεθόδους, αλλά βία, ακόμη κι όταν, και ιδίως όταν οι γονείς είναι αυτοί που προσβάλλουν. Οι επικρίσεις αποτελούν χτυπήματα έναντι του άλλου, ώστε να μην αναγκαστούμε να κοιτάξουμε μέσα μας.

Πηγή: https://www.psychology.gr

Φράσεις για ευγενικά παιδιά

Οι περισσότεροι γονείς συνειδητοποιούν καθώς το παιδί τους μεγαλώνει ότι μπορεί πολύ γρήγορα να υιοθετήσει συμπεριφορές ή ακόμα και φράσεις που χρησιμοποιούν οι ενήλικες γύρω του. Ωστόσο, επειδή ενδέχεται να υιοθετήσουν μια λιγότερο επιθυμητή συμπεριφορά, θα ήταν καλό να το βοηθήσετε, μαθαίνοντάς του εξαρχής ορισμένες εκφράσεις που θα το βοηθήσουν να επικοινωνεί καλύτερα με τους ανθρώπους γύρω του, ανεξαρτήτου ηλικίας.

Φράσεις γιαευγενικά  παιδιά

Παιδικές φράσεις

«Σε παρακαλώ»

Είναι αλήθεια πως τα παιδάκια, ειδικά στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, ξέρουν τι πραγματικά θέλουν και μπορεί να μην το ζητούν πάντα ευγενικά. Για το λόγο αυτό θα ήταν καλό να του μάθετε να λέει «σε παρακαλώ» πριν ή μετά αφού ζητήσει κάτι. Με αυτόν τον τρόπο, του μαθαίνετε να είναι ευγενικό κατά τις κοινωνικές του συναναστροφές, πράγμα που θα το βοηθήσει πολύ στην μετέπειτα ενήλικη ζωή του.

«Σε ευχαριστώ»

Η ευγνωμοσύνη είναι καλό να διδάσκεται στα παιδιά από νεαρή ακόμα ηλικία. Μαθαίνοντας του αυτήν την φράση, όχι μόνο το μαθαίνετε να είναι ευγενικό όταν επικοινωνεί με τους γύρω του αλλά πραγματικά να νιώθει ευγνώμον για όλα όσα έχει ή για κάτι που θα το δοθεί. Παράλληλα το να νιώθει ευγνώμον θα το γεμίσει χαρά και αισιοδοξία, αφού θα μπορεί να βλέπει τα θετικά ακόμα και σε δύσκολες ή δυσάρεστες καταστάσεις.

«Θα τα καταφέρεις»

Ο καλύτερος τρόπος για να μάθει αυτήν την φράση είναι να την ακούει συχνά από εσάς. Με αυτόν τον τρόπο, του μαθαίνετε στην πραγματικότητα πώς να είναι πρόθυμο και εμψυχωτικό στους γύρω του αλλά και στον εαυτό του. Φράσεις σαν και αυτή, το βοηθούν να ενδυναμώνει τις σχέσεις του με τους γύρω του, αφού αποτελεί ένα θετικό άτομο που θέλει να βοηθά και να εμψυχώνει τους ανθρώπους στην καθημερινότητά του.

«Πώς είσαι;»

Μέσω αυτής της φράσης, του μαθαίνετε να έχει επίγνωση του άλλου ατόμου και να ενδιαφέρεται για το πώς είναι αλλά και τα συναισθήματά του. Ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε, αποτελεί μια σπουδαία φράση αφού δείχνουμε στον συνομιλητή μας ότι θέλουμε να ακούσουμε για την ημέρα του. Του μαθαίνετε λοιπόν, να δείχνει εκτός από ευγένεια και καλοσύνη κατά τις κοινωνικές του συναναστροφές.

«Νιώθω τόσο..»

Με αυτήν την φράση του μαθαίνετε να εκφράζει όλα όσα νιώθει, παίρνοντας τον έλεγχο των συναισθημάτων του μέσα από την κατάλληλη έκφραση και άρθρωση. Χρησιμοποιώντας σωστά τις λέξεις και τις φράσεις του, μπορεί να εκφράσει τις εσωτερικές του σκέψεις κι επομένως να διαχειριστεί καλύτερα όλα όσα βιώνει.

«Σε αγαπώ»

Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο, ωστόσο είναι ιδιαίτερα σημαντικό να του μάθετε να δέχεται την αγάπη από τους γύρω του αλλά και να την εκφράζει, αφού αποτελεί την βάση για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησής του. Δείξτε ότι αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική φράση, που θα πρέπει να λέει με όλη του την καρδιά και όχι να την αναπαραγάγει απλώς επειδή την ακούει από τους γύρω του.

