Η βία κατά των γυναικών

Η βία κατά των γυναικών: Ποιες είναι οι αιτίες του φαινομένου; Είναι ζήτημα μόνο κάποιων άρρωστων μυαλών; Η έκταση του φαινομένου μάλλον μας κάνει να σκεφτούμε πέρα και έξω από τη δομή της συγκεκριμένης προσωπικότητας που κακοποιεί ή δολοφονεί μια γυναίκα.

Η βία κατά των γυναικών

Μία σειρά σημαντικών διαπιστώσεων

  • το φαινόμενο της έμφυλης βίας, αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλείας
  • δεν είναι μία ιδιωτική μόνο υπόθεση, αφορά σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, μη κάνοντας διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών, βαθμού ανάπτυξης, θρησκείας, ή πλούτου.
  • Η ενδοοικογενειακή βία είναι μία «αόρατη βία», καθώς αποτελεί την πιο διαδεδομένη αλλά λιγότερο αναγνωρισμένη κατάχρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο κι αυτό διότι η βία στην οικογένεια, δύσκολα γνωστοποιείται στο στενό περιβάλλον και ακόμη πιο δύσκολα στο ευρύτερο.
  • Η βία κατά των γυναικών, δεν είναι ένα αμιγώς γυναικείο θέμα ως κατά κόρον αναφέρεται. Είναι ένα επίσης ισάξια ανδρικό ζήτημα. Αφορά σε μία παθογένεια της κοινωνικής μας πραγματικότητας, μέσα στην οποία βεβαίως διαπαιδαγωγούνται οι άνδρες από κάποιες γυναίκες/μητέρες, από μία οικογένεια, όσο και μέσα σε ένα πολιτισμικό-κοινωνικό σύστημα που επιτρέπει ή δεν επιτρέπει, καλλιεργεί ή δεν καλλιεργεί. Ως εκ τούτου, δεν προάγονται λύσεις με το να έχουν οι άνδρες σε τέτοιο μεγάλο βαθμό «σβηστεί» από κάθε συζήτηση για ένα θέμα που αφορά και στους ίδιους. Αντιθέτως τους δίνεται η ευκαιρία να μην προσέχουν, αφού δε μετέχουν!»
  • Οι δράστες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας! Δεν είναι απαραίτητα τα εμφανώς αρρωστημένα τέρατα που σέρνονται από το βάλτο και κάνουν βρωμοδουλειές. Οι δράστες μπορεί να δείχνουν πολύ φυσιολογικοί και καθημερινοί στον έξω κόσμο και να είναι γνωστοί μας!

Η λύση για τη βία κατά των γυναικών είναι:

  • Ανάμεσα σε άλλες βασικές ενέργειες όπως πρόληψη μέσω σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών, χρειαζόμαστε περισσότερους πραγματικούς άνδρες, ενήλικες που βρίσκονται στην εξουσία και σε θέσεις ισχύος, καθώς απέτυχαν ως ώρας, να προστατέψουν τα παιδιά, στην περίπτωση αυτή, τα αγόρια, από το κακό πρότυπο!
  • Δεν χρειάζεται εκπαίδευση ευαισθητοποίησης όσο περισσότερο χρειάζεται εκπαίδευση ηγεσίας! Είναι δείγμα κακής και αποτυχημένης ηγεσίας, να διαιωνίζεται ένα τέτοιο επαχθές φαινόμενο.

Τι πρέπει να αλλάξει

Πρέπει να κάνουμε ένα διαφορετικό σύνολο ερωτήσεων:

  • Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες κακοποιούν, σωματικά, συναισθηματικά, λεκτικά, και με άλλους τρόπους, τις γυναίκες και τα κορίτσια, ενώ ισχυρίζονται ότι τις αγαπούν;
  • Πώς μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνικοποίηση των αγοριών και τους ορισμούς του ανδρισμού που οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα; Η αδιαμφισβήτητη ανδρική κυριαρχία διδάσκεται στα παιδιά από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους
  • Ποιος είναι ο ρόλος της διαπαιδαγώγησης και της δομής της οικογένειας και των πεποιθήσεων της; Πρέπει να µάθουµε να χρησιµοποιούµε θετικά κίνητρα, τις φυσικές και λογικές συνέπειες και όχι τις σωµατικές τιµωρίες για την κατάκτηση της πειθαρχίας των παιδιών. Η ψυχοεκπαίδευση των γονέων μέσα από «Σχολές Γονέων», όπως και η ψυχική συγκρότησή τους μέσα από τη βοήθεια που μπορούν να λάβουν από τη συμβουλευτική και τη ψυχοθεραπεία, φαίνονται πιο αναγκαία από ποτέ όσο καλούμαστε να διαμορφώνουμε αυτόνομες προσωπικότητες με ψυχική ανθεκτικότητα σε μία ευνομούμενη κοινωνία αλληλοσεβασμού.

