Αυτή ή εγώ…

«Ποια είναι καλύτερη, αυτή ή εγώ;». Η διερεύνηση του πως είμασταν πριν από ένα χρόνο και τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, τι πετύχαμε, τι αφήσαμε ίδιο, τι καταφέραμε, συμβάλλει στο να εκτιμήσουμε τις πραγματικές μας ικανότητες, να αναγνωρίσουμε τα δυνατά μας σημεία, να βελτιώσουμε κάποια άλλα αλλά και να μας αποδεχτούμε για αυτό που πραγματικά είμαστε.

Αυτή ή εγώ...

Άραγε οι γυναίκες αγαπάμε τον εαυτό μας ή τον ωθούμε διαρκώς σε έναν ατέρμονο αγώνα σύγκρισης με την άλλη γυναίκα; Πώς είναι; Πώς μιλάει; Είναι πιο έξυπνη; Πιο δυναμική; Επαγγελματικά επιτυχημένη ή αποτυχημένη; Έχει άντρα ή είναι μόνη της; Έναν ή περισσότερους; Παιδιά; Χαμογελάει; Λέει αστεία; Είναι χοντρή ή αδύνατη;

Και όταν η υποψήφια ανταγωνίστρια βγει σε όλες τις κλίμακες αξιολόγησης κατώτερη, τότε μπορούμε να νιώσουμε καλά με τον εαυτό μας και να απολαύσουμε τον καφέ μας. Αν πάλι όχι; Αν εκείνη είναι πιο όμορφη ή τραβάει πιο πολύ το ενδιαφέρον της παρέας, είναι πιο ευχάριστη, έχει πιο ωραίο άντρα, φοράει πιο ακριβά ρούχα ή έχει περισσότερα φυσικά προσόντα;

Τότε, μάλλον, ήρθε η καταστροφή. Αισθήματα αναξιότητας, αυτοϋποτίμησης, σχεδόν κατάθλιψης κάνουν αυτόματα την εμφάνισή τους. Σαν να ήταν κάπου κρυμμένη μια εσωτερική φωνή, που περίμενε αυτήν την απόδειξη της μειονεξίας μας, για να ξεπροβάλλει δικαιωμένη και να πει «Είδες που στα έλεγα; Δεν αξίζεις τίποτε. Αυτή είναι καλύτερη!»

Η συγκριτική διαδικασία δεν συναντάται μόνο στις γυναικείες σχέσεις και συνήθως αντιμετωπίζεται ως κάτι καλό, υγιές, ακολουθούμενη από την εκλογίκευση ότι γίνεται για να βελτιωθούμε. Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μια απάτη, αφού το μοναδικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας στάσης είναι να πληγώσουμε τον εαυτό μας, να τον υποβιβάσουμε, να χτυπήσουμε χωρίς έλεος την αυτοεκτίμησή μας, είτε αφορά εμάς τους ίδιους είτε κάποιο άλλο πρόσωπο.

Σκεφτείτε κάποιον που λέει στο παιδί του: «Είδες ο Κώστας! Και μπάλα προλαβαίνει να παίξει και άριστος μαθητής είναι στο σχολείο! Εσύ γιατί δεν μπορείς να το κάνεις;». Το παιδί, αλλά και όποιος υφίσταται ένα τέτοιο σχόλιο, αρχικά αισθάνεται θυμό, γιατί εισπράττει ότι αντί να προσπαθήσουν να το καταλάβουν, το κρίνουν.


Στην συνέχεια, όσο κι αν αν δεν το συνειδητοποιεί, αρχίζει να σκέφτεται ότι, μήπως, τελικά είχε δίκιο ο μπαμπάς του; Μήπως, ο Κώστας είναι καλύτερος και ο ίδιος δεν αξίζει και πολλά; Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε μορφή σύγκρισης επηρεάζει άμεσα το πόσο αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, κάτι που προκαλεί συναισθήματα ντροπής.

Οι γυναίκες, που τακτικά υποβάλλουν τον εαυτό τους σε μια τέτοια διαδικασία, επαναλαμβάνουν κάτι, που το έχουν υποστεί στην παιδική τους ηλικία. Συνήθως η πρώτη «Άλλη» γυναίκα στη ζωή τους, που πάντοτε στην σύγκριση μαζί της έβγαιναν χαμένες, γιατί πάντα εκείνη είχε τα περισσότερα, είναι η μητέρα τους. Εκείνη, στα μάτια του μικρού κοριτσιού, είναι η βασίλισσα, που έχει όλα τα καλά, όπως είναι ο πατέρας και τα μωρά.

