Bullying από σπίτι…

Το Bullying έχει ταυτιστεί με τον σχολικό εκφοβισμό. Όμως στην πραγματικότητα, δεν είναι ένα φαινόμενο που ξεκινά στο σχολείο, αλλά μια κατάσταση που το άτομο βιώνει ήδη στο σπίτι του συχνά από τους γονείς αλλά και από τα αδέρφια του με την σιωπηρή ή και ξεκάθαρη συναίνεση των γονιών του.

Bullying από σπίτι...

Όταν μέσα στην ίδια του την οικογένεια έχει δεχτεί προσβολές και ταπεινώσεις όπως: «Χοντρούλα κουνήσου, βιαζόμαστε», «Τι άχρηστος που είσαι!», «Ε, ελέφαντα, θα έρθεις;», «Προσοχή έρχεται η μπουλντόζα!», «Ο ηλίθιος πήρε πάλι 5 στα μαθηματικά!», «Έτσι άσχημη που είσαι, φαντάζεσαι ότι θ’ αρέσεις στα αγόρια;», «Ποια νομίζεις ότι είσαι; Η βασίλισσα της Αγγλίας;», πώς θα μπορέσει άραγε να αντιμετωπίσει τις προσβολές στο σχολείο.

Ελάχιστα είναι τα παιδιά που δεν τα προσέβαλαν ποτέ οι γονείς τους. Αυτές οι υποτιμήσεις μοιάζουν με συναισθηματικά χαστούκια. Πληγώνουν εξίσου το παιδί/έφηβο που τις ανέχεται αλλά και τον ενήλικα που τις προφέρει. Το κυριότερο είναι ότι πληγώνουν για πάντα τη σχέση τους.

Η λεκτική βία

Πιστεύουμε οι περισσότεροι ότι η λεκτική βία είναι ανώδυνη. Στο σχολικό περιβάλλον οι προσβολές είναι σχεδόν κανόνας. Οι έφηβοι συνηθίζουν να εξαπολύουν προσβολές προς τους συνομήλικους τους και να αντέχουν αυτές που οι άλλοι τους απευθύνουν, προκειμένου να ανήκουν στην ομάδα.

Κι όμως, αυτές οι στάσεις της περιφρόνησης και της υποτίμησης είναι ήδη επίπονες όταν προέρχονται από κάποιο φίλο κι ακόμη περισσότερο όταν προέρχονται από τους ίδιους τους γονείς μας. Οι συνηθισμένες προσβολές πληγώνουν περισσότερο από ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε.

Bullying στο σπίτι

Στο σπίτι οι γονείς είναι ικανοί να μιλήσουν με εντελώς προσβλητικό τρόπο στο παιδί τους και να πιστεύουν ότι δικαιολογούνται γιατί δήθεν το κινητοποιούν να γίνει καλύτερο. Αυτό που καταφέρνουν είναι να πληγώνουν τα παιδιά τους και να τα ωθούν να δημιουργήσουν ένα συναισθηματικό φρούριο που θα εμποδίζει την βίωση του θυμού και της οργής για την άδικη επίθεση που δέχονται. Καταλήγουν να μην αισθάνονται πια και να κλείνονται στον εαυτό τους.

Συνήθως παρατούν την ενασχόληση για την οποία δέχονται την έντονη κριτική και τις προσωπικές προσβολές.

Επειδή αγαπούν τους γονείς τους και δεν θέλουν να τους αμφισβητούν, προτιμούν να καταστρέψουν τη δική τους εικόνα, αφού πλέον δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Δεν μπορούν όμως να συνδέσουν αυτή την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους με την στάση του γονιού, γιατί τον θεωρούν εξαίρετο, ανώτερο, άνετο με τη ζωή και γενικά κυρίαρχο.

Η εξουσία των γονιών

Όμως θα ρωτούσε κανείς, με ποιον τρόπο επωφελείται ο γονιός κάνοντας το παιδί του να υποφέρει έτσι;

Διατηρεί την εξουσία. Δεν επιτρέπει στα συναισθήματά του να αναδυθούν. Υπήρξε καταπιεσμένος από τον δικό του γονέα, ταπεινωμένος, υποτιμημένος. Είναι η σειρά του να είναι καυστικός κι έτσι δεν αφήνει τα συναισθήματά του να αναδυθούν στην επιφάνεια. Πέρα από τον έλεγχο επάνω στο παιδί του, στην πραγματικότητα προσπαθεί να ελέγξει τα δικά του συναισθήματα, να τα κρατήσει κρυμμένα.

Στην πραγματικότητα η προσβολή δεν απευθύνεται στο ίδιο το παιδί, αλλά πώς μπορεί να το ξέρει; Τα παιδιά πιστεύουν τους γονείς τους.

Από πού προέρχονται αυτές οι προσβολές; Συχνά, τις έχουμε ακούσει, μας τις έχουν απευθύνει όταν ήμαστε μικροί. Για να αντέξουμε αναγκαστήκαμε ασυνείδητα να απαλείψουμε την επιθετική τους πλευρά. Τις εσωτερικεύσαμε, κρύβοντας τον πόνο. Ο μηχανισμός αυτός είναι αμυντικός.

Η προσβολή αποτελεί προβολή επάνω στον άλλον, ώστε να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε τον πόνο που αισθανόμαστε μέσα μας. Πίσω από μία προσβολή υπάρχει πάντα η προσωπική μας ιστορία, ένα τραύμα που μας πονά ακόμη, συναισθήματα και ανάγκες.
Οι προσβολές μας δεν είναι αθώες. Προβάλλονται επάνω στα παιδιά μας, αλλά δε λένε τίποτε για αυτά. Μιλάνε για τα δικά μας τραύματα.
Οι προσβολές, οι υποτιμήσεις, οι επικρίσεις, οι βρισιές δεν αποτελούν εκπαιδευτικές μεθόδους, αλλά βία, ακόμη κι όταν, και ιδίως όταν οι γονείς είναι αυτοί που προσβάλλουν. Οι επικρίσεις αποτελούν χτυπήματα έναντι του άλλου, ώστε να μην αναγκαστούμε να κοιτάξουμε μέσα μας.

Πηγή: https://www.psychology.gr

Προσοχή στο κενό

Εάν αισθάνεστε ένα κενό μέσα σας, δεν είστε μόνοι. Πολλοί από εμάς αισθανόμαστε ότι είμαστε άδειοι με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, μπορεί να νιώθετε κενό γιατί κάτι λείπει από τη ζωή σας, το οποίο μπορεί να έχει προέλθει από το χωρισμό ενός αγαπημένου προσώπου ή από ένα θάνατο.

Προσοχή στο κενό

Το κενό θα μπορούσε να προέλθει επειδή σιγά-σιγά εγκαταλείπουμε τους εαυτούς μας, όταν δεν ακούμε τις δικές μας ελπίδες και τις επιθυμίες. Μπορεί να εγκαταλείψετε τον εαυτό σας κατά λάθος ή εν αγνοία σας, επειδή αγωνίζεστε να πετύχετε το τέλειο ή να κερδίσετε την έγκριση των άλλων. Μπορεί να σταματήσετε να φροντίζετε τον εαυτό σας, ενώ εστιάζετε στην καριέρα σας. Για παράδειγμα, μπορεί να σταματήσετε να εξασκείτε το σώμα σας ή μπορεί να μην κοιμάστε αρκετά.

