Η βία κατά των γυναικών

Η βία κατά των γυναικών: Ποιες είναι οι αιτίες του φαινομένου; Είναι ζήτημα μόνο κάποιων άρρωστων μυαλών; Η έκταση του φαινομένου μάλλον μας κάνει να σκεφτούμε πέρα και έξω από τη δομή της συγκεκριμένης προσωπικότητας που κακοποιεί ή δολοφονεί μια γυναίκα.

Η βία κατά των γυναικών

Μία σειρά σημαντικών διαπιστώσεων

  • το φαινόμενο της έμφυλης βίας, αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλείας
  • δεν είναι μία ιδιωτική μόνο υπόθεση, αφορά σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, μη κάνοντας διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών, βαθμού ανάπτυξης, θρησκείας, ή πλούτου.
  • Η ενδοοικογενειακή βία είναι μία «αόρατη βία», καθώς αποτελεί την πιο διαδεδομένη αλλά λιγότερο αναγνωρισμένη κατάχρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο κι αυτό διότι η βία στην οικογένεια, δύσκολα γνωστοποιείται στο στενό περιβάλλον και ακόμη πιο δύσκολα στο ευρύτερο.
  • Η βία κατά των γυναικών, δεν είναι ένα αμιγώς γυναικείο θέμα ως κατά κόρον αναφέρεται. Είναι ένα επίσης ισάξια ανδρικό ζήτημα. Αφορά σε μία παθογένεια της κοινωνικής μας πραγματικότητας, μέσα στην οποία βεβαίως διαπαιδαγωγούνται οι άνδρες από κάποιες γυναίκες/μητέρες, από μία οικογένεια, όσο και μέσα σε ένα πολιτισμικό-κοινωνικό σύστημα που επιτρέπει ή δεν επιτρέπει, καλλιεργεί ή δεν καλλιεργεί. Ως εκ τούτου, δεν προάγονται λύσεις με το να έχουν οι άνδρες σε τέτοιο μεγάλο βαθμό «σβηστεί» από κάθε συζήτηση για ένα θέμα που αφορά και στους ίδιους. Αντιθέτως τους δίνεται η ευκαιρία να μην προσέχουν, αφού δε μετέχουν!»
  • Οι δράστες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας! Δεν είναι απαραίτητα τα εμφανώς αρρωστημένα τέρατα που σέρνονται από το βάλτο και κάνουν βρωμοδουλειές. Οι δράστες μπορεί να δείχνουν πολύ φυσιολογικοί και καθημερινοί στον έξω κόσμο και να είναι γνωστοί μας!

Η λύση για τη βία κατά των γυναικών είναι:

  • Ανάμεσα σε άλλες βασικές ενέργειες όπως πρόληψη μέσω σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών, χρειαζόμαστε περισσότερους πραγματικούς άνδρες, ενήλικες που βρίσκονται στην εξουσία και σε θέσεις ισχύος, καθώς απέτυχαν ως ώρας, να προστατέψουν τα παιδιά, στην περίπτωση αυτή, τα αγόρια, από το κακό πρότυπο!
  • Δεν χρειάζεται εκπαίδευση ευαισθητοποίησης όσο περισσότερο χρειάζεται εκπαίδευση ηγεσίας! Είναι δείγμα κακής και αποτυχημένης ηγεσίας, να διαιωνίζεται ένα τέτοιο επαχθές φαινόμενο.

Τι πρέπει να αλλάξει

Πρέπει να κάνουμε ένα διαφορετικό σύνολο ερωτήσεων:

  • Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες κακοποιούν, σωματικά, συναισθηματικά, λεκτικά, και με άλλους τρόπους, τις γυναίκες και τα κορίτσια, ενώ ισχυρίζονται ότι τις αγαπούν;
  • Πώς μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνικοποίηση των αγοριών και τους ορισμούς του ανδρισμού που οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα; Η αδιαμφισβήτητη ανδρική κυριαρχία διδάσκεται στα παιδιά από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους
  • Ποιος είναι ο ρόλος της διαπαιδαγώγησης και της δομής της οικογένειας και των πεποιθήσεων της; Πρέπει να µάθουµε να χρησιµοποιούµε θετικά κίνητρα, τις φυσικές και λογικές συνέπειες και όχι τις σωµατικές τιµωρίες για την κατάκτηση της πειθαρχίας των παιδιών. Η ψυχοεκπαίδευση των γονέων μέσα από «Σχολές Γονέων», όπως και η ψυχική συγκρότησή τους μέσα από τη βοήθεια που μπορούν να λάβουν από τη συμβουλευτική και τη ψυχοθεραπεία, φαίνονται πιο αναγκαία από ποτέ όσο καλούμαστε να διαμορφώνουμε αυτόνομες προσωπικότητες με ψυχική ανθεκτικότητα σε μία ευνομούμενη κοινωνία αλληλοσεβασμού.