Πολύ συχνά οι μητέρες, που συγκρίνουν τα κορίτσια τους, τα οδηγούν σε μια υπονόμευση της θηλυκότητάς τους και της αξίας τους. Μάλιστα, όταν η σύγκρισή αυτή γίνεται με τις ίδιες, τότε οι επιπτώσεις είναι πολύ σοβαρότερες, καθώς λόγω του μικρού της ηλικίας το παιδί εμπλέκεται σε μια άνιση ή φαντασιακή σύγκριση, από την οποία είναι αδύνατο να βγει κερδισμένο.

Πάντοτε, σε όποια ηλικία και να βρίσκεται, η μητέρα του θα ξέρει καλύτερα ή θα μπορεί περισσότερα, εξαιτίας της χρονικής απόστασης, που τις χωρίζει. Αυτό ενδέχεται να έχει σοβαρές συνέπειες τόσο στην σχέση της με τον εαυτό της όσο και στις μετέπειτα φιλικές σχέσεις της ζωής της, στις οποίες αναμένεται να λειτουργεί ανταγωνιστικά, καθώς συνεχώς θα παραμονεύει ο φόβος να αποδειχθεί ότι είναι λίγη.

Στην πραγματικότητα η μόνη εποικοδομητική σύγκριση, που μας βοηθά να εξελιχθούμε και να γίνουμε καλύτεροι, είναι με τον παλιότερο εαυτό μας. Η διερεύνηση του πως είμασταν πριν από ένα χρόνο και τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, τι πετύχαμε, τι αφήσαμε ίδιο, τι καταφέραμε, συμβάλλει στο να εκτιμήσουμε τις πραγματικές μας ικανότητες, να αναγνωρίσουμε τα δυνατά μας σημεία, να βελτιώσουμε κάποια άλλα αλλά και να μας αποδεχτούμε για αυτό που πραγματικά είμαστε. Κι έτσι θα πάψουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας «ποια είναι καλύτερη, αυτή ή εγώ;».

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Γυναίκες του Αγώνα του 1821

Η Επανάσταση του 1821 είναι μια κατ’ εξοχήν ηρωική εποχή, κατά την οποία οι «ραγιάδες» Έλληνες ξεσηκώνονται κατά του μακραίωνου οθωμανικού ζυγού. Μολονότι οι αγώνες αυτοί έχουν ταυτιστεί με την αξιοσύνη και τη γενναιότητα των ανδρών της εποχής, οι γυναίκες της εποχής δεν έμειναν αμέτοχες. Μια ηρωική εποχή δεν γεννά μόνο γενναίους άνδρες αλλά και γενναίες γυναίκες, οι οποίες ανατρέφονται από τους ίδιους γονείς και γαλουχούνται με τις ίδιες ιδέες και αξίες και μέσα στις ίδιες συνθήκες. Υπάρχουν οι γυναίκες που μένουν πίσω και περιμένουν καρτερικά το γυρισμό των ανδρών, τους οποίους εμψυχώνουν και ενθαρρύνουν, αλλά υπάρχουν και οι γυναίκες που αγωνίζονται δίπλα τους, ισότιμα, αξίζοντας το ίδιο μερίδιο ανδρείας. Είναι και εκείνες οι γυναίκες του Αγώνα, που βγαίνουν στα βουνά για να πολεμήσουν τον εχθρό.

Τόσο λοιπόν στα προεπαναστατικά χρόνια όσο και κατά τη διάρκεια του Αγώνα πολλές ήταν οι γυναίκες που με θάρρος και αυταπάρνηση αγωνίστηκαν και θυσίασαν ακόμα και τη ζωή τους για την πατρίδα, δίνοντας μαθήματα φιλοπατρίας και αγωνιστικότητας και τιμώντας το φύλο τους.

Γυναίκες του Αγώνα
Ελληνίδα της Επανάστασης του 1821 όπως τη φαντάστηκε ο Ευγένιος Ντελακρουά

