Οικογένεια

«Όλα ξεκινούν από την οικογένεια»
Μια φράση που χρησιμοποιούμε όλοι, ειδικοί και μη, και που οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι έτσι. Ή μήπως όχι απόλυτα;

Οικογένεια

Αυτά που μας διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό, οφείλονται στις εικόνες και τη δυναμική της οικογένειας που μεγαλώνουμε. Σαν σφουγγάρια ακατέργαστα, ρουφάμε ενέργεια, συναισθήματα, λέξεις, που δεν είμαστε έτοιμοι, φυσικά, να κατανοήσουμε και πόσο μάλλον να τα διαχειριστούμε. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια οικογένεια αγάπης, που το αποδέχεται, το φροντίζει, το κατανοεί, του προσφέρει ασφάλεια, ώστε να είναι έτοιμο για τον ενήλικο κόσμο, τα πράγματα είναι μάλλον βατά.

Η οικογένεια και η απόρριψη

Ένα παιδί όμως που μεγαλώνει σε ένα αντίθετο περιβάλλον, όπου η απόρριψη είναι το πρώτο συναίσθημα που βιώνει; Είτε με γονείς αποστασιοποιημένους – αδιάφορους, είτε με γονείς αυταρχικούς και υπερπροστατευτικούς, όπου διψώντας για αποδοχή και αγάπη, κάνει ότι μπορεί, και αλήθεια, περισσότερα από αυτά που μπορεί, φθάνοντας στο σημείο, όπου εκτός από πολλές άλλες τραυματικές συμπεριφορές, και να αναλαμβάνει εκείνο τον ρόλο του γονέα; Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το παιδί αυτό που αργότερα γίνεται ενήλικας, μοιάζει σαν να έχει φορέσει ένα κουστούμι. Δεν το επέλεξε, δεν το πρόβαρε, δεν πρόλαβε να δει αν του ταιριάζει, απλά το φόρεσε ώστε να επιβιώσει. Αυτό το κουστούμι είναι ραμμένο με κομμάτια ενοχών, θλίψης, απόρριψης, φόβου, ανάγκη αποδοχής.

Το να δει με τα μάτια της ψυχή του, το βάρος του κουστουμιού που φόρεσε, το να κατανοήσει ότι δεν του ταιριάζει πια, ότι αυτό του ήταν απαραίτητο τότε, αλλά τώρα πια δεν το χρειάζεται, άρα να το αφήσει στην άκρη, και ελεύθερος να διαλέξει το δικό του, να το ράψει με αγάπη, φροντίδα, σεβασμό, χαρά και αισιοδοξία, με απλά λόγια, να αποδεσμευτεί από τα τραύματα του παρελθόντος του, είναι μεγάλη και επίπονη διαδρομή.

Αρκετοί, μένουν στα μισά. Κάποιοι άλλοι δεν ξεκινούν καν. Πολλοί, δεν επιλέγουν τίποτα. Όσο και αν αυτό ακούγεται, βαρύ, ναι, δεν επιλέγουν τίποτα. Επιβιώνουν, ζουν, κάνουν οικογένεια και αναπαράγουν αυτά που έμαθαν στα δικά τους παιδιά.

Ελεύθερη βούληση

Όμως, και ευτυχώς, πάντα μα πάντα, υπάρχει η επιλογή της ελεύθερης βούλησης. Αυτή η στιγμή, που μετά την συνειδητοποίηση του ποιοι είμαστε, επιλέγουμε τι θα κρατήσουμε και τι όχι. Κάθε στιγμή, είναι μια καινούργια στιγμή.

Ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση που μας βοηθάει, αλλά δεν συντάσσεται με τον χρόνο της ψυχής. Η ψυχή είναι άχρονη. Οι αξίες μας, που όλοι γεννιόμαστε με αυτές, δεν χάνονται. Βυθίζονται ίσως, αλλά δεν χάνονται.

Όπως η αυτοεκτίμησή μας, για παράδειγμα. Μας συντροφεύει πάντα όσο και αν εμείς δεν την «βλέπουμε» ή αν έχει καταρρακωθεί. Υπάρχουν πολλά εργαλεία για να την ξαναβγάλουμε στην επιφάνεια. Εδώ, μιλώντας απλά, θα πούμε ότι υπάρχει ένα σημαντικό εφόδιο στην συνειδητοποίηση της αυτοεκτίμησής μας: Η αναγνώριση της μοναδικότητάς μας. Το θέσφατο ότι καθένας από εμάς είναι μοναδικός, έχει το προσωπικό του αποτύπωμα, που μοιάζει αλλά δεν ταιριάζει με κανένα άλλο. Αυτό, είναι η κληρονομιά μας. Και εμείς, μόνο εμείς, μπορούμε να την αξιοποιήσουμε.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχει συνταγή ή οδηγίες πρακτικές, για το πως να απελευθερωθεί κανείς από τα τραύματα και τις συνέπειες αυτών, και να βάλει σε μια τάξη την ψυχή του, άρα και τη ζωή του.