Πηγή: https://www.vita.gr

Υγεία των παιδιών και των εφήβων

Ούτε μια χώρα του πλανήτη δεν προστατεύει σε επαρκή βαθμό την υγεία των παιδιών και των εφήβων της και κατ’ επέκταση το μέλλον τους, σύμφωνα με μια νέα διεθνή έκθεση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), την Unicef και το έγκριτο ιατρικό περιοδικό «The Lancet». 

Υγεία των παιδιών και των εφήβων

Η κοινή Επιτροπή 40 ειδικών των τριών αυτών φορέων, με επικεφαλής την πρώην πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας Έλεν Κλαρκ, κατέταξε 180 χώρες με βάση ένα νέο δείκτη. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 31η θέση διεθνώς, με πρώτη τη Νορβηγία και τελευταία την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Καθώς οι απειλές, τόσο από την κλιματική αλλαγή όσο και από το μάρκετινγκ των εταιριών (π.χ. διαφήμιση ανθυγιεινών τροφών) εντείνονται, η νέα έκθεση-ορόσημο προειδοποιεί ότι η υγεία και το μέλλον κάθε παιδιού και εφήβου κινδυνεύει άμεσα από την οικολογική υποβάθμιση και την εμπορική εκμετάλλευση, που ωθεί σε κατανάλωση ταχυφαγητού (φαστ φουντ), τροφών με ζάχαρη, αλκοόλ, καπνού κ.α.

Ο νέος παγκόσμιος δείκτης λαμβάνει υπόψη του πόσο προστατευτικό για τα παιδιά είναι το περιβάλλον μιας χώρας από διάφορες απόψεις, όπως υγεία, εκπαίδευση, διατροφή, βιώσιμη ανάπτυξη, ανισότητα εισοδημάτων κ.α. Τις πρώτες δέκα θέσεις παγκοσμίως στο δείκτη ευημερίας των παιδιών (Global Child Flourishing Index) καταλαμβάνουν Νορβηγία, Ν. Κορέα, Ολλανδία, Γαλλία, Ιρλανδία, Δανία, Ιαπωνία, Βέλγιο, Ισλανδία και Βρετανία, ενώ τις πέντε τελευταίες το Μάλι, ο Νίγηρας, η Σομαλία, το Τσαντ και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου, οι ΗΠΑ καταλαμβάνουν μια από τις τελευταίες θέσεις, μόλις την 173η, όσον αφορά έναν επιμέρους δείκτη (Sustainability Index) σχετικά με την ακαταλληλότητα του κλίματος για τα παιδιά (λόγω υψηλών ανά κεφαλή εκπομπών άνθρακα στην ατμόσφαιρα). Στον ίδιο αυτό δείκτη η Ελλάδα καταλαμβάνει την 142η θέση.

«Παρά τις βελτιώσεις στην παιδική και εφηβική υγεία κατά τα τελευταία 20 χρόνια, η πρόοδος έχει σταματήσει και τείνει να αντιστραφεί. Εκτιμάται ότι περίπου 250 εκατομμύρια παιδιά έως πέντε ετών σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος κινδυνεύουν να μην αξιοποιήσουν ποτέ το αναπτυξιακό δυναμικό τους. Όμως ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί ότι κάθε παιδί στον κόσμο σήμερα αντιμετωπίζει υπαρξιακές απειλές από την κλιματική αλλαγή και τις εμπορικές πιέσεις. Οι χώρες πρέπει να κάνουν περισσότερα για την υγεία των παιδιών και των εφήβων, διασφαλίζοντας ότι δεν προστατεύουμε μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον που θα κληρονομήσουν», δήλωσε η Κλαρκ.

Σύμφωνα με την έκθεση με τίτλο «Ένα μέλλον για τα παιδιά του κόσμου», που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς, τα παιδιά σε μερικές χώρες βλέπουν έως 30.000 τηλεοπτικές διαφημίσεις ετησίως. Αυτό εν μέρει εξηγεί γιατί ο αριθμός των παχύσαρκων παιδιών και εφήβων παγκοσμίως έχει αυξηθεί κατά 11 φορές μεταξύ 1975-2016, από 11 σε 124 εκατομμύρια. Ανησυχητική θεωρείται από τους ειδικούς και η εξάπλωση του ηλεκτρικού τσιγάρου στους νέους. 