Η εγκατάλειψη του εαυτού σας μπορεί να σας προκαλέσει άγχος, κατάθλιψη, ενοχές ακόμη και ντροπή. Μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε ανεπιτυχείς ή να μην βρίσκετε τίποτα συναρπαστικό. Αυτό το είδος των συναισθηματικών κενών συνοδεύεται με χαμηλό ενδιαφέρον και κίνητρο για οτιδήποτε.

Κενό και συναισθήματα

1. Αναγνωρίστε προσεκτικά το κενό.

Εάν αισθάνεστε το κενό σαν μια μαύρη τρύπα, αναγνωρίστε το και να είστε ευγενικοί με τον εαυτό σας. Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας επειδή έχετε αυτά τα συναισθήματα. Μην προσπαθήσετε να απορρίψετε ή να αλλάξετε τα συναισθήματά σας.

Εάν αυτό το κενό προέρχεται από την παλαιότερη απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μην θυμώνετε με τον εαυτό σας επειδή θρηνείτε μετά από καιρό. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου είναι επώδυνη και παρόλο που αλλάζει μορφή με την πάροδο του χρόνου, είναι πολύ δύσκολο να νιώσετε ότι είστε καλά. Σε αυτή την περίπτωση, μαθαίνετε να ζείτε τη ζωή παράλληλα με εκείνο το κενό που έχει δημιουργήσει αυτό το άτομο.

Μερικές φορές, το κενό εμφανίζεται γιατί δεν νιώσατε αγάπη, ενώ μεγαλώνατε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είχατε μια αγαπημένη οικογένεια. Μπορεί να χάσατε συγκεκριμένα είδη αγάπης ή φροντίδας και στη συνέχεια να αισθανθήκατε ότι ήταν αδύνατο να καλύψετε το κενό.

Μιλήστε στον εαυτό σας με συμπόνια. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να πείτε: «Είναι δύσκολο να αισθάνεστε τόσο μόνοι» ή «Έχεις δίκιο, χρειαζόσουν περισσότερη αγάπη».

2. Αφιερώστε καθημερινό χρόνο στον εαυτό σας

Σε αυτή την περίπτωση, αντισταθείτε στην ανάγκη να στραφείτε προς μία εξωτερική ενέργεια για να καλύψετε το κενό. Αντί να προσπαθείτε να καλύψετε το κενό με τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, την τηλεόραση, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή οτιδήποτε άλλο, κοιτάξτε μέσα σας και περάστε χρόνο με τον εαυτό σας.

Μπορείτε να αφιερώσετε χρόνο για να εξερευνήσετε τις δικές σας επιθυμίες, τους φόβους, τις ελπίδες και τα όνειρα. Αυτό σας βοηθά να δημιουργήσετε περισσότερο νόημα στην καθημερινή ζωή και το μέλλον σας.

Επειδή είμαστε όλοι διαφορετικοί, έτσι και διαφορετικές δραστηριότητες μπορεί να είναι χρήσιμες για εσάς. Δείτε τι είναι καλύτερο για εσάς ώστε να επικεντρωθείτε στον εαυτό σας, ίσως το γράψιμο ή η γυμναστική.

Μπορεί να αισθανθείτε άβολα στην αρχή, αλλά όσο πιο πολύ εξασκηθείτε στην αφιέρωση χρόνου και ενέργειας στον εαυτό σας και στη φροντίδα του, τόσο λιγότερο παρόντα θα είναι αυτά τα κενά τα συναισθήματα.

3. Εξερευνήστε τα τρέχοντα συναισθήματά σας

Οι ψυχολόγοι προτείνουν να βάλετε μία υπενθύμιση και να παρατηρήσετε τι αισθάνεστε εκείνη τη στιγμή. Δεν χρειάζεται να είναι τρομερό συναίσθημα. Μπορεί να γράψετε «βαριέμαι» ή «είμαι έξαλλος» ή «περίεργος».

Καθώς θα βιώνετε ανά μικρά διαστήματα τα συναισθήματα που νιώθετε, θα διευρύνετε σταδιακά το επίπεδο ανοχής σας ώστε να περιλαμβάνει εντονότερα συναισθήματα για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.

4. Εξερευνήστε τα συναισθήματα κενού που νιώθετε

Αναγνωρίστε τα συναισθήματα με τις παρακάτω ερωτήσεις. Μπορείτε να το κάνετε αυτό, ενώ διαβάζετε ένα περιοδικό, ενώ κάνετε μια βόλτα ή πίνετε έναν καφέ.

  • Μήπως επικρίνω τον εαυτό μου ή τον συγκρίνω με άλλους;
  • Λέω στον εαυτό μου όμορφα πράγματα;
  • Μήπως έχω την τάση να παρατηρώ τις αποτυχίες ή να αποκαλώ τον εαυτό μου άσχημο ή ηλίθιο;
  • Υπολογίζονται τα συναισθήματά μου στις σχέσεις μου ή ελαχιστοποιώ αυτά που αισθάνομαι;
  • Φροντίζω ενεργά τις ανάγκες του σώματος και της υγείας μου;
  • Έχω στραφεί προς συμπεριφορές ή εθισμούς για να αποφύγω τα συναισθήματά μου;
  • Μήπως επικεντρώνομαι αποκλειστικά στις ανάγκες κάποιου άλλου ατόμου ή ατόμων;
  • Τι προσπαθώ να αποδείξω ή να κερδίσω;
  • Κατηγορώ τον εαυτό μου ή αισθάνομαι ενοχή για πράγματα που είναι έξω από τον έλεγχό μου;
  • Δείχνω συμπόνια όπως θα έπρεπε σε ένα στενό φίλο ή μέλος της οικογένειας;
  • Υποστηρίζω τις αποφάσεις του εαυτού μου και σέβομαι τις προσωπικές μου απόψεις;

5. Δώστε αξία στον εαυτό σας

Όταν ήμασταν παιδιά, κάποιοι από εμάς χρησιμοποιούσαμε την άγνοια μας για τα συναισθήματα για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από τα υπερβολικά συναισθήματα. Σε αυτή την περίπτωση, δώστε αναγνώριση στον εαυτό σας που κατέληξε σε μια λύση που δούλεψε όταν ήσασταν μικροί και αδύναμοι.

Σήμερα, πάρτε το χρόνο σας ελευθερώνοντας τα συναισθήματά σας. Πρέπει να αναπληρώσετε το χρόνο. Και δεν χρειάζεται να βιαστείτε και να παρακάμψετε το παλιό σας τρόπο επιβίωσης.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε και να αποδεχθείτε τα συναισθήματα του κενού που νιώθετε. Είναι σημαντικό να δείξετε συμπόνοια στον εαυτό σας. Είτε αντιμετωπίζετε δύσκολες σχέσεις, απώλειες ή αίσθημα έλλειψης σκοπού ή νοήματος, αξίζει να ζήσετε μια ικανοποιητική και ουσιαστική ζωή.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Αυτή ή εγώ…

«Ποια είναι καλύτερη, αυτή ή εγώ;». Η διερεύνηση του πως είμασταν πριν από ένα χρόνο και τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, τι πετύχαμε, τι αφήσαμε ίδιο, τι καταφέραμε, συμβάλλει στο να εκτιμήσουμε τις πραγματικές μας ικανότητες, να αναγνωρίσουμε τα δυνατά μας σημεία, να βελτιώσουμε κάποια άλλα αλλά και να μας αποδεχτούμε για αυτό που πραγματικά είμαστε.