Οι Σουλιώτισσες γυναίκες του Αγώνα

Παροιμιώδης είναι η συμπεριφορά των Σουλιωτισσών, οι οποίες είχαν όλα τα χαρακτηριστικά των ανδρών συμπατριωτών τους. Μεγαλωμένες στο άγριο και άγονο περιβάλλον των χωριών του Σουλίου, μαθημένες στη σκληρή και κακοτράχαλη ζωή, λιτοδίαιτες, εξοικειωμένες με τον κίνδυνο, πολεμούν αρματωμένες τους Αλβανούς στρατιώτες του Αλή Πασά και δεν διστάζουν, όταν χρειαστεί, να θυσιαστούν για την πατρίδα. Οι Σουλιώτισσες διακρίνονται για τη φιλοπατρία τους και αγωνίζονται μέχρις εσχάτων αψηφώντας τον θάνατο και δημιουργώντας διαχρονικά πρότυπα ηρωισμού και λεβεντιάς. Ο χορός του Ζαλόγγου αποτελεί αιώνιο σύμβολο για τη γυναίκα που προτιμά το θάνατο από την ατίμωση και τη δυστυχία. Τη γυναίκα-ηρωίδα, που «της Ελευθερίας ο έρως» την σπρώχνει να θυσιάσει τον εαυτό της και τα παιδιά της, να αποχαιρετίσει παντοτινά και με τόσο τραγικό τρόπο «τη γλυκειά ζωή» και «τη δύστυχη πατρίδα».

Οι Μεσολογγίτισσες γυναίκες του Αγώνα

Αξιοθαύμαστο θάρρος έδειξαν και οι Μεσολογγίτισσες «ελεύθερες πολιορκημένες», οι οποίες σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας του προπυργίου της δυτικής Ελλάδας βοήθησαν με κάθε τρόπο στην άμυνα: μεταφορά υλικών για τα οχυρωματικά έργα, περίθαλψη των ασθενών και τραυματιών. όταν αποφασίστηκε η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου μετά το φοβερό λιμό,ακολουθούν πολλές γυναίκες με ανδρική ενδυμασία, κρατώντας με το ένα χέρι το σπαθί και από το άλλο το μωρό τους, ενώ οι άοπλες μπήκαν στη μέση της φάλαγγας μαζί με τα παιδιά τους. Αυτές οι γυναίκες είχαν την ίδια φρικτή τύχη όπως και ο άνδρες της εξόδου κατά τη γνωστή φοβερή σύγχυση που επικράτησε, και όσες κατάφεραν να γυρίσουν στην πόλη, αυτοκτόνησαν, σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

Ανάμεσα στις επώνυμες γυναικείες παρουσίες του Αγώνα είναι η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και η Μαντώ Μαυρογένους. Η Σπετσιώτισσα Κυρά, η αντικομφορμίστρια γυναίκα χάρη στις ικανότητες της κατάφερε να επιβληθεί ανάμεσα στους άνδρες της εποχής της, να συμμετάσχει στα πολεμικά συμβούλια και να έχει ισότιμη γνώμη. Η Καπετάνισσα Μπουμπουλίνα ξέφευγε από τα γυναικεία πρότυπα της εποχής της, μεγαλωμένη στη θάλασσα, από νωρίς εκδήλωσε την αγάπη της για τα πλοία και τα ταξίδια. Η μυθιστορηματική ζωή της από τη γέννηση της ακόμη ήταν γεμάτη περιπέτειες που σφυρηλάτησαν το χαρακτήρα της, ένα χαρακτήρα ανεξάρτητο, δυναμικό, αγωνιστικό. Γεννήθηκε ορφανή από πατέρα, έμεινε δύο φορές χήρα και με μεγάλη περιουσία την οποία διαχειρίστηκε με πολλή ευστροφία και κατάφερε να αυξήσει, γεύτηκε συχνά το φθόνο των συμπατριωτών της και γι’ αυτό αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, τις οποίες πάντα ξεπερνούσε. Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Μετά την έκρηξη της Επανάστασης, από τους πρώτους συμμετείχε ενεργά προσφέροντας χρήματα και πολεμοφόδια και διαθέτοντας τα πλοία της στην υπηρεσία του Αγώνα. Η Μπουμπουλίνα έλαβε μέρος με το πλοίο της «Αγαμέμνων» στην πολιορκία του Ναυπλίου. Το Σεπτέμβριο του 1821 βρέθηκε στο πλευρό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη και μπήκε από τους πρώτους στην πόλη. Η εκεί συμπεριφορά της προξένησε σχόλια σχετικά με την αρπαγή κοσμημάτων από τις γυναίκες του χαρεμιού με υπόσχεση την ασφάλεια της ζωής τους. Η «υπεράσπιση» ή η «καταδίκη» των βιογραφούμενων προσώπων δεν είναι έργο του ιστορικού, καθώς επίσης η ιστορική βιογραφία δεν είναι βίοι αγίων. Οι λείες, την εποχή εκείνη, ήταν σύνηθες φαινόμενο, καθώς επίσης ότι η Μπουμπουλίνα διέθεσε αυθόρμητα την τεράστια περιουσία της για την Επανάσταση.

