Οι νεότεροι αγωνιστές της Κύπρου (1956)

Οι νεώτεροι αγωνιστές της Κύπρου ήταν ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου. Ο Μιχαλάκης Καραολής (Παλαιχώρι Ορεινής, Λευκωσία, 13 Φεβρουαρίου 1933 – Λευκωσία, 10 Μαΐου 1956) ήταν Ελληνοκύπριος αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. και ήρωας της Κύπρου. Για τη δράση του συνελήφθη από τις βρετανικές δυνάμεις και εκτελέστηκε διά απαγχονισμού. Ο Ανδρέας Δημητρίου (Λεμεσός, 1934 – Λευκωσία, 10 Μαΐου 1956) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. και ήρωας της Κύπρου αγωνιζόμενος για την ελευθερία της μέχρι θανάτου του.

Οι νεότεροι αγωνιστές της Κύπρου
Άγαλμα των αγωνιστών στη Λευκωσία

Ο Μιχαλάκης Καραολής

Οι γονείς του ήταν ο Σάββας και η Παναγιώτα Καραολή. Τα αδέρφια του ήταν η Ελένη, ο Ανδρέας, η Μαρούλλα και η Νίκη, ενώ ο Μιχαλάκης ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο του Παλαιχωρίου και αποφοίτησε με υποτροφία από την Αγγλική Σχολή. Απόφοιτος καθώς ήταν έπιασε δουλειά στο Φόρο Εισοδήματος. Ήταν επίσης αθλητής δρόμου και εργαζόταν στον ΑΠΟΕΛ .

Εντάχθηκε στη Ε.Ο.Κ.Α. πολύ πριν από την 1η Απριλίου 1955 και ήταν μέλος της ομάδας του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη. Στις 28 Αυγούστου 1955 ανέλαβε μαζί με τον συναγωνιστή του (και μετέπειτα πολιτικό) Ανδρέα Παναγιώτου την εκτέλεση του αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή, ο οποίος κατηγορείτο ως προδότης.

Η απόπειρα πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια ανοικτής διαδήλωσης της αριστεράς, την οποία παρακολουθούσε ο Πουλλής. Τον πυροβόλησαν δημόσια πισώπλατα αρκετές φορές. Κατά την προσπάθεια διαφυγής του, ο Καραολής καταδιώχθηκε από τους παρευρισκομένους, οι οποίοι νόμιζαν ότι επίθεση είχε ως στόχο τη διαδήλωση και ένας από αυτούς έφραξε με το ποδήλατό του τον δρόμο του Καραολή, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει το δικό του ποδήλατο. Αργότερα οι αρχές ταυτοποίησαν τον Καραολή μέσω της πινακίδας του ποδηλάτου του και ακολούθως τον συνέλαβαν στο Τζιάος, ενώ εκείνος ετοιμαζόταν να προσχωρήσει στην αντάρτικη ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Δημόσιος κατήγορος στη δίκη του Καραολή ήταν ο μετέπειτα ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, Ραούφ Ντενκτάς. Ο Γρίβας σε πολλά μηνύματα του έγραφε: «κάντε το αδύνατο δυνατό, ελευθερώστε τον Καραολή».

Οδηγήθηκε στην αγχόνη στις 10 Μαΐου 1956 τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου. Εκτελέστηκε πρώτος λέγοντας: «Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε, αφού εγώ δεν βρίσκω λόγο για να με κλαίω, ούτε οι συγγενείς μου πρέπει να με κλαίνε».

Οι Άγγλοι δεν επέτρεψαν στην οικογένειά του να πάρει το σώμα του και να το θάψει, αλλά αντ’ αυτού το έθαψαν οι ίδιοι σε ένα περιφραγμένο χώρο εντός των φυλακών, τα λεγόμενα Φυλακισμένα Μνήματα. Η εκτέλεση αυτών των Κυπρίων αγωνιστών προκάλεσε εντονότατο ρεύμα αγανάκτησης σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκαν πολλές συγκεντρώσεις και πορείες. Τιμής ένεκεν ο Δήμος Αθηναίων μετονόμασε την οδό Λουκιανού όπου και το οίκημα της Αγγλικής Πρεσβείας σε οδό Καραολή και Δημητρίου, το ίδιο έπραξε και ο Δήμος Πειραιά μετονομάζοντας την οδό Ναυάρχου Μπητ στη σημερινή οδό Καραολή και Δημητρίου. Επίσης, στην Καισαριανή δύο δρόμοι φέρουν τα ονόματα των δύο αγωνιστών, ο ένας του Μιχαήλ Καραολή και ο άλλος του Ανδρέα Δημητρίου.