Αυτή ή εγώ...

Άραγε οι γυναίκες αγαπάμε τον εαυτό μας ή τον ωθούμε διαρκώς σε έναν ατέρμονο αγώνα σύγκρισης με την άλλη γυναίκα; Πώς είναι; Πώς μιλάει; Είναι πιο έξυπνη; Πιο δυναμική; Επαγγελματικά επιτυχημένη ή αποτυχημένη; Έχει άντρα ή είναι μόνη της; Έναν ή περισσότερους; Παιδιά; Χαμογελάει; Λέει αστεία; Είναι χοντρή ή αδύνατη;

Και όταν η υποψήφια ανταγωνίστρια βγει σε όλες τις κλίμακες αξιολόγησης κατώτερη, τότε μπορούμε να νιώσουμε καλά με τον εαυτό μας και να απολαύσουμε τον καφέ μας. Αν πάλι όχι; Αν εκείνη είναι πιο όμορφη ή τραβάει πιο πολύ το ενδιαφέρον της παρέας, είναι πιο ευχάριστη, έχει πιο ωραίο άντρα, φοράει πιο ακριβά ρούχα ή έχει περισσότερα φυσικά προσόντα;

Τότε, μάλλον, ήρθε η καταστροφή. Αισθήματα αναξιότητας, αυτοϋποτίμησης, σχεδόν κατάθλιψης κάνουν αυτόματα την εμφάνισή τους. Σαν να ήταν κάπου κρυμμένη μια εσωτερική φωνή, που περίμενε αυτήν την απόδειξη της μειονεξίας μας, για να ξεπροβάλλει δικαιωμένη και να πει «Είδες που στα έλεγα; Δεν αξίζεις τίποτε. Αυτή είναι καλύτερη!»

Η συγκριτική διαδικασία δεν συναντάται μόνο στις γυναικείες σχέσεις και συνήθως αντιμετωπίζεται ως κάτι καλό, υγιές, ακολουθούμενη από την εκλογίκευση ότι γίνεται για να βελτιωθούμε. Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μια απάτη, αφού το μοναδικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας στάσης είναι να πληγώσουμε τον εαυτό μας, να τον υποβιβάσουμε, να χτυπήσουμε χωρίς έλεος την αυτοεκτίμησή μας, είτε αφορά εμάς τους ίδιους είτε κάποιο άλλο πρόσωπο.

Σκεφτείτε κάποιον που λέει στο παιδί του: «Είδες ο Κώστας! Και μπάλα προλαβαίνει να παίξει και άριστος μαθητής είναι στο σχολείο! Εσύ γιατί δεν μπορείς να το κάνεις;». Το παιδί, αλλά και όποιος υφίσταται ένα τέτοιο σχόλιο, αρχικά αισθάνεται θυμό, γιατί εισπράττει ότι αντί να προσπαθήσουν να το καταλάβουν, το κρίνουν.


Στην συνέχεια, όσο κι αν αν δεν το συνειδητοποιεί, αρχίζει να σκέφτεται ότι, μήπως, τελικά είχε δίκιο ο μπαμπάς του; Μήπως, ο Κώστας είναι καλύτερος και ο ίδιος δεν αξίζει και πολλά; Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε μορφή σύγκρισης επηρεάζει άμεσα το πόσο αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, κάτι που προκαλεί συναισθήματα ντροπής.

Οι γυναίκες, που τακτικά υποβάλλουν τον εαυτό τους σε μια τέτοια διαδικασία, επαναλαμβάνουν κάτι, που το έχουν υποστεί στην παιδική τους ηλικία. Συνήθως η πρώτη «Άλλη» γυναίκα στη ζωή τους, που πάντοτε στην σύγκριση μαζί της έβγαιναν χαμένες, γιατί πάντα εκείνη είχε τα περισσότερα, είναι η μητέρα τους. Εκείνη, στα μάτια του μικρού κοριτσιού, είναι η βασίλισσα, που έχει όλα τα καλά, όπως είναι ο πατέρας και τα μωρά.

Πολύ συχνά οι μητέρες, που συγκρίνουν τα κορίτσια τους, τα οδηγούν σε μια υπονόμευση της θηλυκότητάς τους και της αξίας τους. Μάλιστα, όταν η σύγκρισή αυτή γίνεται με τις ίδιες, τότε οι επιπτώσεις είναι πολύ σοβαρότερες, καθώς λόγω του μικρού της ηλικίας το παιδί εμπλέκεται σε μια άνιση ή φαντασιακή σύγκριση, από την οποία είναι αδύνατο να βγει κερδισμένο.

Πάντοτε, σε όποια ηλικία και να βρίσκεται, η μητέρα του θα ξέρει καλύτερα ή θα μπορεί περισσότερα, εξαιτίας της χρονικής απόστασης, που τις χωρίζει. Αυτό ενδέχεται να έχει σοβαρές συνέπειες τόσο στην σχέση της με τον εαυτό της όσο και στις μετέπειτα φιλικές σχέσεις της ζωής της, στις οποίες αναμένεται να λειτουργεί ανταγωνιστικά, καθώς συνεχώς θα παραμονεύει ο φόβος να αποδειχθεί ότι είναι λίγη.

Στην πραγματικότητα η μόνη εποικοδομητική σύγκριση, που μας βοηθά να εξελιχθούμε και να γίνουμε καλύτεροι, είναι με τον παλιότερο εαυτό μας. Η διερεύνηση του πως είμασταν πριν από ένα χρόνο και τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, τι πετύχαμε, τι αφήσαμε ίδιο, τι καταφέραμε, συμβάλλει στο να εκτιμήσουμε τις πραγματικές μας ικανότητες, να αναγνωρίσουμε τα δυνατά μας σημεία, να βελτιώσουμε κάποια άλλα αλλά και να μας αποδεχτούμε για αυτό που πραγματικά είμαστε. Κι έτσι θα πάψουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας «ποια είναι καλύτερη, αυτή ή εγώ;».

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός εαυτός

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός εαυτός πρέπει να ισορροπούν και αυτό είναι το θεμέλιο για την καλή ψυχική και σωματική υγεία.

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός εαυτός πρέπει να ισορροπούν και αυτό

Η ένταση ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό εαυτό είναι συνήθης στον σύγχρονο κόσμο. Κάθε ένας από εμάς επηρεάζεται καθημερινά από διαφορετικές κατευθύνσεις και κατά συνέπεια οι σκέψεις μας, όπως και οι συμπεριφορές μας, δεν συμφωνούν πάντα με τις βασικές μας αξίες.

Παρ’ όλα αυτά, η γνώση του εσωτερικού εαυτού και το πως ισορροπεί με τον εξωτερικό εαυτό μας, είναι το κλειδί για την καλή ψυχική, φυσική και πνευματική υγεία. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να αναλογιζόμαστε αυτήν την προοπτική όταν στοχεύουμε να βρούμε την ισορροπία στη ζωή μας.