Το επιβλητικό παρουσιαστικό της Μπουμπουλίνας και η συμπεριφορά της αποτέλεσαν πρότυπο για τις σύγχρονες Ευρωπαίες, το δε ντύσιμο της είχε γίνει μόδα (μόδα «à la Bobeline»).

Η Μαντώ Μαυρογένους

Η Μαντώ Μαυρογένους ως γυναίκα ήταν το αντίθετο της Μπουμπουλίνας: εύθραυστη ομορφιά, λεπτή και λυγερή κορμοστασιά, μεγαλωμένη στην Τεργέστη με ευρωπαϊκή ανατροφή και παιδεία. Στις παραμονές του Αγώνα βρισκόταν στην Τήνο με τον θείο Φιλικό κληρικό παπα-Μαύρο, από τον οποίο μυήθηκε στον Αγώνα και μαζί του πήγε στη Μύκονο αμέσως μετά την έκρηξη της Επανάστασης. Έκτοτε η Μαντώ διέθεσε όλη την περιουσία της στον απελευθερωτικό Αγώνα, ενώ έλαβε και η ίδια μέρος σε πολλές επιχειρήσεις. Η φήμη της ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και από αυτή τη θέση η νεαρή Ελληνίδα ζήτησε βοήθεια από τους Ευρωπαίους φιλέλληνες και κυρίως από Αγγλίδες και Γαλλίδες.

Δυστυχώς η προσφορά της δεν έτυχε του δέοντος σεβασμού από τους συγχρόνους τους, οι οποίοι παρασυρμένοι από προσωπικά πάθη και αντιζηλίες έβαλαν στο στόχαστρο τους ακόμη και την σχέση της με τον Δημήτριο Υψηλάντη. Τελικά η Μαντώ Μαυρογένους απομακρύνθηκε δόλια από τους ιδεολογικούς της αντιπάλους στη Μύκονο όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της πάμπτωχη. Δικαιώθηκε μετά το θάνατό της και η προσφορά της στον Αγώνα της προσδίδει περίοπτη θέση ανάμεσα στις ηρωίδες της Επανάστασης.

Οι γυναίκες του 1821 με το απαράμιλλο θάρρος τους, την αξιοθαύμαστη γενναιότητα, τις περιπέτειες και τις θυσίες τους, ανήκουν στη χορεία των γυναικών που αποτελούν αξεπέραστα σύμβολα δυναμισμού και πατριωτισμού. Η ίδια η ζωή τους και οι ασυνήθιστες -για τον ομαλό βίο- εμπειρίες που βίωσαν τους προσδίδουν το φωτοστέφανο της ηρωίδας. Οι ηρωίδες της Ελληνικές Επανάστασης αποτέλεσαν σημείο αναφοράς και ενέπνευσαν τις Ελληνίδες σε μεταγενέστερες εθνικές κρίσιμες περιόδους, όπως η Κατοχή και η Εθνική Αντίσταση.

Πηγή: http://www.enet.gr

Μαστογραφία για όλες τις γυναίκες

Η μαστογραφία φαίνεται να αφορά γυναίκες σε νεαρή και μέση ηλικία, οπότε και μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του μαστού. Για τις γυναίκες άνω των 75 ετών δεν φαίνεται να έχει κάποιο ουσιαστικό όφελος, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Μαστογραφία για όλες τις γυναίκες

Ενώ προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι οι μαστογραφίες που ξεκινούν στα 50, μπορούν όντως να αποτρέψουν θανάτους από καρκίνο, έως τώρα ήταν ασαφές κατά πόσο αυτό ισχύει και για τις πολύ ηλικιωμένες γυναίκες, με αποτέλεσμα να αποτελεί θέμα συζήτησης η ηλικία στην οποία πρέπει να σταματούν οι μαστογραφίες. Σε αρκετές ανεπτυγμένες χώρες περίπου οι μισές γυναίκες συνεχίζουν να κάνουν μαστογραφία και μετά τα 75 τους, ενώ περίπου μία στις τρεις γυναίκες που πεθαίνει από καρκίνο του μαστού, διαγιγνώσκεται μετά τα 70 της.

Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «Annals of Internal Medicine», ανέλυσαν στοιχεία για περισσότερες από ένα εκατομμύριο γυναίκες ηλικίας 70 έως 84 ετών, οι οποίες είχαν κάνει μαστογραφία τακτικά και δεν είχαν προηγούμενη διάγνωση για καρκίνο. Οι γυναίκες παρακολουθήθηκαν σε βάθος οκταετίας, προκειμένου να μελετηθούν οι θάνατοι από καρκίνο που συνέβησαν στο μεταξύ.

Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια μικρή μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού για τις γυναίκες που κάνουν τακτικά μαστογραφίες μεταξύ των 70 και των 74 ετών (ένας θάνατος λιγότερος ανά 1.000 γυναίκες), αλλά κανένα όφελος, δηλαδή σχεδόν μηδαμινή μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο στη διάρκεια της οκταετίας, για τις γυναίκες που κάνουν μαστογραφίες σε ηλικία 75 έως 84 ετών. Η αιτία γι’ αυτό πιθανώς, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι ότι οι πιο ηλικιωμένες γυναίκες είναι πιθανότερο να πεθάνουν τελικά από άλλη αιτία, όπως καρδιοπάθεια ή άνοια, παρά από καρκίνο.

Πηγή: https://www.amna.gr

Η βία κατά των γυναικών

Η βία κατά των γυναικών: Ποιες είναι οι αιτίες του φαινομένου; Είναι ζήτημα μόνο κάποιων άρρωστων μυαλών; Η έκταση του φαινομένου μάλλον μας κάνει να σκεφτούμε πέρα και έξω από τη δομή της συγκεκριμένης προσωπικότητας που κακοποιεί ή δολοφονεί μια γυναίκα.

Η βία κατά των γυναικών

Μία σειρά σημαντικών διαπιστώσεων

  • το φαινόμενο της έμφυλης βίας, αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλείας
  • δεν είναι μία ιδιωτική μόνο υπόθεση, αφορά σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, μη κάνοντας διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών, βαθμού ανάπτυξης, θρησκείας, ή πλούτου.
  • Η ενδοοικογενειακή βία είναι μία «αόρατη βία», καθώς αποτελεί την πιο διαδεδομένη αλλά λιγότερο αναγνωρισμένη κατάχρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο κι αυτό διότι η βία στην οικογένεια, δύσκολα γνωστοποιείται στο στενό περιβάλλον και ακόμη πιο δύσκολα στο ευρύτερο.
  • Η βία κατά των γυναικών, δεν είναι ένα αμιγώς γυναικείο θέμα ως κατά κόρον αναφέρεται. Είναι ένα επίσης ισάξια ανδρικό ζήτημα. Αφορά σε μία παθογένεια της κοινωνικής μας πραγματικότητας, μέσα στην οποία βεβαίως διαπαιδαγωγούνται οι άνδρες από κάποιες γυναίκες/μητέρες, από μία οικογένεια, όσο και μέσα σε ένα πολιτισμικό-κοινωνικό σύστημα που επιτρέπει ή δεν επιτρέπει, καλλιεργεί ή δεν καλλιεργεί. Ως εκ τούτου, δεν προάγονται λύσεις με το να έχουν οι άνδρες σε τέτοιο μεγάλο βαθμό «σβηστεί» από κάθε συζήτηση για ένα θέμα που αφορά και στους ίδιους. Αντιθέτως τους δίνεται η ευκαιρία να μην προσέχουν, αφού δε μετέχουν!»
  • Οι δράστες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας! Δεν είναι απαραίτητα τα εμφανώς αρρωστημένα τέρατα που σέρνονται από το βάλτο και κάνουν βρωμοδουλειές. Οι δράστες μπορεί να δείχνουν πολύ φυσιολογικοί και καθημερινοί στον έξω κόσμο και να είναι γνωστοί μας!

Η λύση για τη βία κατά των γυναικών είναι:

  • Ανάμεσα σε άλλες βασικές ενέργειες όπως πρόληψη μέσω σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών, χρειαζόμαστε περισσότερους πραγματικούς άνδρες, ενήλικες που βρίσκονται στην εξουσία και σε θέσεις ισχύος, καθώς απέτυχαν ως ώρας, να προστατέψουν τα παιδιά, στην περίπτωση αυτή, τα αγόρια, από το κακό πρότυπο!
  • Δεν χρειάζεται εκπαίδευση ευαισθητοποίησης όσο περισσότερο χρειάζεται εκπαίδευση ηγεσίας! Είναι δείγμα κακής και αποτυχημένης ηγεσίας, να διαιωνίζεται ένα τέτοιο επαχθές φαινόμενο.