Ο ρόλος των ανδρών είναι ισχυρός στη συμβολή καταπολέμησης της βίας ενάντια στις γυναίκες, καθώς μπορούν να σταθούν πλάι στις γυναίκες και όχι εναντίον τους, εφόσον ζούμε μαζί στον κόσμο!. Άλλωστε οι περισσότεροι άνδρες έχουν γυναίκες και κορίτσια για τα οποία νοιάζονται πολύ, στις οικογένειές τους, τους φιλικούς κύκλους και αλλού. Έτσι, υπάρχουν τόσοι πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να μιλήσουν οι άνδρες.

Επί παραδείγματι, εάν είστε άντρας και είστε σε μια ομάδα αντρών όπου ένας τύπος αναφέρει κάτι σεξιστικό ή ταπεινωτικό για τις γυναίκες, αντί να γελάσετε ή να κάνετε ότι δεν ακούσατε, χρειαζόμαστε άντρες να πουν, «Έι, αυτό δεν είναι αστείο. Θα μπορούσες να μιλάς για την αδελφή μου, θα μπορούσες να αστειευτείς με κάτι άλλο;» Αλλιώς η σιωπή θα είναι σαν μια μορφή συναίνεσης και συνενοχής.

Έτσι θα δημιουργήσουν ένα κλίμα ομότιμου πολιτισμού, όπου η καταχρηστική συμπεριφορά θα θεωρείται απαράδεκτη, όχι μόνο επειδή είναι παράνομη, αλλά επειδή είναι λάθος και απαράδεκτη στον ομότιμο πολιτισμό. Οι άνδρες που δρουν με σεξιστικούς τρόπους θα χάσουν κύρος και έτσι μόνο τότε θα δούμε προοδευτικά μια ριζική μείωση της κακοποίησης. 

Ανάμεσα στα πολλά σπουδαία πράγματα που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είπε στη σύντομη ζωή του ήταν: «Στο τέλος, αυτό που θα πονέσει περισσότερο δεν είναι τα λόγια των εχθρών μας, αλλά η σιωπή των φίλων μας». 

Σε τελική ανάλυση, η ευθύνη του να πάρεις θέση σε αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να βαρύνει τους ενήλικες άνδρες με εξουσία. Η ανδρική κουλτούρα ήταν πάρα πολύ σιωπηλή γι’ αυτή τη συνεχιζόμενη τραγωδία της βίας των ανδρών κατά των γυναικών και των παιδιών. Οι άνδρες το χρωστούν στις γυναίκες. Αλλά επίσης το χρωστούν και στους γιους  τους. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι προχωρώντας μπροστά, άντρες και γυναίκες, με συνεργασία, μπορούμε να ξεκινήσουμε την αλλαγή και ο μετασχηματισμός θα συμβεί. Ώστε οι μελλοντικές γενιές να μην έχουν το επίπεδο της τραγωδίας που αντιμετωπίζουμε εμείς καθημερινά. 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/via/6149-via-enantia-stis-gynaikes-oxi-mono-gynaikeio-alla.html

Υπερφαγία

Είναι γεγονός πως η ικανότητα των αντρών να αποδεχτούν τις  παθολογικές τους διατροφικές συμπεριφορές και να αναζητήσουν θεραπεία περιορίζεται, καθώς αυτές θεωρούνται από πολλούς ως κατεξοχήν γυναικείο θέμα. Αν και η υπερφαγία στους άντρες φαίνεται να διαφοροποιείται από τις γυναίκες (προστίθεται ο ρόλος των θετικών και όχι μόνο των αρνητικών βιωμάτων), οι απόψεις στον ερευνητικό χώρο φαίνεται διίστανται λόγω της υποεκπροσώπησης του αντρικού πληθυσμού σε τέτοιες έρευνες.