Ο Μιχαλάκης Καραολής κατά την διάρκεια της κράτησης του ανέφερε σε ένα γράμμα προς τους φίλους του τα παρακάτω:

Τα ελληνόπουλα δεν ξέρουν
μόνο πως πρέπει να ζουν
Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν
Kαι πως την πατρίδα να τιμούν.

Ο Ανδρέας Δημητρίου

Ο Ανδρέας Δημητρίου (Λεμεσός, 1934 – Λευκωσία, 10 Μαΐου 1956) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. και ήρωας της Κύπρου αγωνιζόμενος για την ελευθερία της μέχρι θανάτου του.

Ο Ανδρέας Δημητρίου καταγόταν από τον Άγιο Μάμα Λεμεσού. Γεννήθηκε το 1934. Η δράση του Δημητρίου στην ΕΟΚΑ ήταν πολυσήμαντη. Μια από τις επιχειρήσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε ήταν και η αρπαγή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες Αμμοχώστου, στις οποίες εργαζόταν. Η επιχείρηση πέτυχε απόλυτα και η Ε.Ο.Κ.Α. ενισχύθηκε σημαντικά.

Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο έχοντας κατηγορηθεί για την εκτέλεση ενός Άγγλου στην Αμμόχωστο στις 28 Νοεμβρίου 1955. Έκανε έφεση η οποία απορρίφθηκε, όπως απορρίφθηκε και η αίτηση για χάρη, την οποία υπέβαλαν οι δικηγόροι στον Κυβέρνητη Χάρτινγκ και στη Βασίλισσα Ελισάβετ.

Απαγχονίστηκε μαζί με τον συναγωνιστή του Μιχαλάκη Καραολή την πέμπτη μετά το Πάσχα στις 10 Μαΐου 1956. Οι δολοφονίες των δύο αυτών ηρώων αποτέλεσαν παράδειγμα θυσίας για τον αγωνιζόμενο κυπριακό λαό και οι αγώνες για την ελευθερία εντάθηκαν.

https://el.wikipedia.org/

Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης (1797-1864)

Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης (πραγματικό όνομα Ιωάννης Τριανταφύλλου) ήταν Έλληνας αγωνιστής και οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, στρατηγός και συγγραφέας.

Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης
Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης

Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη

Η πατρίς της γεννήσεως μου είναι από το Λιδορίκι, χωριό του Λιδορικίου ονομαζόμενον Αβορίτη, τρεις ώρες είναι από το Λιδορίκι μακρυά το άλλο χωριό, πέντε καλύβια. Οι γοναίγοι μου πολύ φτωχοί και η φτώχεια αυτείνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπασσα. Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί και όταν ήμουνε ακόμα εις την κοιλιά της μητρός μου, μίαν ημέρα πήγε διά ξύλα εις τον λόγκον. Φορτώνοντας τα ξύλα στον ώμο της, φορτωμένη εις τον δρόμο, εις την ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα, μόνη της η καϊμένη και αποσταμένη εκιντύνεψε και αυτείνη τότε και εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη της και συγυρίστη, φορτώθη ολίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου εις τα ξύλα και από πάνου εμένα και πήγε εις τον χωρίον. Σε κάμποσον καιρόν έγινα τρία φονικά εις το σπίτι μας και χάθη και ο πατέρας μου. Οι Τούρκοι του Αλήπασσα θέλαν να μας σκλαβώσουνε. Τότε διά νυχτός όλη η φαμελιά και όλο μας το σόι σηκώθηκαν και έφυγαν και θα παγαίνουν εις την Λιβαδειά να ζήσουνε εκεί. Θα πέρναγαν απόνα γιοφύρι του Λιδορικιού ονομαζόμενον Στενό, δεν πέρναγε από άλλο μέρος το ποτάμι. Εκεί φύλαγαν οι Τούρκοι να περάσουν να τους πιάσουνε και δεκαοχτώ ημέρες γκιζερούσαν εις τα δάση όλοι κι’ έτρωγαν αγριοβέλανα και εγώ βύζαινα κι’ έτρωγα αυτό το γάλα. Μην υποφέροντας πλέον την πείνα, αποφάσισαν να περάσουνε από το γεφύρι και ως βρέφος εγώ μικρό, να μην κλάψω και χαθούνε όλοι, αποφάσισαν να με πετάξουν εις το δάσος, εις το Κόκκινον ονομαζόμενον, και προχώρησαν διά το γιοφύρι. Τότε μετανογάει η μάνα μου και τους λέγει: «Η αμαρτία του βρέφου θα μας χάση, τους είπε, περνάτε εσείς και σύρτε εις το τάδε μέρος και σταθήτε. Το παίρνω κι’ αν έχω τύχη και δεν κλάψη, διαβαίνουμε». η μητέρα μου και ο Θεός μας έσωσε. Αυτά όλα τα έλεγε η μητέρα μου και οι άλλοι συγγενείς. Σηκωθήκαμεν όλη η φαμελιά και συγγενείς και πήγαμεν εις Λιβαδειά και μας περασπίστηκαν οι φιλάνθρωποι άρχοντες εκεί κάμποσον καιρόν, όσο όπου πιαστήκαμεν και κάμαμεν εκεί σπίτια, υποστατικά.