Τι πρέπει να αλλάξει

Πρέπει να κάνουμε ένα διαφορετικό σύνολο ερωτήσεων:

  • Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες κακοποιούν, σωματικά, συναισθηματικά, λεκτικά, και με άλλους τρόπους, τις γυναίκες και τα κορίτσια, ενώ ισχυρίζονται ότι τις αγαπούν;
  • Πώς μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνικοποίηση των αγοριών και τους ορισμούς του ανδρισμού που οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα; Η αδιαμφισβήτητη ανδρική κυριαρχία διδάσκεται στα παιδιά από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους
  • Ποιος είναι ο ρόλος της διαπαιδαγώγησης και της δομής της οικογένειας και των πεποιθήσεων της; Πρέπει να µάθουµε να χρησιµοποιούµε θετικά κίνητρα, τις φυσικές και λογικές συνέπειες και όχι τις σωµατικές τιµωρίες για την κατάκτηση της πειθαρχίας των παιδιών. Η ψυχοεκπαίδευση των γονέων μέσα από «Σχολές Γονέων», όπως και η ψυχική συγκρότησή τους μέσα από τη βοήθεια που μπορούν να λάβουν από τη συμβουλευτική και τη ψυχοθεραπεία, φαίνονται πιο αναγκαία από ποτέ όσο καλούμαστε να διαμορφώνουμε αυτόνομες προσωπικότητες με ψυχική ανθεκτικότητα σε μία ευνομούμενη κοινωνία αλληλοσεβασμού.

Ο ρόλος των ανδρών είναι ισχυρός στη συμβολή καταπολέμησης της βίας ενάντια στις γυναίκες, καθώς μπορούν να σταθούν πλάι στις γυναίκες και όχι εναντίον τους, εφόσον ζούμε μαζί στον κόσμο!. Άλλωστε οι περισσότεροι άνδρες έχουν γυναίκες και κορίτσια για τα οποία νοιάζονται πολύ, στις οικογένειές τους, τους φιλικούς κύκλους και αλλού. Έτσι, υπάρχουν τόσοι πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να μιλήσουν οι άνδρες.

Επί παραδείγματι, εάν είστε άντρας και είστε σε μια ομάδα αντρών όπου ένας τύπος αναφέρει κάτι σεξιστικό ή ταπεινωτικό για τις γυναίκες, αντί να γελάσετε ή να κάνετε ότι δεν ακούσατε, χρειαζόμαστε άντρες να πουν, «Έι, αυτό δεν είναι αστείο. Θα μπορούσες να μιλάς για την αδελφή μου, θα μπορούσες να αστειευτείς με κάτι άλλο;» Αλλιώς η σιωπή θα είναι σαν μια μορφή συναίνεσης και συνενοχής.

Έτσι θα δημιουργήσουν ένα κλίμα ομότιμου πολιτισμού, όπου η καταχρηστική συμπεριφορά θα θεωρείται απαράδεκτη, όχι μόνο επειδή είναι παράνομη, αλλά επειδή είναι λάθος και απαράδεκτη στον ομότιμο πολιτισμό. Οι άνδρες που δρουν με σεξιστικούς τρόπους θα χάσουν κύρος και έτσι μόνο τότε θα δούμε προοδευτικά μια ριζική μείωση της κακοποίησης. 

Ανάμεσα στα πολλά σπουδαία πράγματα που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είπε στη σύντομη ζωή του ήταν: «Στο τέλος, αυτό που θα πονέσει περισσότερο δεν είναι τα λόγια των εχθρών μας, αλλά η σιωπή των φίλων μας». 

Σε τελική ανάλυση, η ευθύνη του να πάρεις θέση σε αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να βαρύνει τους ενήλικες άνδρες με εξουσία. Η ανδρική κουλτούρα ήταν πάρα πολύ σιωπηλή γι’ αυτή τη συνεχιζόμενη τραγωδία της βίας των ανδρών κατά των γυναικών και των παιδιών. Οι άνδρες το χρωστούν στις γυναίκες. Αλλά επίσης το χρωστούν και στους γιους  τους. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι προχωρώντας μπροστά, άντρες και γυναίκες, με συνεργασία, μπορούμε να ξεκινήσουμε την αλλαγή και ο μετασχηματισμός θα συμβεί. Ώστε οι μελλοντικές γενιές να μην έχουν το επίπεδο της τραγωδίας που αντιμετωπίζουμε εμείς καθημερινά. 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/via/6149-via-enantia-stis-gynaikes-oxi-mono-gynaikeio-alla.html

Υπερφαγία

Είναι γεγονός πως η ικανότητα των αντρών να αποδεχτούν τις  παθολογικές τους διατροφικές συμπεριφορές και να αναζητήσουν θεραπεία περιορίζεται, καθώς αυτές θεωρούνται από πολλούς ως κατεξοχήν γυναικείο θέμα. Αν και η υπερφαγία στους άντρες φαίνεται να διαφοροποιείται από τις γυναίκες (προστίθεται ο ρόλος των θετικών και όχι μόνο των αρνητικών βιωμάτων), οι απόψεις στον ερευνητικό χώρο φαίνεται διίστανται λόγω της υποεκπροσώπησης του αντρικού πληθυσμού σε τέτοιες έρευνες.