Υπερφαγία

Γυναίκες και συναισθηματική υπερφαγία

Από τη μια πλευρά, πολλές γυναίκες έχουν την τάση να αναζητούν κοινωνική αλλά και συναισθηματική υποστήριξη από τους άλλους, στους οποίους εξαρτώνται για την επίλυση των προβλημάτων τους. Η έλλειψη συναισθηματικής στήριξης στις γυναίκες, έχει θεωρηθεί ως ο καλύτερος προβλεπτικός παράγοντας των υπερφαγικών επεισοδίων.

Τις περισσότερες φορές η αποτυχημένη προσπάθεια ελέγχου της διατροφής τους γενικεύεται στην αίσθηση αποτυχίας του ελέγχου της ζωής τους, εγείροντας πεποιθήσεις όπως «Δεν αξίζω» ή «Είμαι άχρηστη», αγνοώντας τη διερεύνηση των βαθύτερων παραγόντων που συνέβαλαν στην έλλειψη αυτοεκτίμησης. Ο μηρυκασμός τέτοιων πεποιθήσεων, τις περισσότερες φορές δρα ως ένας μηχανισμός εσωτερικής δύναμης: «Αν δεν σκέφτομαι συνεχώς ότι είμαι άχρηστη επειδή είμαι χοντρή, τότε θα έρθω αντιμέτωπη με άλλα πιο δυσφορικά βιώματα και με μια πραγματικότητα πως είμαι άχρηστη».  Εντωμεταξύ, η στρατηγική μηρυκασμού, συνδέεται με διαταραγμένες στάσεις απέναντι στο φαγητό και με επεισόδια υπερφαγίας. Έτσι, η αίσθηση της αδυναμίας που τους διακατέχει ως προς τον έλεγχο των βιωμάτων τους οδηγεί τη τροφή από τη μια πλευρά να τους «γεμίζει» ικανοποιώντας επιφανειακά τις βαθύτερές τους ανάγκες και από την άλλη να αποτελεί ένα νέο ελέγξιμο πρόβλημα για αυτές.

Άντρες και συναισθηματική υπερφαγία

Από την άλλη πλευρά, οι άντρες δε φαίνεται να έχουν συνδεδεμένη τη διατροφή με την αξία του εαυτού τους και η υπερκατανάλωση τροφής δεν συνοδεύεται με τύψεις ή ενοχές όπως στις γυναίκες. Ο παραδοσιακός ρόλος του άντρα απαιτεί από αυτόν να λύνει μόνος του τα προβλήματα του, να είναι απόλυτα σκληρός τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά και να αποφεύγει την έκφραση αδύναμων συναισθημάτων, ενώ ενθαρρύνεται η έμφαση στην αναζήτηση πιο πρακτικών λύσεων παρά την αναζήτηση παρηγοριάς και υποστήριξης.  

Αντιδρούν με μια μη ευέλικτη στάση απέναντι στα εσωτερικά βιώματα, ειδικότερα σε ότι αφορά την εξωτερίκευση των συναισθηματικών εμπειριών.  

Η υπερκατανάλωση φαγητού, ειδικά όταν συνδυάζεται με θετικές καταστάσεις για αυτούς, μπορεί να λειτουργήσει ως «αναισθητικό» έχοντας ως στόχο την άρνηση της ταυτοποίησης και το μούδιασμα των αρνητικών συναισθημάτων.  Αυτά επιτυγχάνονται μέσα από τη μειωμένη γνωστική επεξεργασία που συνοδεύει το λήθαργο της χώνεψης, με αποτέλεσμα η προσοχή να επικεντρώνεται στα άμεσα θετικά εξωτερικά ερεθίσματα, όπως ο δυναμισμός που αποκτάται από την αυξημένη πρόσληψη τροφής και κατ’ επέκταση την μεγέθυνση του σωματικού μεγέθους-όγκου, ενισχύοντας έτσι τον αντρισμό τους («Φάε να γίνεις πιο μεγάλος και δυνατός»).  