Ο ρόλος των ανδρών είναι ισχυρός στη συμβολή καταπολέμησης της βίας ενάντια στις γυναίκες, καθώς μπορούν να σταθούν πλάι στις γυναίκες και όχι εναντίον τους, εφόσον ζούμε μαζί στον κόσμο!. Άλλωστε οι περισσότεροι άνδρες έχουν γυναίκες και κορίτσια για τα οποία νοιάζονται πολύ, στις οικογένειές τους, τους φιλικούς κύκλους και αλλού. Έτσι, υπάρχουν τόσοι πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να μιλήσουν οι άνδρες.

Επί παραδείγματι, εάν είστε άντρας και είστε σε μια ομάδα αντρών όπου ένας τύπος αναφέρει κάτι σεξιστικό ή ταπεινωτικό για τις γυναίκες, αντί να γελάσετε ή να κάνετε ότι δεν ακούσατε, χρειαζόμαστε άντρες να πουν, «Έι, αυτό δεν είναι αστείο. Θα μπορούσες να μιλάς για την αδελφή μου, θα μπορούσες να αστειευτείς με κάτι άλλο;» Αλλιώς η σιωπή θα είναι σαν μια μορφή συναίνεσης και συνενοχής.

Έτσι θα δημιουργήσουν ένα κλίμα ομότιμου πολιτισμού, όπου η καταχρηστική συμπεριφορά θα θεωρείται απαράδεκτη, όχι μόνο επειδή είναι παράνομη, αλλά επειδή είναι λάθος και απαράδεκτη στον ομότιμο πολιτισμό. Οι άνδρες που δρουν με σεξιστικούς τρόπους θα χάσουν κύρος και έτσι μόνο τότε θα δούμε προοδευτικά μια ριζική μείωση της κακοποίησης. 

Ανάμεσα στα πολλά σπουδαία πράγματα που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είπε στη σύντομη ζωή του ήταν: «Στο τέλος, αυτό που θα πονέσει περισσότερο δεν είναι τα λόγια των εχθρών μας, αλλά η σιωπή των φίλων μας». 

Σε τελική ανάλυση, η ευθύνη του να πάρεις θέση σε αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να βαρύνει τους ενήλικες άνδρες με εξουσία. Η ανδρική κουλτούρα ήταν πάρα πολύ σιωπηλή γι’ αυτή τη συνεχιζόμενη τραγωδία της βίας των ανδρών κατά των γυναικών και των παιδιών. Οι άνδρες το χρωστούν στις γυναίκες. Αλλά επίσης το χρωστούν και στους γιους  τους. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι προχωρώντας μπροστά, άντρες και γυναίκες, με συνεργασία, μπορούμε να ξεκινήσουμε την αλλαγή και ο μετασχηματισμός θα συμβεί. Ώστε οι μελλοντικές γενιές να μην έχουν το επίπεδο της τραγωδίας που αντιμετωπίζουμε εμείς καθημερινά. 

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/via/6149-via-enantia-stis-gynaikes-oxi-mono-gynaikeio-alla.html

Η βία και εμείς

Η βία υπάρχει παντού γύρω μας. Είμαστε θεατές της, υποκινητές της, θύματα αυτής. Έχει γίνει τόσο αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας που αρκετές φορές δεν μας προξενεί καν εντύπωση. Την αναμένουμε, την θεωρούμε σαν φυσικό επόμενο πράξεων, γεγονότων, καταστάσεων. Εκτιθέμεθα σε αυτήν από πολύ μικρή ηλικία και εξοικειωνόμαστε μαζί της.