Πηγή: https://www.amna.gr

Γονεϊκή Αποξένωση

Ο όρος «Γονεϊκή Αποξένωση», ήταν και πιθανότατα παραμένει, άγνωστη για τους περισσότερους. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, είναι ένα ουσιαστικό πρόβλημα, πασίγνωστο και υπαρκτό στη ζωή εκατομμυρίων οικογενειών που το βιώνουν.

Γονεϊκή Αποξένωση

Τι είναι όμως η Γονεϊκή Αποξένωση; Ο νομικός Μάριος Ανδρικόπουλος, ο οποίος ξεκίνησε αυτήν την κοινωνική προσπάθεια, ο οποίος ίδρυσε και διαχειρίζεται τη μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ιστοσελίδα για την Γονεϊκή Αποξένωση, δίνει την απάντηση μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η Γονεϊκή Αποξένωση είναι παιδική κακοποίηση και μπορεί εύστοχα να οριστεί ως μία κατάσταση, όπου ο αποξενωτής γονέας «διαβάλλει, δημιουργεί ψευδείς αναμνήσεις, υποσκάπτει, συκοφαντεί ασύστολα τον αποξενωμένο γονέα, προκειμένου να κάνει το παιδί του να τον μισήσει».

Και συνεχίζεται υποστηρίζοντας ότι η Γονεϊκή Αποξένωση είναι παραβατική συμπεριφορά και εκφράζεται αρχικά μέσω της άμεσης ή έμμεσης παρεμπόδισης επικοινωνίας του «στοχοποιημένου γονέα» (targeted parent). Δεν σταματάει όμως εκεί.

Στην πράξη το αποξενωμένο παιδί, όχι απλά χάνει την επικοινωνία με το στοχοποιημένο γονέα, αλλά βαθμιαία αναπτύσσει με «υποβολιμότητα», την οποία προκαλεί ο αποξενωτής γονέας, αρνητικά συναισθήματα για τον «στοχοποιημένο γονέα» δίχως να υπάρχει αιτία και με τελικό στόχο του αποξενωτή γονέα τη διαγραφή του στοχοποιημένου/αποξενωμένου γονέα από την ίδια τη συνείδηση του παιδιού (erased parent).

Τότε προκαλείται το λεγόμενο σύνδρομο των «ψευδών αναμνήσεων», όπου μέσω της διακοπής της επικοινωνίας, καθώς και λοιπών πρακτικών αποξένωσης, «σβήνουν» οι εικόνες του αποξενωμένου γονέα και αντικαθίστανται από την ψευδή εικόνα που περνάει ο αποξενωτής γονέας.

Τα παιδιά καθίστανται «όμηροι» του αποξενωτή γονέα και προέκταση του εις βάρος του αποξενωμένου, παρά πάσα λογική σεβασμού της παιδικής ψυχής. Η Γονεϊκή Αποξένωση είναι εξελικτική συμπεριφορά και σκόπιμο είναι να προληφθεί και να περισταλεί στο αρχικό στάδιο. Αυτός είναι ζήτημα αποτελεσματικού νομικού πλαισίου και αποφασισμένων θεσμών απονομής Δικαιοσύνης λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ανδρικόπουλος.

Το Σύνδρομο Γονεϊκής Αποξένωσης (Parental Alienation Syndrome – PAS) είναι ένας όρος που αρχικά δημιούργησε ο Richard A. Gardner στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Όμως η Γονεϊκή Αποξένωση δεν πρέπει να συγχέεται με αυτό, καθώς είναι η πράξη και το σύνδρομο αυτής το αποτέλεσμα.


Στη γονεϊκή πραγματικότητα το ζητούμενο είναι η αντιμετώπιση της πράξης της Γονεϊκής Αποξένωσης, η οποία είναι απολύτως νοσηρή και απαράδεκτη κατάσταση, τονίζει ο κ. Ανδρικόπουλος. Συχνά συνυπάρχει με σύστοιχες διαταραχές όπως το «Malicious Parent Syndrome» (βλ. σχετικά Ira Daniel Turkat). Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) το Μάιο του 2019, αποδέχθηκε την ένταξη της Γονεϊκής Αποξένωσης στην τρέχουσα έκδοση ICD-11 στον Κωδικό QE.52 Problem Caregiver-Child Relationship.

Σύμφωνα με τον κ. Ανδρικόπουλο η Γονεϊκή Αποξένωση αφορά χιλιάδες γονείς και παιδιά και τρέφεται από τη σιωπή, αλλά και από την καθυστέρηση στην επέμβαση της Δικαιοσύνης.