Η σύνθετη σχέση βιωμάτων και υπερφαγίας

Συμπερασματικά, φαίνεται πως ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα βιώματά τους και οι στρατηγικές που εφαρμόζουν για τη διαχείριση αυτών οι άντρες και οι γυναίκες, ερμηνεύουν τη σύνθετη σχέση βιωμάτων και υπερφαγίας ανάμεσα στα δύο φύλα.

Τέλος, και για τα δύο φύλα βρέθηκε πως η ενίσχυση της ψυχολογικής ευελιξίας, δηλαδή της ικανότητας αποδοχής αρνητικών καταστάσεων και αναγνώρισης πως αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του κάθε ατόμου, σχετίζεται με μείωση των συμπτωμάτων υπερφαγίας.

Πηγή: https://www.psychology.gr/psychogenis-voulimia/4205-sinaisthimatiki-iperfagia.html

Ρευματικές παθήσεις

Περισσότερες από 200 είναι οι ρευματικές παθήσεις και πλήττουν άτομα όλων των ηλικιών (ακόμα και παιδιά) και των δύο φύλων.  Υπολογίζεται ότι προσβάλλεται το 1/4 του πληθυσμού των αναπτυγμένων χωρών σε κάποια στιγμή της ζωής τους.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα άτομα με Ρευματικές-Μυοσκελετικές Παθήσεις ανέρχονται σε 120.000.000, ενώ στην Ελλάδα έχει υπολογισθεί ότι το 26% του πληθυσμού πάσχει από κάποια Ρευματική-Μυοσκελετική Πάθηση.

Οι ρευματικές παθήσεις  πλήττουν άτομα όλων των ηλικιών (ακόμα και παιδιά) και των δύο φύλων.

Ποιες είναι οι ρευματικές παθήσεις;

Στις ρευματικές παθήσεις περιλαμβάνονται οι εκφυλιστικές παθήσεις των αρθρώσεων και της σπονδυλικής στήλης (οστεοαρθρίτιδα), οι φλεγμονώδεις αρθρίτιδες (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα) και τα συστηματικά αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα (συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, σκληρόδερμα, Σ. Sjögren, αγγειίτιδες, μυοσίτιδες κλπ.).

Τα παραπάνω αναφέρει η Ελληνική Ρευματολογική Εταιρεία και Επαγγελματική Ένωση Ρευματολόγων Ελλάδος (ΕΡΕ – ΕΠΕΡΕ), με αφορμή την 12η Οκτωβρίου που έχει καθιερωθεί ως «Παγκόσμια Ημέρα Αρθρίτιδας» και στοχεύει στην ευαισθητοποίηση του κοινού για τις Ρευματικές-Μυοσκελετικές Παθήσεις.

Ενημέρωση και θεραπεία

Η ΕΡΕ-ΕΠΕΡΕ ως επίσημο μέλος της Πανευρωπαϊκής Ρευματολογικής Εταιρείας (EULAR) υποστηρίζει την πανευρωπαϊκή καμπάνια «Ώρα για Δουλειά» που αποτελεί μέρος της γενικότερης ενημερωτικής εκστρατείας «Mην αργείς! Ενημερώσου τώρα» της EULAR που βρίσκεται σε εξέλιξη και στοχεύει στην ανάδειξη της σημασίας της έγκαιρης διάγνωσης των Ρευματικών-Μυοσκελετικών Παθήσεων.

Στόχος είναι η ενημέρωση των ασθενών, η έγκαιρη εξέτασή τους και έναρξη αποτελεσματικής θεραπείας από τον ειδικό γιατρό που είναι ο Ρευματολόγος, σε συνεργασία με γιατρούς άλλων ειδικοτήτων και εκπαιδευμένων επαγγελματιών υγείας.

Σύμφωνα με την ΕΡΕ-ΕΠΕΡΕ «παρότι είναι πλέον γνωστό ότι η πρώιμη διάγνωση, η έγκαιρη παραπομπή σε Ρευματολόγο και η έναρξη της κατάλληλης θεραπείας βελτιώνουν την έκβαση, την ποιότητα ζωής και την ικανότητα για εργασία, στην πράξη η διάγνωση συχνά καθυστερεί ή δεν επιτυγχάνεται ποτέ».

Πηγή: https://www.tovima.gr/2019/10/08/science/akomi-kai-paidia-plittoun-oi-reymatikes-pathiseis/