Η βία υπάρχει παντού γύρω μας.

Τι προκαλεί τη βία;

Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με πλήθος ερεθισμάτων που άδηλα ή πρόδηλα σχετίζονται με τη βία και μας περνούν μηνύματα, κυρίως ασυνείδητα, που τη φυσιολογικοποιούν. Έτσι είναι η ζωή. Η βία χρησιμοποιείται ως μέσο πειθούς, για να εξαναγκαστεί κάποιος να κάνει κάτι, ως μέθοδος τιμωρίας, γιατί κάποιος έκανε κάτι που δεν έπρεπε ή δεν έκανε κάτι που έπρεπε και υφίσταται τις συνέπειες, ως μέθοδος σωφρονισμού και αποτροπής επανάληψης μιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς στο μέλλον, ως γενικότερο «όπλο» κυριαρχίας και εξουσίας. Σωστό είναι αυτό που επιβάλλει ο δυνατός, συχνά με την άσκηση κάποιας μορφής βίας.

Η βία χρησιμοποιείται για την απόκτηση υλικών αγαθών, κύρους, κοινωνικής ή επαγγελματικής θέσης, για την ικανοποίηση επιθυμιών και αναγκών ή ως μέσο εκτόνωσης θυμού, έντασης, μίσους. Όταν ένας άνθρωπος έχει διδαχτεί πως μόνο με τη βία μπορεί να πάρει αυτό που θέλει, ότι αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να γίνονται τα πράγματα όπως επιθυμεί εκείνος και να επιβάλλεται στους άλλους, τότε με αυτόν τον τρόπο θα λειτουργεί. Και συνήθως είναι αποτελεσματικός αυτός ο τρόπος γιατί η βία προκαλεί φόβο και συνεπώς ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες αντίστασης από τη μεριά του θύματος, ειδικά στην περίπτωση του εκφοβισμού και της άσκησης σωματικής βίας.

Γιατί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη βία

Πολλές φορές οι άνθρωποι γίνονται βίαιοι χωρίς προφανή λόγο. Γιατί αναπαράγουν πρότυπα και μοτίβα συμπεριφοράς που έχουν εσωτερικευτεί και αφομοιωθεί από πρώιμες εμπειρίες και βιώματα, με αφετηρία, συνηθέστερα, την ίδια τους την οικογένεια. Οι περισσότεροι θύτες υπήρξαν θύματα στο παρελθόν και στην προσπάθειά τους να μην ξαναβρεθούν σε παρόμοια θέση διαλέγουν το ρόλο του θύτη κι όχι του θύματος. Επιπλέον, ακριβώς επειδή οι θύτες της βίας έχουν εκτεθεί σε αυτήν από μικρή ηλικία την έχουν κανονικοποιήσει και ενστερνιστεί, άρα και αποδεχτεί. Η βία φέρνει βία. Τα παιδιά βλέπουν, τα παιδιά κάνουν. Είτε πρόκειται για οικογενειακά βιώματα είτε για παρέες συνομηλίκων είτε για βίαιες εικόνες που τους έχουν αποτυπωθεί από την τηλεόραση, το ίντερνετ, τα βιντεοπαιχνίδια.

Η βία υπάρχει παντού και συχνά παρουσιάζεται ως αναγκαία λύση, διέξοδος, «αναγκαίο κακό». Πήγαινε γυρεύοντας. Με προκάλεσε. Εγώ δεν το’ θελα, εκείνος/η/οι με ανάγκασαν. Δεν μου άφησε άλλη λύση. Εγώ δεν φταίω, οι άλλοι με οδήγησαν εκεί. Η βία έχει κανονικοποιηθεί και ως μέθοδος αυτοπροστασίας, όχι μόνο στα πλαίσια της άμυνας απέναντι σε μια επίθεση που θα δεχτεί κάποιος, αλλά και ως αμυντική επίθεση «γαβγίζω και δαγκώνω» προληπτικά, για να αποτρέψω οποιαδήποτε απόπειρα να πάρει κάποιος κάτι που μου ανήκει ή που θεωρώ ότι μου ανήκει.