Αναφορικά με την παρουσία της ιστοσελίδας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο κ. Ανδρικόπουλος σημείωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι σκοπός της σελίδας είναι πρωτίστως να αναδείξει την κοινωνική αυτή μάστιγα, με μόνο γνώμονα την προστασία της παιδικότητας, το σεβασμό στο Νόμο και τα δικαιώματα των γονέων ανεξαρτήτως φύλου.

Στόχος η κοινωνική εγρήγορση και η συνδρομή στην υιοθέτηση καινοτόμων και αποτελεσματικών λύσεων και προτάσεων για την πάταξη του βαθιά αντικοινωνικού αυτού φαινομένου.

Η Δράση κατά της Γονεϊκής Αποξένωσης προσεγγίζει το θέμα μέσα από διεθνή οπτική και αναδεικνύει τον παγκόσμιο χαρακτήρα του ζητήματος αυτού, παρουσιάζοντας άρθρα, τραγούδια, βίντεοκλιπς και συνεντεύξεις από όλο τον κόσμο.

Ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας εμβληματικά ελληνικά και διεθνή hashtags καθημερινά αναδεικνύει τη σημασία του αγώνα κατά της Γονεϊκής Αποξένωσης και ενισχύει την κοινωνική εγρήγορση πάνω σε αυτή τη μάστιγα.

Ο αγώνας κατά της Γονεϊκής Αποξένωσης βρίσκει το δρόμο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με hashtags όπως: #dontgiveuponme #parental_alienation_is_child_abuse #parentalalienation #parentalalienationawareness #erased#never_give_up #ως_εδω #γονεικηαποξενωση #equalparenting #κρατος_δικαιου #νεαροι_Ελληνες_πολιτες #γιατιδεναντιδρας #actagainst_pa_gr.

Η «Δράση» δεν είναι όμως φωνή διαμαρτυρίας, λέει ο κ. Ανδρικόπουλος, αλλά προβαίνει και σε συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η καθιέρωση επιβαρυντικής περίστασης ως προς την παραβίαση αποφάσεων επικοινωνίας γονέα-τέκνου, η θέσπιση θέσης Εισαγγελέα Γονεϊκής Αποξένωσης, μαζί με αυτή της υφιστάμενης θέσης Εισαγγελέα Ενδοοικογενειακής Βίας, με ταυτόχρονη αναμόρφωση του Νόμου περί ενδοοικογενειακής βίας, την αναμόρφωση του Νόμου ως προς την ανάθεση επιμέλειας προς τη σύγχρονη κατεύθυνση της ίσης επιμέλειας, την ίδρυση Δικαστηρίων Οικογενειακών Υποθέσεων. Προτείνει επίσης την εκκίνηση εκστρατείας επιμόρφωσης, τόσο των Δικαστών και Εισαγγελέων, όσο και των ειδικών ψυχικής υγείας και των Δικηγόρων.

Καταλήγοντας, ο κ. Ανδρικόπουλος σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: η Γονεϊκή Αποξένωση ΔΕΝ είναι ιδιωτική διαφορά. Είναι παιδική κακοποίηση. Είναι κακοποίηση της παιδικής ψυχής και αφορά τη δημόσια τάξη. Είναι προσβολή στον πολιτισμό μας. Είναι συνεπώς η καταστολή της συνταγματική υποχρέωση της Ελληνικής Δημοκρατίας περί προστασίας των νεαρών Ελλήνων πολιτών. Επιζητούμε και προσβλέπουμε στην κοινωνική εγρήγορση και στη δύναμη της φωνής της Κοινωνίας των Πολιτών.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/paidiko-trayma/7604-goneiki-apoksenosi-mia-alli-morfi-paidikis-kakopoiisis.html


Πηγή: amna.gr

Η Θεία Λένα (1905-1971)