Εγώ έγινα ως εφτά χρονών. Με έβαλαν να εργάζωμαι σε έναν εκατό παράδες το χρόνον, τον άλλον χρόνον πέντε γρόσια. Αφού έκανα πολλές δουλειές, ήθελαν να κάνω κι άλλες δουλειές ταπεινές του σπιτιού και να περιποιώμαι τα παιδιά. Τότε αυτό ήταν ο θάνατός μου. Δεν ήθελα να κάμω αυτό το έργον και μ’ έδερναν και οι αφεντάδες και οι συγγενείς. Σηκώθηκα και πήρα και άλλα παιδιά και πήγαμε εις Φήβα. Η κακή τύχη και εκεί οι συγγενείς ήρθαν και μας πιάσανε και με φέραν πίσω εις την Λιβαδειά και εις τον ίδιον αφέντη. Και την ίδια ‘πηρεσία ξακολουθούσα κάμποσον καιρόν. Τότε διά να γλιτώσω από αυτήν την ‘πηρεσίαν, ότι η φιλοτιμία μου δεν μ’ άφηνε ήσυχον ούτε μέρα ούτε νύχτα, άρχισα ξύλο, τρύπημα κεφάλια των παιδιών και της ίδιας μου της μητέρας και έφευγα μέσα τις ράχες. Και μ’ αυτό βαρέθηκαν και με λευτέρωσαν, ότι αυτείνη η ‘πηρεσία μ’ είχε καταντήση να χαθώ.

……………………………………………………………………………..

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (1782-1827)

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (Σκουλικαριά Άρτας ή Μαυρομμάτι Καρδίτσας, 1782-Φάληρο, 1827) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πριν την Επανάσταση ήταν αρματολός και κατά την Επανάσταση έγινε στρατάρχης.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης φαίνεται ότι ήταν νόθος γιος του αρματολού Δημήτρη Καραϊσκου και αδελφός του Ανδρέα Ίσκου. Από τη πλευρά της μητέρας του Ζωής Ντιμισκή, ο Καραϊσκάκης συνδεόταν συγγενικά με άλλες οικογένειες ενόπλων, με τους Ψαρογιανναίους, τους Σκυλοδημαίους, και τους Γωγαίους, δηλαδή το Γώγο Μπακόλα και τους συγγενείς-διαδόχους του που κυριαρχούν στο αρματολίκι του Ραδοβιτσίου εκείνη την εποχή.