Επιπροσθέτως, βία συναντάται όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με κάτι το διαφορετικό, κάτι ή κάποιον που αντιτίθεται στα δικά τους πρότυπα-στάνταρ-κριτήρια και κάτι που ενδεχομένως ξεχωρίζει από τη μάζα ή για κάποιο λόγο μπορεί να μη θεωρείται αποδεκτό. Η διαφορετικότητα που μπορεί να γίνει στόχος βίας αφορά πληθώρα μεταβλητών, όπως το χρώμα του δέρματος ενός ανθρώπου, τα κιλά του (πολλά ή λίγα), ο σεξουαλικός προσανατολισμός του, η καταγωγή του, η κοινωνικοοικονομική του θέση, το επάγγελμά του, η εθνικότητά του, η θρησκεία του, οι γλωσσικές, πνευματικές ή σωματικές ιδιαιτερότητές του, το φύλο του, οι πεποιθήσεις του κ.ο.κ. Η λίστα συνεχίζεται. Κάθε χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου που διαφέρει σε κάτι από την πλειοψηφία, τη μάζα, μπορεί να δώσει την αφορμή σε κάποιον για να ασκήσει βία εις βάρος του. Αφορμή, όχι αιτία.

Οι θύτες

Οι θύτες δεν χρειάζονται αιτία για να ασκήσουν βία. Τουλάχιστον όχι εξωγενή. Γιατί η πραγματική αιτία της βίας βρίσκεται μέσα τους. Το πρόβλημα, το φταίξιμο, το λάθος, δεν είναι του ατόμου που υφίσταται τη βία, αλλά αυτού που την ασκεί. Ένας άνθρωπος ισορροπημένος, που τα έχει βρει με τον εαυτό του, έχει αυτοπεποίθηση, επίγνωση του ποιος είναι, τι θέλει, τι ικανότητες έχει και πώς μπορεί να πετύχει αυτά που επιθυμεί, που έχει καλλιεργήσει τον αυτοσεβασμό, την αγάπη και την αποδοχή στον ίδιο του τον εαυτό, θα σέβεται και θα αποδέχεται και τους άλλους. Δεν θα έχει λόγο να ασχολείται με το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άλλοι, γιατί θα είναι αφοσιωμένος στη δική του ζωή και στο τι κάνει ο ίδιος για να γίνει όχι καλύτερος των άλλων, αλλά η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Ο ανταγωνισμός συχνά φέρνει ζήλια και η ζήλια μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Άνθρωποι που νιώθουν μειονεκτικά σε σχέση με τους υπόλοιπους, κατώτεροι, ελαττωματικοί, συχνά καταφεύγουν στη βία, στις απειλές, στα αθέμιτα μέσα για να πετύχουν αυτό που θέλουν, γιατί γνωρίζουν πως δεν μπορούν να το πετύχουν αλλιώς.

Οι θύτες φοβούνται. Φοβούνται μήπως οι άλλοι δούνε τα δικά τους ψεγάδια, τις δικές τους αδυναμίες και ελλείψεις, το πόσο ανεπαρκείς νιώθουν στην πραγματικότητα συγκριτικά με τους άλλους. Για να κρύψουν το δικό τους φόβο, την ανασφάλειά τους και να καλύψουν τα μειονεκτήματά τους, τείνουν να προκαλούν το φόβο, τον εξευτελισμό ή την ταπείνωση των άλλων. Στρέφουν αλλού την προσοχή. Στοχοποιούν κάποιον φαινομενικά πιο αδύναμο για να μη στοχοποιηθούν οι ίδιοι. Με αυτόν τον τρόπο αισθάνονται καλύτερα με τον εαυτό τους. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν. Νιώθουν πως έχουν κάποια μορφή δύναμης, εξουσίας, ελέγχου. Μπαίνουν στη διαδικασία να ελέγχουν τους άλλους, γιατί στην πραγματικότητα δεν μπορούν να ελέγξουν τη δική τους ζωή, και συχνά καταστρέφουν και υπονομεύουν τα κεκτημένα των άλλων από φθόνο και μίσος.

Το διαφορετικό είναι συχνά κάτι που γίνεται αντιληπτό ως απρόβλεπτο, μη κατανοητό, μη ελέγξιμο. Κι ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε υπό τον έλεγχό μας, το αντιμετωπίζουμε ως απειλή.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/via/7721-via-theates-ypokinites-kai-thymata-aftis.html