Υπερφαγία

Γυναίκες και συναισθηματική υπερφαγία

Από τη μια πλευρά, πολλές γυναίκες έχουν την τάση να αναζητούν κοινωνική αλλά και συναισθηματική υποστήριξη από τους άλλους, στους οποίους εξαρτώνται για την επίλυση των προβλημάτων τους. Η έλλειψη συναισθηματικής στήριξης στις γυναίκες, έχει θεωρηθεί ως ο καλύτερος προβλεπτικός παράγοντας των υπερφαγικών επεισοδίων.

Τις περισσότερες φορές η αποτυχημένη προσπάθεια ελέγχου της διατροφής τους γενικεύεται στην αίσθηση αποτυχίας του ελέγχου της ζωής τους, εγείροντας πεποιθήσεις όπως «Δεν αξίζω» ή «Είμαι άχρηστη», αγνοώντας τη διερεύνηση των βαθύτερων παραγόντων που συνέβαλαν στην έλλειψη αυτοεκτίμησης. Ο μηρυκασμός τέτοιων πεποιθήσεων, τις περισσότερες φορές δρα ως ένας μηχανισμός εσωτερικής δύναμης: «Αν δεν σκέφτομαι συνεχώς ότι είμαι άχρηστη επειδή είμαι χοντρή, τότε θα έρθω αντιμέτωπη με άλλα πιο δυσφορικά βιώματα και με μια πραγματικότητα πως είμαι άχρηστη».  Εντωμεταξύ, η στρατηγική μηρυκασμού, συνδέεται με διαταραγμένες στάσεις απέναντι στο φαγητό και με επεισόδια υπερφαγίας. Έτσι, η αίσθηση της αδυναμίας που τους διακατέχει ως προς τον έλεγχο των βιωμάτων τους οδηγεί τη τροφή από τη μια πλευρά να τους «γεμίζει» ικανοποιώντας επιφανειακά τις βαθύτερές τους ανάγκες και από την άλλη να αποτελεί ένα νέο ελέγξιμο πρόβλημα για αυτές.

Άντρες και συναισθηματική υπερφαγία

Από την άλλη πλευρά, οι άντρες δε φαίνεται να έχουν συνδεδεμένη τη διατροφή με την αξία του εαυτού τους και η υπερκατανάλωση τροφής δεν συνοδεύεται με τύψεις ή ενοχές όπως στις γυναίκες. Ο παραδοσιακός ρόλος του άντρα απαιτεί από αυτόν να λύνει μόνος του τα προβλήματα του, να είναι απόλυτα σκληρός τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά και να αποφεύγει την έκφραση αδύναμων συναισθημάτων, ενώ ενθαρρύνεται η έμφαση στην αναζήτηση πιο πρακτικών λύσεων παρά την αναζήτηση παρηγοριάς και υποστήριξης.  

Αντιδρούν με μια μη ευέλικτη στάση απέναντι στα εσωτερικά βιώματα, ειδικότερα σε ότι αφορά την εξωτερίκευση των συναισθηματικών εμπειριών.  

Η υπερκατανάλωση φαγητού, ειδικά όταν συνδυάζεται με θετικές καταστάσεις για αυτούς, μπορεί να λειτουργήσει ως «αναισθητικό» έχοντας ως στόχο την άρνηση της ταυτοποίησης και το μούδιασμα των αρνητικών συναισθημάτων.  Αυτά επιτυγχάνονται μέσα από τη μειωμένη γνωστική επεξεργασία που συνοδεύει το λήθαργο της χώνεψης, με αποτέλεσμα η προσοχή να επικεντρώνεται στα άμεσα θετικά εξωτερικά ερεθίσματα, όπως ο δυναμισμός που αποκτάται από την αυξημένη πρόσληψη τροφής και κατ’ επέκταση την μεγέθυνση του σωματικού μεγέθους-όγκου, ενισχύοντας έτσι τον αντρισμό τους («Φάε να γίνεις πιο μεγάλος και δυνατός»).  