Ο Καραϊσκάκης γεννιέται σε εκείνες τις ορεινές επαρχίες όπου αναπτύχθηκε ο αρματολισμός, ένα σύστημα δημόσιας ασφάλειας που συγκροτείται σε τοπικό επίπεδο ευνοώντας την κοινωνικοπολιτική κυριαρχία των καπετάνιων στον ορεινό χώρο. Η ενηλικίωση του συνδέεται με τον Αλή Πασά, αλλά και με τη δράση της ομάδας ενόπλων του Κατσαντώνη. Μετά την εξόντωση της ομάδας του Κατσαντώνη ο Καραϊσκάκης εντάχθηκε στους σωματοφύλακες του Αλή Πασά. Την ίδια εποχή ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση και ο Καραϊσκάκης θα πάρει μέρος σε πολλές μάχες, όπου του δίνεται η δυνατότητα να συγκροτήσει τη δική του ομάδα, να γίνει οπλαρχηγός αρχικά και μετέπειτα καπετάνιος.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης στην Ακρόπολη

Η αναμέτρηση είχε μετατραπεί σε πόλεμο φθοράς που δοκιμάζονταν οι αντοχές οι αντοχές και το πείσμα των αντιπάλων. Το άγγελμα της άφιξης του Κιουταχή στην Αττική τάραξε την κυβέρνηση Ζαΐμη στο Ναύπλιο. Παρά τις έντονες αντιδικίες και συγκρούσεις της εποχής, η προσοχή όλων στράφηκε σε δύο πρόσωπα που θα μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια στον Γεώργιο Καραϊσκάκη, κατ’ αρχάς, τον μόνο που διέθετε κύρος για να επιβληθεί στους οπλαρχηγούς της Στερεάς, και στον Φαβιέρο, διοικητή τακτικού σώματος, από το οποίο πολλά αναμένονταν την κρίσιμη εκείνη ώρα. Στις πρώτες μέρες του Αυγούστου συγκεντρώθηκαν στην Ελευσίνα όλες οι δυνάμεις του τακτικού στρατού και λίγες χιλιάδες οπλοφόρων υπό τον Καραϊσκάκη και τους οπλαρχηγούς του.

Το Μάρτιο του 1827 πλήθη νεοεπιστρατευθέντων και εθελοντών έσπευσαν προς την Σαλαμίνα, την Ελευσίνα και τον Πειραιά, για να πάρουν μέρος στη μάχη της Αθήνας. Μέσα σε λίγες μέρες απέναντι από τον Κιουταχή δημιουργήθηκε ο μεγαλύτερος στρατός που είχε ως τότε εκστρατεύσει για την Ελληνική Επανάσταση: περισσότεροι από δέκα χιλιάδες άνδρες.

Η πολιορκία της Ακρόπολης ήταν ένας ιδιαίτερα σκληρός αγώνας χαρακωμάτων, με όλα τα χαρακτηριστικά μιας «τεχνικής» αναμέτρησης. Οι βομβαρδισμοί ήταν οι πυκνότεροι και οι δραστικότεροι του ως τότε πολέμου, καθώς οι αντίπαλοι αντήλλασσαν χιλιάδες οβίδες σε ρυθμούς απίστευτους ως τότε. Οι ελεύθεροι σκοπευτές αφού σκότωσαν τον Γιάννη Γκούρα, διοικητή του φρουρίου, μέσα σε βαθύ σκοτάδι, σκοπεύοντας τη φευγαλέα λάμψη της τσακμακόπετρας του τουφεκιού του, έφθασαν σε απίστευτα επίπεδα επιδεξιότητας. Ο πόλεμος αυτός ήταν ένας σύγχρονος για τη εποχή του πόλεμος.

Το τέλος του Γεωργίου Καραϊσκάκη

Στις 16 Απριλίου του 1827 με τον πλέον παράδοξο τρόπο, η επιτυχία των ελληνικών όπλων άνοιξε το δρόμο προς το τέλος του Καραϊσκάκη και της φιλόδοξης τελευταίας πανστρατιάς της Επανάστασης. Η γενική επίθεση των Ελλήνων με την υποστήριξη των φοβερών πυροβόλων του στόλου ανέτρεψε τις θέσεις των Οθωμανών στον Πειραιά. Την υποχώρηση των τελευταίων κάλυψε με τρόπο ηρωικό μια δύναμη περίπου τριακοσίων Αλβανών κλεισμένων στο περίβολο του μοναστηριού. Από αυτούς, όσοι απέμειναν ζωντανοί από τη μάχη και τους σφοδρούς βομβαρδισμούς, παραδόθηκαν με συνθήκη στους Έλληνες. Παρά τα αυστηρά μέτρα που πήρε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, η σφαγή των τελευταίων δεν αποφεύχθηκε. Ο φιλέλληνες φρύαξαν μπροστά στην βάρβαρη παρασπονδία και ο Καραϊσκάκης βρέθηκε υπόλογος για την αδυναμία του να επιβάλει πειθαρχία να ελέγξει τους ατάκτους του.