Ο εξωτερικός εαυτός

Κατά καιρούς, είναι ωφέλιμο να παρουσιάζουμε ένα διαφορετικό εξωτερικό εαυτό στον κόσμο, αντίθετα από αυτό που βιώνουμε εσωτερικά. Οι περισσότεροι από εμάς, ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά του να μοιραζόμαστε τα αληθινά μας συναισθήματα, σε συνάρτηση με αυτό που προσδοκούμε από κάθε περίσταση. Ο εξωτερικός εαυτός είναι αυτό που παρουσιάζουμε στον κόσμο και συνήθως προσπαθούμε να φροντίσουμε ώστε να έχει την καλύτερη παρουσία.

Παρ’ όλα αυτά, τα προβλήματα προκύπτουν όταν αυτό γίνεται ένα συνηθισμένο μοτίβο σε βάρος των αληθινών συναισθημάτων μας.

Ο εξωτερικός εαυτός ασχολείται γενικά με υλικά αγαθά, όπως το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου (μαλλιά, ρούχα – εξωτερική εμφάνιση), όπως επίσης σε ποιες ομάδες ανήκεις ή ποια δημόσια εικόνα επιδεικνύεις. Ο εξωτερικός εαυτός διαχειρίζεται το χρόνο του αντιμετωπίζοντας τις απαιτήσεις του σχολείου, της δουλειάς, της ζωής στο σπίτι και με οτιδήποτε άλλο μας αποσπά και βιώνουμε στον πραγματικό κόσμο.

Αυτός ο εξωτερικός κόσμος μπορεί να είναι απαιτητικός και να αφήνει λίγο χρόνο για σένα να αναλογιστείς αν οτιδήποτε συμβαίνει στο εξωτερικό κομμάτι της ζωής σου, ταιριάζει με αυτό που επιθυμείς πλήρως στο εσωτερικό.

Ο εσωτερικός εαυτός

Σε αντίθεση με τον εξωτερικό εαυτό, ο εσωτερικός εαυτός σχετίζεται με αυτό που είναι αόρατο: συναισθήματα, ένστικτο, πεποιθήσεις, προσωπικότητα, σκέψεις, αισθήσεις, φαντασιώσεις, πνευματικότητα, επιθυμία και νόημα στη ζωή.

Ένας δυνατός εσωτερικός εαυτός σημαίνει ότι διαχειρίζεσαι σωστά τα συναισθήματα σου, γνωρίζεις αυτό που είσαι, έχεις διαύγεια και καλή αίσθηση των αξιών σου και νιώθεις ότι έχεις ένα νόημα στη ζωή. Σημαίνει, επίσης, ότι μπορείς να παραμένεις ψύχραιμος και ανθεκτικός απέναντι στην ποικιλομορφία του εξωτερικού κόσμου.

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός εαυτός σε σύγκρουση

Τα προβλήματα προκύπτουν όταν ο εσωτερικός και ο εξωτερικός εαυτός βρίσκονται σε σύγκρουση ή δεν εξισορροπούν. Με απλά λόγια, μια σύγκρουση ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό εαυτό αναφέρεται σε ένα λάθος ταίριασμα: σκέφτεσαι ένα πράγμα και κάνεις ένα άλλο.

Όσο μεγαλύτερη η σύγκρουση, τόσο πιο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που θεωρεί σωστό ο εσωτερικός εαυτός και σε αυτό που πιστεύει ο εξωτερικός. Αυτή η σύγκρουση τελικά προκαλεί στρες, που μπορεί να είναι καταστροφικό για το μυαλό, το σώμα και τον εγκέφαλο.

Συχνά, αυτή η σύγκρουση προκύπτει επειδή αφιερώνουμε λίγο χρόνο σε αυτό που σκέφτεται ο εσωτερικός εαυτός. Πόση ώρα μέσα στην ημέρα εκτελείτε πράξεις χωρίς να σκέφτεστε, απλά προσπαθώντας να διεκπεραιώσετε τις απαιτήσεις της μέρας, χωρίς να αναλογίζεστε αν οι πράξεις και οι συμπεριφορές σας συμφωνούν με τον εσωτερικό εαυτό;

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο εαυτών μπορεί να οδηγήσει σε άγχος, που σας κάνει πιο ευάλωτους στην εμφάνιση ασθένειας. Μπορεί επίσης να επηρεαστεί η καθημερινή σας λειτουργικότητα. Μπορεί να αισθάνεστε επιτυχείς εξωτερικά αλλά κενοί εσωτερικά. Όταν συμβεί αυτό, μπορεί επίσης να διατρέχετε τον κίνδυνο να καταφύγετε στις εύκολες λύσεις για να θεραπεύσετε τον πόνο σας, όπως τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ.

Ένας τρόπος να προσδιορίσετε αν αντιμετωπίζετε μια σύγκρουση μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού εαυτού, είναι να εντοπίσετε τα κενά μεταξύ των πραγματικών αξιών και των εξωτερικών σας ενεργειών. Τι μπορείτε να κάνετε:

1. Αφιερώστε λίγο χρόνο και καταγράψτε τις βασικές αξίες σας. Αυτές μπορεί να είναι πράγματα όπως η πίστη στην αξία της εντιμότητας, της ακεραιότητας, της φιλίας, της βοήθειας κλπ.

2. Τώρα, για κάθε αξία, κάντε μια λίστα με τις δραστηριότητες που κάνετε κάθε μέρα που ευθυγραμμίζονται με αυτή την αξία. Η λίστα αυτή μπορεί να περιλαμβάνει την επικοινωνία με φίλους για να δείτε τι κάνουν ή να λέτε την αλήθεια ακόμη και όταν είναι δύσκολο.

3. Τέλος, αναζητήστε εκείνες τις αξίες τις οποίες υποστηρίζετε λιγότερο στην καθημερινότητά σας. Εκεί θα βρείτε τη σύγκρουσή σας. Αν εκτιμάτε τη φιλία, αλλά περνάτε την κάθε μέρα σας μόνοι, αυτό αντανακλά μια σύγκρουση μεταξύ των αξιών σας (εσωτερικός εαυτός) και των ενεργειών (εξωτερικός εαυτός).

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός εαυτός σε ισορροπία

Αφού εντοπίσετε τις προβληματικές περιοχές της ζωής σας, ήρθε η ώρα να αρχίσετε να ηρεμείτε τον εξωτερικό εαυτό σας με στόχο να συνδεθείτε με τον εσωτερικό εαυτό σας. Ηρεμήστε, επικεντρωθείτε στη στιγμή και ακούστε τις σκέψεις σας καθώς ξεκινάτε την ημέρα σας.

Αν εξακολουθείτε να βιώνετε μία σύγκρουση, σκεφτείτε αν μπορεί να χρειαστεί να κάνετε αλλαγές για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων. Μπορεί να χρειάζεται να βρείτε μια νέα δουλειά ή να τερματίστε μία φιλική ή ερωτική σχέση. Μόνο εσείς θα γνωρίζετε ποιες συγκεκριμένες αλλαγές θα μπορούσαν να σας βοηθήσουν να ευθυγραμμίσετε τον εαυτό σας με τον πραγματικό σας εσωτερικό εαυτό.