Η Αντιγόνη Μεταξά-Κροντηρά
Η Θεία Λένα

Η Αντιγόνη Μεταξά-Κροντηρά (η Θεία Λένα) (1905- 16 Οκτωβρίου 1971) ήταν σημαντική Ελληνίδα παιδαγωγός. Υπήρξε η δημιουργός του πρώτου παιδικού θεάτρου για παιδιά στην Ελλάδα, το Θέατρο του Παιδιού. Επίσης ήταν η αγαπημένη Θεία Λένα των παιδιών που παρουσίαζε παιδικές εκπομπές από το κρατικό Ελληνικό ραδιόφωνο από το 1938 έως το 1966. Η πιο γνωστή ήταν το Καλημέρα Παιδάκια της Ώρας του παιδιού. Υπήρξε η συγγραφέας 54 παιδικών βιβλίων, ανάμεσα σε αυτά και της εξάτομης παιδικής εγκυκλοπαίδειας καθώς και της Εγκυκλοπαίδειας της Ελληνικής Μυθολογίας για παιδιά. Παρουσίασε δίσκους βινυλίου με παραμύθια και τραγούδια καθώς και την πρώτη παιδική τηλεοπτική εκπομπή, με τίτλο Συντροφιά με τη Θεία Λένα. Ο στόχος της ήταν να εκπαιδεύει τα παιδιά ψυχαγωγώντας τα. Για το σύνολο του έργου της βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Ο Βίος της Αντιγόνης Μεταξά-Κροντηρά

Η Αντιγόνη Μεταξά γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του εκπαιδευτικού Γεωργίου Μεταξά. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Παρίσι, και υποκριτική τέχνη στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγήτρια σ’ αυτό διδάσκοντας απαγγελία και υποκριτική για πολλά χρόνια.
Το 1925 ανέλαβε πρωταγωνίστρια στο θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά, καθώς και στα «Διονύσια» του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1933 ίδρυσε τον πρώτο ελληνικό θίασο παιδικού θεάτρου, που λεγόταν «Το θέατρο του παιδιού», ή «Παιδικό θέατρο», που λειτούργησε χωρίς διακοπή ως την επιβολή της γερμανικής κατοχής, τον Απρίλιο του 1941, ενώ από το 1938 άρχισε να εργάζεται στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών ως τακτική συνεργάτρια και από το 1942 μέχρι το 1966 διευθύντρια της καθημερινής «Ώρας του Παιδιού». Πραγματοποίησε πολλές παιδικές εκπομπές με τίτλο «Η ώρα του παιδιού» χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Θεία Λένα», το οποίο χρησιμοποίησε και στο συγγραφικό της έργο. Το 1967 συνέχισε στη τηλεόραση της ΥΕΝΕΔ όπου το 1967 δημιούργησε το πρώτο ελληνικό παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Στο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνονται περισσότερα από 50 παιδικά έργα. Ξεχωρίζουν «Το Θέατρο του Παιδιού», «Η Ώρα του Παιδιού», «Ελάτε να ταξιδέψουνε», «Χίλιες μορφές», «Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά», «Καλώς ήλθες μικρό μου».

Η Αντιγόνη Μεταξά είχε παντρευτεί τον Κώστα Κροντηρά, πρώτο σκηνοθέτη στο χώρο της ραδιοφωνίας και συνεργάστηκε μαζί του στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών. Για το σύνολο του έργου της τιμήθηκε με ειδικό βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Κόρη της Αντιγόνης Μεταξά και του Κώστα Κροντηρά ήταν η επίσης ραδιοφωνική παραγωγός Λήδα Κροντηρά, γνωστή από την παιδική εκπομπή «Καλημέρα παιδάκια».

Μετά τον θάνατο της μνημονεύεται στο πάρκο απέναντι από το μαιευτήριο «Έλενα Βενιζέλου» σε μια μαρμάρινη πλακέτα.

Η Νέα Εγκυκλοπαίδεια του παιδιού

Το 1967 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» ΦΥΤΡΑΚΗΣ & ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟΣ το πεντάτομο έργο της «Η ΝΕΑ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ» μια εγκυκλοπαίδεια που απευθύνονταν κυρίως σε παιδιά και αποτελούσε ενημέρωση του αντίστοιχου δίτομου έργου που είχε κυκλοφορήσει το 1953.

Όπως γράφει η ίδια, στο αντί προλόγου εισαγωγικό κείμενο, η εγκυκλοπαίδεια περιέχει θέματα που συμπληρώνουν τη σχολική ύλη του δημοτικού και των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου (εξατάξιο τότε). Θεωρούσε επίσης ότι μία εγκυκλοπαίδεια για παιδιά θα έπρεπε να έχει ένα ομοιόμορφο ύφος πράγμα που, πολύ φυσικά, λείπει από τις περισσότερες εγκυκλοπαίδειες και λεξικά καθώς γράφονται από διάφορους συγγραφείς. Περιείχε επίσης αντί φωτογραφιών και χαρτών πάρα πολλά σκίτσα και απλοϊκές ζωγραφιές Ελλήνων ζωγράφων.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Αντιγόνη_Μεταξά