Στις 22 Απριλίου ξεκίνησαν ανεξέλεγκτες συγκρούσεις στο Φάληρο. Κρήτες εθελοντές ξεκίνησαν το δικό τους πόλεμο, παρά τις διαταγές και τις οδηγίες. Ο Καραϊσκάκης φοβούμενος τις συμφορές και τις περιπέτειες, έσπευσε προς το χώρο της συμπλοκής. Εκεί πληγώθηκε βαριά από σφαίρα στην κοιλιά και μεταφέρθηκε ημιθανής στη ναυαρχίδα. πέθανε τα ξημερώματα της επομένης και ο θάνατος του αναγγέλθηκε ως μέγιστη συμφορά σε όσα μέρη της Ελλάδας απέμεναν ακόμα ελεύθερα. Ο Θεός είχε πάρει πίσω τον Έλληνα αρχάγγελο της ελευθερίας και η πεποίθηση αυτή, σε εποχές που όλοι πίστευαν στην ανάμειξη της Θείας Πρόνοιας στις τύχες του κόσμου, έφερε την απόλυτη δυσθυμία.

Πηγή: https://www.ekdotikeathenon.gr/istopia-toy-ellhnikoy-ethnoys-p16.html

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης (1938-1957)

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης (Τσάδα Πάφου, 26 Φεβρουαρίου 1938 – Λευκωσία, 14 Μαρτίου 1957) ήταν Ελληνοκύπριος αγωνιστής.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ο αγωνιστής Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 26 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει – δεύτερος ξάδερφος – και ο Στέλιος Μαυρομμάτης.

Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Την 1η Απριλίου 1953, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και σκίζει την αγγλική σημαία: το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων.

Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούονται με την αστυνομία, η οποία ενισχύεται από Τούρκους. Ο διοικητής στέλνει διαταγή να αποσυρθούν οι αστυνομικοί, γιατί δεν έπρεπε η στέψη της βασίλισσας να αμαυρωθεί με αίμα. Έτσι οι μαθητές παρέσυραν ό,τι είχε σχέση με τους εορτασμούς για την στέψη. Η Πάφος έγινε το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της μικρής του ηλικίας.

Σε ηλικία 17 χρόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση από τις γνωστές που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολήσουν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχτηκε την κατηγορία και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν η αρχή του τέλους.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα από τη Λυσό. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές του Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν, αλλά ο ίδιος συνελήφθη. Στην κατοχή του είχε ένα οπλοπολυβόλο Μπρεν γρασαρισμένο. Ήταν συνεπώς ανέτοιμο για να χρησιμοποιηθεί. Επίσης κουβαλούσε 3 γεμιστήρες γεμάτες.

Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία και η δίκη ορίζεται για τις 25 Φεβρουαρίου. Στη δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».

Την επόμενη μέρα της καταδίκης του Παλληκαρίδη, οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματά του σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έστειλαν τηλεγράφημα στον Χάρτινγκ, με το οποίο του ζητούσαν να απονεμηθεί χάρη στον Ευαγόρα. Όλος ο κόσμος αρχίζει μια προσπάθεια να σώσει τον νεαρό μαθητή. Η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την εκτέλεσή του. Η Κυπριακή αδελφότητα Αθηνών ζητά προσωπική παρέμβαση του βασιλιά Παύλου. Η Βουλή των Ελλήνων στέλνει τηλεγραφήματα προς την Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη. Ο Αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος, ο Χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος Γεννάδιος, ο δήμαρχος Λευκωσίας κ. Δέρδης, 40 Εργατικοί Άγγλοι βουλευτές, συντεχνίες, ο Αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος, ο Αμερικανός Γερουσιαστής Fulton, απλοί πολίτες προσπαθούν να ματαιώσουν αυτή την εκτέλεση. Ο Χάρτινγκ όμως και η Αγγλική διπλωματία απορρίπτει την απονομή χάριτος.

Ο Ευαγόρας στο τελευταίο γράμμα του δηλώνει: «Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Ευαγόρας_Παλληκαρίδης