Ενώ σκέφτεστε τις αλλαγές που πρέπει να κάνετε, ίσως είναι χρήσιμο να αναρωτηθείτε τις ακόλουθες ερωτήσεις:

  1. Τι θέλεις περισσότερο να πετύχεις στη ζωή σου; Αυτός ο στόχος, ταιριάζει με αυτό που κάνεις;
  2. Θα νιώθεις καλά για τις επιλογές που κάνεις, όταν φτάσεις στο τέλος της ζωής σου;
  3. Μήπως η τρέχουσα ζωή σου απαιτεί να καταπιέσεις τις αξίες σου;

Επιστρέψτε στα κενά που εντοπίσατε στην προηγούμενη ενότητα και ξεκινήστε με τα μεγαλύτερα. Ρωτήστε τον εαυτό σας τι αλλαγές θα πρέπει να κάνετε για να ευθυγραμμίσετε τον εσωτερικό και τον εξωτερικό εαυτό σας.

Για παράδειγμα, ένα πρόσωπο μπορεί να επιλέξει να αλλάξει την καριέρα του του ή να μειώσει τις ώρες εργασίας του για να περάσει περισσότερο χρόνο με την οικογένεια του. Ένα άλλο πρόσωπο μπορεί να αλλάξει το πεδίο εργασίας του για να ευθυγραμμιστεί περισσότερο με τις αξίες του.

Μπορεί να διαπιστώσετε ότι απαιτούνται μόνο απλές αλλαγές, όπως το να χαλαρώνετε την μέρα και να αφιερώνετε χρόνο για να μιλάτε και να ακούτε τους άλλους, αντί να είστε πάντα βιαστικοί. Μερικές φορές η σύγκρουση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού εαυτού, δεν είναι τόσο μεγάλη και δε χρειάζεται πολύς χρόνος για να αντιμετωπιστεί.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Part time εραστές

Part time εραστές: αποφεύγουν συναισθήματα και ενέργειες που δείχνουν γνώση ότι διαπράττουν σφάλμα ή ότι έχουν μια σχέση ρεαλιστικής εξάρτησης από τους άλλους, γεγονός που συνδέεται με τη πρωταρχική σχέση που είχαν. Μπορεί να ήταν πάρα πολύ σημαντικοί για τους γονείς τους ή τους τροφούς τους, όχι όμως για αυτό που πραγματικά ήταν αλλά για το είδος της λειτουργίας που ικανοποιούσαν.

Part time εραστές

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής και μέχρι και τα βαθιά γεράματα το άτομο έχει μεγαλύτερο ή λιγότερο ενδιαφέρον για αναζήτηση οικείων σχέσεων, φίλων, συντρόφων. Οι νευρο-επιστήμες αποκαλύπτουν ότι ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι προγραμματισμένος για να αναπτυχθεί η κοινωνικότητα και σύνδεση με τους άλλους ανθρώπους.

Σύμφωνα με τη θεωρία της προσκόλλησης, οι σχέσεις στην ενήλικη ζωή, επηρεάζονται από τους δεσμούς προσκόλλησης στη βρεφική ηλικία. Η θεωρία της προσκόλλησης αναφέρεται στον συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στο βρέφος και τον φροντιστή.

Οι έρευνες δείχνουν ότι αυτός ο πρώτος δεσμός, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και στο μοντέλο σχέσεων, που θα αναπτύσσει στην ενήλικη ζωή του. Η φύση και η μορφή αυτής της πρώτης σχέσης, είναι το μοντέλο για τις μετέπειτα σχέσεις και τις προσδοκίες που θα έχει για τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο γύρω του.

Συχνά όλοι μας, έχουμε βρεθεί στο ρόλο του παρηγορητή ή εκείνου που θρηνεί έναν χαμένο έρωτα. Αφηγήσεις φίλων για το πως τον/την διεκδίκησε, πόσο επίμονα φλέρταρε, μέχρι να τον/την κατακτήσει, μοιράζονται ανάμεσα σε φίλους, αυξάνοντας την κατανάλωση καφέ και τους λογαριασμούς των τηλεφώνων. Η συνέχεια αρκετές φορές δεν είναι η αναμενόμενη των παραμυθιών, με τον… πρίγκιπα να βγάζει την πανοπλία του και να βιώνει τον απόλυτο έρωτα με τη καλή και υπάκουη … Σταχτοπούτα.

Η δεύτερη φάση αφορά το «χάσιμο» του άλλου, που υιοθετεί μια απόμακρη στάση, το γνωστό ghosting, και το μοτίβο «σκωτσέζικο ντους» προσγειώνεται ως επισκέπτης στη σχέση. Ο «part time» σύντροφος, διατηρεί τη σχέση στο επίπεδο εκείνο, τόσο όσο, χρειάζεται για να μην διακοπεί, δηλώνοντας αδυναμία να έχει μια σταθερή συμπεριφορά υιοθετώντας δικαιολογίες.

Η πιο πάνω συνειδητή ή ασυνείδητη συμπεριφορά του, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο που κατακλύζεται από την απεγνωσμένη ανάγκη του, ελέγχου των συναισθημάτων και της μη ελεγχόμενης ανάγκης για αγάπη. Τα άτομα αυτά, αποφεύγουν συναισθήματα και ενέργειες που δείχνουν γνώση ότι διαπράττουν σφάλμα ή ότι έχουν μια σχέση ρεαλιστικής εξάρτησης από τους άλλους, γεγονός που συνδέεται με τη πρωταρχική σχέση που είχαν. Μπορεί να ήταν πάρα πολύ σημαντικοί για τους γονείς τους ή τους τροφούς τους, όχι όμως για αυτό που πραγματικά ήταν αλλά για το είδος της λειτουργίας που ικανοποιούσαν.


Τα μπερδεμένα μηνύματα που αποστέλλουν, έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι, η ανάγκη τους για τους άλλους είναι βαθιά, αλλά η αγάπη τους για αυτούς είναι ρηχή, καθώς ο άλλος, αποτελεί ένα «εαυτό αντικείμενο» της επιβεβαίωσης της κυριαρχίας και της αξίας τους. 

Συνήθως δεν φανερώνουν ξεκάθαρα τις ανάγκες τους, γιατί αισθάνονται βαθιά ντροπή να εκφράζουν τις ανάγκες τους, καθώς αυτό μπορεί να ληφθεί ως δείγμα αδυναμίας, έλλειψης στον εαυτό τους. Όταν εμπλέκονται σε διαπροσωπικές σχέσεις, αναμένουν οι άλλοι να μαντεύουν τις ανάγκες τους και αισθάνονται δυστυχισμένοι όταν αυτό δεν τους προσφέρεται, χωρίς να υποστούν την «ταπεινωτική» κατά τη γνώμη τους διαδικασία, να τις εκφράσουν και να ζητήσουν.

Είναι πολύ βασικό για να μπορέσει να «ανοίξει» η επικοινωνία, να γίνει συνειδητός ο «φαύλος κύκλος» και η ανάληψη ευθύνης και των δυο μερών, διότι μπορεί να φαίνεται ότι ένας ευθύνεται για αυτόν αλλά και ο άλλος τον συντηρεί. Οι διχοτομικές σκέψεις θύτης-θύμα δεν βοηθούν. H ενσυναίσθηση, η κατανόηση του τι υπάρχει στο «από κάτω» κείμενο του part-time ρόλου θα βοηθήσει στη λήψη απόφασης, καθώς κατανοώ δεν σημαίνει ότι αποδέχομαι.