Η σύνθετη σχέση βιωμάτων και υπερφαγίας

Συμπερασματικά, φαίνεται πως ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα βιώματά τους και οι στρατηγικές που εφαρμόζουν για τη διαχείριση αυτών οι άντρες και οι γυναίκες, ερμηνεύουν τη σύνθετη σχέση βιωμάτων και υπερφαγίας ανάμεσα στα δύο φύλα.

Τέλος, και για τα δύο φύλα βρέθηκε πως η ενίσχυση της ψυχολογικής ευελιξίας, δηλαδή της ικανότητας αποδοχής αρνητικών καταστάσεων και αναγνώρισης πως αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του κάθε ατόμου, σχετίζεται με μείωση των συμπτωμάτων υπερφαγίας.

Πηγή: https://www.psychology.gr/psychogenis-voulimia/4205-sinaisthimatiki-iperfagia.html

Ρευματικές παθήσεις

Περισσότερες από 200 είναι οι ρευματικές παθήσεις και πλήττουν άτομα όλων των ηλικιών (ακόμα και παιδιά) και των δύο φύλων.  Υπολογίζεται ότι προσβάλλεται το 1/4 του πληθυσμού των αναπτυγμένων χωρών σε κάποια στιγμή της ζωής τους.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα άτομα με Ρευματικές-Μυοσκελετικές Παθήσεις ανέρχονται σε 120.000.000, ενώ στην Ελλάδα έχει υπολογισθεί ότι το 26% του πληθυσμού πάσχει από κάποια Ρευματική-Μυοσκελετική Πάθηση.

Οι ρευματικές παθήσεις  πλήττουν άτομα όλων των ηλικιών (ακόμα και παιδιά) και των δύο φύλων.

Ποιες είναι οι ρευματικές παθήσεις;

Στις ρευματικές παθήσεις περιλαμβάνονται οι εκφυλιστικές παθήσεις των αρθρώσεων και της σπονδυλικής στήλης (οστεοαρθρίτιδα), οι φλεγμονώδεις αρθρίτιδες (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα) και τα συστηματικά αυτοάνοσα ρευματικά νοσήματα (συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, σκληρόδερμα, Σ. Sjögren, αγγειίτιδες, μυοσίτιδες κλπ.).

Τα παραπάνω αναφέρει η Ελληνική Ρευματολογική Εταιρεία και Επαγγελματική Ένωση Ρευματολόγων Ελλάδος (ΕΡΕ – ΕΠΕΡΕ), με αφορμή την 12η Οκτωβρίου που έχει καθιερωθεί ως «Παγκόσμια Ημέρα Αρθρίτιδας» και στοχεύει στην ευαισθητοποίηση του κοινού για τις Ρευματικές-Μυοσκελετικές Παθήσεις.

Ενημέρωση και θεραπεία

Η ΕΡΕ-ΕΠΕΡΕ ως επίσημο μέλος της Πανευρωπαϊκής Ρευματολογικής Εταιρείας (EULAR) υποστηρίζει την πανευρωπαϊκή καμπάνια «Ώρα για Δουλειά» που αποτελεί μέρος της γενικότερης ενημερωτικής εκστρατείας «Mην αργείς! Ενημερώσου τώρα» της EULAR που βρίσκεται σε εξέλιξη και στοχεύει στην ανάδειξη της σημασίας της έγκαιρης διάγνωσης των Ρευματικών-Μυοσκελετικών Παθήσεων.

Στόχος είναι η ενημέρωση των ασθενών, η έγκαιρη εξέτασή τους και έναρξη αποτελεσματικής θεραπείας από τον ειδικό γιατρό που είναι ο Ρευματολόγος, σε συνεργασία με γιατρούς άλλων ειδικοτήτων και εκπαιδευμένων επαγγελματιών υγείας.

Σύμφωνα με την ΕΡΕ-ΕΠΕΡΕ «παρότι είναι πλέον γνωστό ότι η πρώιμη διάγνωση, η έγκαιρη παραπομπή σε Ρευματολόγο και η έναρξη της κατάλληλης θεραπείας βελτιώνουν την έκβαση, την ποιότητα ζωής και την ικανότητα για εργασία, στην πράξη η διάγνωση συχνά καθυστερεί ή δεν επιτυγχάνεται ποτέ».

Πηγή: https://www.tovima.gr/2019/10/08/science/akomi-kai-paidia-plittoun-oi-reymatikes-pathiseis/