Μπορούμε αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας

Όσο και αν μας έχουν στιγματίσει τα τραύματά μας, όσο και αν αυτό το παιδί μέσα μας, κλαίει και φοβάται, γίνεται. Αν ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας, και συνειδητοποιήσουμε που είμαστε, όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Αν πάρουμε εμείς αγκαλιά το παιδί μέσα μας, αν το ακούμε εμείς, αν σταματήσουμε να το δίνουμε αγωνιώντας, βορά, σε κάθε τι εξωτερικά από εμάς, για να το φροντίσει, τότε ναι, όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Και κάτι, που είναι εξίσου σημαντικό και κάποιες φορές επακόλουθο αυτής της διαδικασίας, είναι το παρακάτω γεγονός, που μοιάζει σαν μια ενέργεια που ρέει, απρόσκοπτα και συναντά αντίστοιχα θετικά κύματα.

Όταν συναντάμε ανθρώπους, οι οποίοι είχαν την τύχη και την ευτυχία να μεγαλώσουν σε ένα ισορροπημένο οικογενειακό περιβάλλον, η συνάντηση και η επαφή αυτή, δημιουργεί ανοιχτό δρόμο στην πορεία μας. Δρόμο όπου η ενσυναίσθησή τους, μας βοηθά και μας στηρίζει να δούμε την φωτεινή πλευρά μας, να φωτίσουμε τα σκοτάδια μας χωρίς φόβο, και τέλος να ορευτούμε πιο εύκολα, πιο ανώδυνα και να χαρούμε την ζωή, αυτό το μοναδικό δώρο.

Τι είναι οικογένεια;

Άρα, η οικογένεια είναι ευλογημένος δεσμός, που μας δυναστεύει, αλλά δεν μας καταδικάζει. Μας δεσμεύει τόσο, όσο εμείς, ως ενήλικες επιτρέπουμε να το κάνει ή επιλέγουμε να την αφήνουμε να το συνεχίζει. Ή επιλέγουμε, ότι ο δρόμος μας είναι προσωπική, ελεύθερη, μοναδική μας, υπόθεση!

Πηγή: https://www.psychology.gr/oikogeneiaka-themata/4026-oikogeneiakos-desmos.html

Απόρριψη

Απόρριψη… Μία λέξη, με πολλές συνέπειες, που δημιουργεί πολλές σκέψεις και πολλά περαιτέρω συναισθήματα… φόβους, άγχη…

Πόσες φορές δεν έχουμε μιλήσει για ανθρώπους που μεγάλωσαν σε απορριπτικό περιβάλλον και ανέπτυξαν συμπεριφορές άμυνας, χαμηλή αυτό-εικόνα, φόβο απόρριψης, φόβο εγκατάλειψης, φόβο μοναξιάς.

Απόρριψη

Τι είναι απόρριψη

Αν σας ρωτούσε κάποιος τι είναι απόρριψη, ποια λέξη θα σας ερχόταν στο μυαλό πρώτη;

Αναζητώντας ετυμολογικά τη σημασία της οι ορισμοί που βρήκα ήταν:

  • η άρνηση (κάποιου) να εγκρίνει, να αποδεχτεί (κάποιον/κάτι)
  • η αξιολόγηση κάποιου ως ακατάλληλου
  • (ιατρική) η αδυναμία του οργανισμού να αφομοιώσει ξένο σώμα ή ξένο ιστό
  • το πέταμα (των απορριμμάτων)

Άρνηση, αποδοχή, ακατάλληλος, πέταμα. Λέξεις που συχνά τις συνδέουμε με την απόρριψη και τα συναισθήματα που μας προκαλεί.

Ίσως γιατί βιώνουμε την απόρριψη πιο έντονα, ίσως όμως και γιατί υπάρχει αντικειμενικά μια ασυμβατότητα ανάμεσα σε αυτό που απορρίψαμε. Ένα βιογραφικό μπορεί να απορρίφθηκε για μία θέση αν ήταν ακατάλληλο, ένας εν δυνάμει σύντροφος μπορεί να απορρίφθηκε γιατί δεν ταιριάζαμε μαζί του.