Συμβουλές

  • Το σχήμα που αφορά τον σύντροφο είναι συχνά μη ρεαλιστικό και ανακριβές.
  • Το ειδύλλιο χτίζεται εν μέρει σε φαντασίες και ψευδαισθήσεις και αυτές οι ψευδαισθήσεις μπορεί να είναι κρίσιμες για τη δημιουργία της σχέσης και να συμβάλουν στην επιβίωση της.
  • Σπάστε τον φαύλο κύκλο δυσλειτουργικής επικοινωνίας. Αν ο ένας αισθάνεται ότι ελέγχει ή χρησιμοποιεί, είναι στο χέρι του άλλου να σταματήσει να προσφέρεται για αυτό.
  • Ανάληψη ευθύνης εαυτού, πράξεων. Μη υιοθέτηση έμμεσης αποκήρυξης ευθυνών («Έγιναν λάθη»).
  • Σκεφτείτε τι ανάγκες θέλετε να σας καλύπτει η σχέση αυτή, τις επιθυμίες σας. Φτιάξτε το δικό σας πλάνο διότι διαφορετικά θα παρασυρθείτε από την συνθήκη.
  • Ανοίξτε έναν ειλικρινή και αυθεντικό διάλογο χωρίς περιστροφές για το τι χρειάζεστε και τι μπορεί ο άλλος να δώσει.
  • Η στάση του άλλου θα σας βοηθήσει να αποφασίσετε την συνέχεια της σχέσης.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Ο Αδόλφος Χίτλερ χρειάζεται ψυχολόγο

Ο Αδόλφος Χίτλερ και οι Ναζί διέπραξαν μια σειρά από αποτρόπαιες πράξεις κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος, οδηγώντας στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.

Στην πραγματικότητα, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πραγματοποιήθηκε η μαζική δολοφονία περίπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων, καθώς και ο θάνατος εκατομμυρίων άλλων ατόμων συμπεριλαμβανομένων Ρομά και ομοφυλοφίλων.

Ο Αδόλφος Χίτλερ
Ο Αδόλφος Χίτλερ

Ο εγκληματίας Αδόλφος Χίτλερ

Πολλοί επιστήμονες εκείνης της εποχής προσπάθησαν να σκιαγραφήσουν το ψυχολογικό προφίλ του Χίτλερ.

Μία από τις πρώτες δημοσιευμένες αναφορές της προσωπικότητας του Χίτλερ πραγματοποιήθηκε από τον Ελβετό ψυχίατρο, ψυχαναλυτή και μαθητή του Φρόυντ, Carl Jung.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο Jung συνάντησε στο Βερολίνο και παρατήρησε την αλληλεπίδραση μεταξύ του Χίτλερ και του Ιταλού δικτάτορα Μουσολίνι.

Αυτό που σημείωσε ήταν ότι ο Μουσολίνι του φάνηκε ότι ήταν ένας «αυθεντικός άνθρωπος», που είχε ζεστασιά και ενέργεια, ενώ ο Χίτλερ του ενέπνευσε μόνο φόβο. Κατά το χρονικό διάστημα της αλληλεπίδρασής τους, ο Jung είπε ότι ο Χίτλερ δεν γέλασε καθόλου και του φάνηκε ότι ήταν «σε κακή διάθεση, μουτρωμένος». Ο Jung τον έκρινε, επίσης, ως ασεξουαλικό και ανελέητο, με μοναδικό σκοπό να ιδρύσει το Τρίτο Ράιχ.

Ο Αμερικανός ψυχαναλυτής Walter Charles Langer παρείχε μια ακόμη ψυχαναλυτική αξιολόγηση του Χίτλερ, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιώντας πηγές που ήταν διαθέσιμες μέχρι το 1943. Διέγνωσε τον Χίτλερ ως νευρωτικό στα όρια του ψυχωτικού, με σύμπλεγμα του Μεσσία, με μαζοχιστικές τάσεις, με ισχυρές σεξουαλικές διαστροφές και με υψηλή πιθανότητα ομοφυλοφιλίας. Ανέφερε, επιπρόσθετα, ότι ο Χίτλερ είχε πολλές σχιζοφρενικές τάσεις και ότι το πιθανότερο ήταν πως θα αυτοκτονούσε.

Η πιο διάσημη ψυχολογική μελέτη για τον Χίτλερ πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου από τον Henry A. Murray- πρώην διοικητή της Ψυχολογικής Κλινικής του Χάρβαρντ- για λογαριασμό του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών, το οποίο ήταν μια υπηρεσία πληροφοριών που σχηματίστηκε από τις ΗΠΑ τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Murray ανέφερε ότι, παρόλο που υπήρχαν λίγες διαθέσιμες πληροφορίες για την παιδική ηλικία του Χίτλερ, η συγκεκριμένη χρονική περίοδος ήταν ασταθής. Ο πατέρας του περιγράφεται ως τυραννικός και βίαιος και, ύμφωνα με τον ψυχαναλυτή Michael Stone, φημολογείται ότι χτυπούσε τακτικά τόσο τον Χίτλερ όσο και τον μεγαλύτερο αδερφό του με ένα μαστίγιο.

Ο Stone, μάλιστα, θεωρούσε ότι το μίσος του Χίτλερ για τον πατέρα του πυροδότησε το μίσος του για τους Εβραίους, οι οποίοι λειτούργησαν ως «αποδιοπομπαίοι τράγοι» για την οργή που του είχε δημιουργηθεί.

Ο Murray, τέλος, αναγνώριζε ότι ο πυρήνας του μίσους και της οργής του Χίτλερ ήταν και η «κινητήριος δύναμη» της καριέρας του, και υποστήριζε ότι μια διεξοδική μελέτη της προσωπικότητας του Χίτλερ είναι μια σημαντική συνεισφορά στην ψυχιατρική και την επιστήμη, επειδή η δημοσίευση της συμπεριφοράς του Χίτλερ μπορεί να λειτουργήσει ως αποτρεπτικός παράγοντας για άλλους «υποψήφιους Χίτλερ».

Πηγή: https://www.psychology.gr

Ψυχική ανθεκτικότητα: Όταν νικάμε τις δυσκολίες

Η ψυχική ανθεκτικότητα και η σημασία της

Ψυχική ανθεκτικότητα είναι η ικανότητα ενός ατόμου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις αντιξοότητες και τις προκλήσεις που έρχονται στη ζωή του και να εξελιχθεί θετικά, να βρει τις ισορροπίες στη ζωή του μετά από στρεσογόνες καταστάσεις και να βρει ξανά την ελπίδα του.

Ψυχική ανθεκτικότητα: Όταν νικάμε τις δυσκολίες

Η ψυχική ανθεκτικότητα δε συνεπάγεται απαραίτητα μια εύκολη ζωή

Το να έχει κάποιος ψυχική ανθεκτικότητα δε σημαίνει απαραίτητα ότι δεν έχει βιώσει δύσκολες καταστάσεις στη ζωή του. Επίσης, δε σημαίνει ότι δεν έχει χάσει ποτέ την ελπίδα του ή δεν έχει πονέσει. Αντιθέτως, σημαίνει ότι έχει βιώσει δύσκολες καταστάσεις αλλά έχει αναπτύξει εφόδια, έχει μάθει να αναγνωρίζει τα συναισθήματα του και έχει αναπτύξει αποτελεσματικές στρατηγικές αντιμετώπισης έτσι ώστε να μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να αντεπεξέλθει στις αντιξοότητες.

Ανάπτυξη ψυχικής ανθεκτικότητας

Φαίνεται ότι το επίπεδο της ανθεκτικότητας μας εξαρτάται από τα άτομα με τα οποία περνούμε χρόνο. Δημιουργήστε πηγές στήριξης και συναναστραφείτε με άτομα που νοιάζονται για εσάς και μπορούν να σας βοηθήσουν πρακτικά ή συναισθηματικά κατά την περίοδο που αντιμετωπίζετε μια δυσκολία. Το να λαμβάνεις ή να δίνεις στήριξη και αγάπη φέρνει θετικά συναισθήματα.

Αποδεχθείτε την πραγματικότητα της κατάστασης, τα συναισθήματα και τους φόβους σας και εστιάστε στο πως μέσα από τη στρεσογόνα κατάσταση μπορείτε να γίνεται πιο λειτουργικοί. Μια κατάσταση είναι αρνητική, μόνο αν εμείς την ορίσουμε ως τέτοια. Αποδεχθείτε ότι η κατάσταση σας έχει προκαλέσει κάποιες δυσκολίες, αλλά προσπαθήστε να δείτε και τη θετική της πλευρά.

Αποδεχθείτε τις απογοητεύσεις του παρελθόντος και εστιάστε στο πως μπορείτε να κρατήσετε τα μαθήματα που έχετε πάρει έτσι ώστε να έχετε ένα πιο ευτυχισμένο παρόν και μέλλον.

Θέστε στόχους, αυτό θα σας βοηθήσει βλέπετε τις δυσκολίες ως προκλήσεις και όχι σας προβλήματα εάν ξέρετε τι στόχους έχετε και εστιάζεστε στο πως να τους επιτύχετε.

Πιστέψτε στη δύναμη που κρύβετε μέσα σας. Το γεγονός ότι βιώνετε μια δύσκολη κατάσταση τώρα, δε σημαίνει ότι δεν έχετε τη δύναμη να το ξεπεράσετε. Αυτό που διαφοροποιεί τα ανθεκτικά άτομα είναι η ικανότητα τους να αντιλαμβάνονται ότι τώρα αντιμετωπίζουν μια δυσκολία, αλλά μπορούν να τη ξεπεράσουν και να πάρουν μαθήματα από αυτή, να απαγκιστρωθούν όντας ακόμα δυνατότεροι.

Αλλάξτε τον τρόπο σκέψης σας και τον τρόπο που αξιολογείτε τις καταστάσεις, έτσι ώστε να αναπτύξετε μια θετική στάση προς τη ζωή σας. Έρευνες έχουν δείξει ότι η πλειονότητα των ανθρώπων εστιάζει στα αρνητικά παρά στα θετικά συναισθήματα.

Πηγή: https://www.psychology.gr

Η μουσική και το μυαλό μας

Η μουσική είναι ένας πολύ σημαντικός τρόπος διδαχής και εσωτερίκευσης ενός μηνύματος. Επομένως, χρειάζεται να δίνουμε προσοχή σε αυτό που ακούμε και στο τι παίρνουμε από αυτό, ακριβώς επειδή μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Η μουσική

Είναι γνωστό ότι η μουσική τονώνει το μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου μας, το τμήμα που είναι υπεύθυνο για την ανταπόκριση στα εξωτερικά ερεθίσματα όπως τα συναισθήματα.

Η εσωτερίκευση ενός μηνύματος μπορεί να συμβεί μέσω διαφόρων τύπων επικοινωνίας. Η μουσική, ως αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού και του τρόπου ζωής μας, είναι ένας από αυτούς. Υπάρχουν πολλά είδη που μπορεί να σας ταιριάζουν ή ακόμα και να επηρεάζουν τον τρόπο που σκέφτεστε και αισθάνεστε. Υπάρχουν ακόμη και τραγούδια που κάποιοι άνθρωποι τα θεωρούν ως δείγματα σύγχρονης ποίησης.

Οι στίχοι των τραγουδιών είναι ένας τρόπος μεταφοράς ενός μηνύματος στον κόσμο. Αυτό το μήνυμα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, παραμένει στο μυαλό μας, ειδικά αν το τραγούδι είναι επιτυχημένο. Ως αποτέλεσμα, κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου.

Η μουσική επηρεάζει το σώμα μας

Η μουσική μπορεί να έχει τεράστια επίδραση στη γνωστική μας ανάπτυξη. Είναι ένα εργαλείο χαλάρωσης που χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα. Αλλά πώς επηρεάζει το σώμα μας;

Αυτό που οι νευροεπιστήμονες ονομάζουν συναισθηματικός εγκέφαλος, είναι υπεύθυνος για τη ρύθμιση των συναισθημάτων. Περιλαμβάνει την αμυγδαλή, τον υποθάλαμο και τον θάλαμο. Επίσης γνωστό ως μεταιχμιακό σύστημα, αυτό το τμήμα του εγκεφάλου είναι υπεύθυνο για τη διαχείριση όλων των αποκρίσεων του σώματός μας σε διαφορετικά περιβαλλοντικά ερεθίσματα όπως ο φόβος, η αηδία, η χαρά, η ντροπή, η ευφορία, η θλίψη κ.λπ.

Όταν ακούμε μουσική, διάφορες χημικές ουσίες ενεργοποιούνται στο κεντρικό νευρικό μας σύστημα. Αυτές οι ουσίες ενθαρρύνουν την απελευθέρωση διαφορετικών νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και οι ενδορφίνες, που μας παρέχουν μια αίσθηση ευεξίας και χαράς.

Κάποια τραγούδια είναι ικανά να δημιουργήσουν συναισθήματα. Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος που ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο μελωδικό μήνυμα, μπορεί να αισθανθεί την ενεργοποίηση του μεταιχμιακού του συστήματος.

Η μουσική μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο σκέψης μας

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η μουσική μπορεί να διεγείρει συναισθήματα και να επηρεάσει τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Για παράδειγμα, σε μια κατάσταση που απαιτεί να εκλογικεύσετε ή να λάβετε μία απόφαση, μπορεί να μειώσει το επίπεδο ενέργειας που απαιτείται. Σε έναν βαθμό, το μήνυμα που ακούτε σε ένα τραγούδι μπορεί να επηρεάσει και τον τρόπο συμπεριφοράς σας.

Σε κοινωνικό επίπεδο, οι μελωδίες έχουν τη δύναμη να δημιουργούν δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους. Έτσι, η μουσική ουσιαστικά ενισχύει την αίσθηση του ανήκειν σε μια ομάδα, ειδικά όταν τραγουδάμε τραγούδια που αντικατοπτρίζουν τις αξίες μίας συγκεκριμένης ομάδας.