Απορριπτικό περιβάλλον και οι επιδράσεις του

Συχνά ο άνθρωπος που έχει μεγαλώσει μέσα σ’ ένα απορριπτικό περιβάλλον:

  • Έχει μάθει να αρκείται στα λίγα
  • Έχει μάθει να παλεύει μόνιμα για την αποδοχή
  • Έχει μάθει να φοβάται μόνιμα την απόρριψη
  • Έχει μάθει να εστιάζει στα θέλω και στις απόψεις των άλλων και να μειώνει τα δικά του

Η αλήθεια είναι ότι ένα παιδί που πρέπει να προσπαθήσει για την αγάπη και την αποδοχή των γονιών του και όχι να τη λάβει απλόχερα, έχει μάθει ότι για να αγαπηθεί πρέπει να κάνει πράγματα συνέχεια, πρέπει να προσφέρει, πρέπει να αποδεικνύει την αξία του.

Και πάλι όμως, όσο κι αν προσπαθήσει, ο απορριπτικός γονέας πάντα θα ακυρώνει το παιδί του με τη συμπεριφορά του και το ύφος του. Πάντα θα ζητάει κάτι παραπάνω, πάντα θα έχει ένα ανικανοποίητο.

Οι άνθρωποι με φόβο απόρριψης κρύβονται.. Κρύβουν τα πραγματικά τους θέλω και υιοθετούν συμπεριφορές των άλλων, στην προσπάθειά τους να γίνονται αρεστοί και να μην απορριφθούν, στην προσπάθειά τους να μην είναι μόνοι.

Δεν κυνηγάνε τα όνειρά τους. Ίσως γιατί συχνά δεν τα γνωρίζουν. Ίσως γιατί μαθαίνουν να είναι παθητικοί και φοβούνται ότι αν διεκδικήσουν θα χάσουν.

Ουσιαστικά, οι άνθρωποι με φόβο απόρριψης, αναζητούν την επιβεβαίωση και την αξία τους μέσα από τις σχέσεις τους και τα μάτια των άλλων, μέσα από την επιβεβαίωση που τους δώσουν οι άλλοι, γιατί οι ίδιοι δεν έχουν μάθει να την δίνουν στον εαυτό τους.

Διαχείριση της απόρριψης

Να προσπαθήσει να κατανοήσει αν όντως ήταν απόρριψη ή αν τελικά βίωσε το γεγονός πιο έντονα από αυτό που ήταν στην πραγματικότητα μήπως του έδωσε μεγαλύτερη αξία από αυτή που του αναλογούσε;

Να μαθαίνει από την απόρριψη και να κάνει αυτό-αξιολόγηση και όχι αυτό-κριτική. Η διαφορά ανάμεσα στην αυτό-αξιολόγηση και στην αυτό-κριτική είναι λεπτή, αλλά ουσιαστική.

Να αναγνωρίζει σκέψεις και συναισθήματα

Να εστιάζει στο τώρα και να μην συσχετίζει με το παρελθόν. Τις δύσκολές μας στιγμές ενεργοποιούνται όλοι οι δαίμονές μας, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε αντικειμενική κρίση και τα λάθη του παρελθόντος συμπαρασύρουν τις μικρές ή μεγάλες αλλαγές του παρόντος.

Να παραδέχεται μία λάθος επιλογή και να μαθαίνει από αυτήν. Η απόρριψη πρέπει να γίνει δάσκαλος και όχι τιμωρός μας. Ας θυμόμαστε πάντα ότι μία αποτυχία, μία άρνηση, ακόμα και μία απόρριψη δεν πρέπει να την αφήσουμε να ορίσει την ταυτότητά μας.

Να είναι επιεικής με τον εαυτό του και να έχει ανθρώπους γύρω του, που να είναι σύμμαχοί του. Οι σύμμαχοι είναι ένα δώρο στη ζωή μας, είναι πολύτιμοι, γιατί ουσιαστικά μας εμπνέουν, μας κινητοποιούν, μας βοηθούν, μας εξελίσσουν και γίνονται οι υποστηρικτές μας στις δύσκολες μας στιγμές.

Πηγή: https://www.psychology.gr/psychologia-sxeseon/4175-epivionontas-apo-tin-aporripsi.html