Στην πραγματικότητα, αυτό το επιτυγχάνουν πολλοί ύμνοι. Εν τέλει, μια μελωδία και μερικοί στίχοι μπορεί να ενώσουν μια ομάδα ανθρώπων, καθιστώντας το τραγούδι σύμβολο όσων τους αντιπροσωπεύουν και τους ορίζουν.

Παράδειγμα ενός είδους μουσικής με μεγάλη επιρροή

Το μουσικό είδος R.A.C (Ροκ Ενάντια στον Κομμουνισμό) πρωτοεμφανίστηκε στη δεκαετία του ’80 ως μια παραλλαγή της ροκ μουσικής, που συνδέθηκε με το κίνημα των skinheads. Την εποχή εκείνη, οι άνθρωποι διοργάνωναν πολλές συναυλίες κατά του ρατσισμού και των αυτονομιστικών κινημάτων. Ως απάντηση, διάφορα εθνικιστικά και ακροδεξιά πολιτικά κόμματα υιοθέτησαν το είδος πανκ για την προπαγάνδα τους.

Το περιεχόμενο της μουσικής R.A.C είναι κυρίως ρατσιστικό και ξενοφοβικό. Το πρόβλημα προκύπτει βεβαίως όταν οι θεατές αρχίζουν να εσωτερικοποιούν το μήνυμα που παίρνουν και το κάνουν δικό τους. Η εξιδανίκευση μιας ομάδας ή ενός τραγουδιστή μπορεί να οδηγήσει κάποιους ανθρώπους να δικαιολογήσουν ή να υλοποιήσουν αυτό που τραγουδάει.

Επιπλέον, οι προκαταλήψεις σε αυτά τα είδη τραγουδιών μπορούν ακόμη και να αλλάξουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Κάποιοι τα χρησιμοποιούν ιδιαίτερα ως απάντηση και ως ένα γρήγορο επιχείρημα σε μια κατάσταση που απαιτεί γνωσιακή προσπάθεια. Με αυτό τον τρόπο, η μουσική κάνει τους ανθρώπους να δημιουργήσουν και να πιστέψουν μια προ-καθορισμένη ιδέα για κάτι ή κάποιον χωρίς πρώτα να κρίνουν και κατ’ επέκταση να αμφισβητήσουν εάν αυτά τα επιχειρήματα είναι όντως αληθή.

Το μήνυμα αυτού του είδους μουσικής μπορεί μερικές φορές να θολώσει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της εγκληματικής συμπεριφοράς και της ελευθερίας του λόγου.

Η δύναμη της μουσικής

Τα οφέλη της μουσικής έχουν καταδειχθεί κατ’ επανάληψη σε πολλά ερευνητικά πειράματα για τη λειτουργία του εγκεφάλου και του σώματος. Επίσης, η μουσική αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας μας και μπορεί κανείς να πει ότι την ορίζει και τη διαμορφώνει.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι τα τραγούδια είναι ένας πολύ σημαντικός τρόπος διδαχής και εσωτερίκευσης ενός μηνύματος. Επομένως, χρειάζεται να δίνουμε προσοχή σε αυτό που ακούμε και στο τι παίρνουμε από αυτό, ακριβώς επειδή μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Το εσωτερικό παιδί που κρύβουμε μέσα μας


Τι μπορεί να έχει συμβεί που να έχει πληγώσει το εσωτερικό παιδί που κρύβουμε μέσα μας; Ποιο σημείο στη ζωή σας μπορεί να το προκάλεσε αυτό; Και πάνω απ ‘όλα: είναι δυνατή η θεραπεία των τραυμάτων μας και μπορεί η θεραπεία να έχει διάρκεια; Το παρόν άρθρο δίνει τις απαντήσεις…

Το εσωτερικό παιδί που  κρύβουμε μέσα μας

Κάθε άνθρωπος χρειάζεται έναν τόπο, όπου αισθάνεται ασφαλής και καλοδεχούμενος. Κάθε άνθρωπος επιθυμεί έναν τόπο, όπου μπορεί να χαλαρώσει και να είναι ο εαυτός του.

Στην ιδανική περίπτωση το μέρος αυτό υπήρξε το πατρικό μας σπίτι. Αν έχουμε αισθανθεί ότι οι γονείς μας μάς αγάπησαν και μας αποδέχτηκαν ως παιδιά, τότε είχαμε ένα ζεστό σπιτικό. Κι αυτό το θετικό «συναίσθημα» που έχουμε μέσα μας από την παιδική ηλικία μάς συντροφεύει στη ζωή: αισθανόμαστε ασφαλείς στον κόσμο και στη ζωή μας. Έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στους άλλους ανθρώπους.

Όχι λίγοι άνθρωποι συνδέουν όμως την παιδική τους ηλικία με κατά βάση αρνητικές εμπειρίες, κάποιοι ίσως και με τραυματικές.Κάποιοι άνθρωποι είχαν μία δυστυχισμένη παιδική ηλικία, αλλά έχουν απωθήσει αυτές τις αναμνήσεις. Δεν μπορούν καθόλου να τις θυμηθούν. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι η παιδική τους ηλικία ήταν «φυσιολογική» ή «ευτυχισμένη», κάτι που αποδεικνύεται «αυταπάτη», αν εξεταστεί πιο προσεκτικά.

Ακόμα όμως και σ’ αυτές τις περιπτώσεις όπου τα άτομα προσπαθούν να απωθήσουν και να «μειώσουν» τις αρνητικές αυτές εμπειρίες, αποδεικνύεται ότι δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και τους άλλους. Υπάρχουν προβλήματα αυτοεκτίμησης, αμφιβολίες για το αν ο απέναντί τους τούς συμπαθεί, δεν τους αρέσει ο εαυτός τους, έχουν πολλές ανασφάλειες και προβλήματα στις σχέσεις τους.

Δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν το αίσθημα της εμπιστοσύνης στην παιδική τους ηλικία και ψάχνουν αυτό το αίσθημα ασφάλειας και προστασίας, που τους έλειψε, στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους. Και συνεχώς απογοητεύονται γιατί οι άλλοι -στην καλύτερη περίπτωση- μόνο σποραδικά θα μπορέσουν να τους δώσουν αυτό το συναίσθημα. Δεν συνειδητοποιούν ότι πέφτουν σε μία παγίδα: Αν δεν υπάρχει αυτό το «συναίσθημα» μέσα μας, δεν μπορούμε να το βρούμε στον έξω κόσμο.

Αυτές οι επιρροές από την παιδική ηλικία αναφέρονται από μερικούς ψυχολόγους ως το «εσωτερικό παιδί». Το εσωτερικό παιδί είναι, λοιπόν, το σύνολο όλων αυτών των παιδικών επιρροών, καλών και κακών, που ζήσαμε μέσω των γονιών μας και άλλων σημαντικών ατόμων της παιδικής ηλικίας. Τις περισσότερες από αυτές τις εμπειρίες δεν τις θυμόμαστε συνειδητά. Το εσωτερικό μας παιδί είναι στο μεγαλύτερο βαθμό του ασυνείδητο.

Πάνω από όλα, οι αρνητικές επιρροές δημιουργούν προβλήματα στην ενήλικη ζωή. Το παιδί μέσα μας κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει να ξαναζήσει τις απογοητεύσεις που έζησε παλιά. Και παράλληλα καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του για ασφάλεια και αναγνώριση, που δεν ικανοποιήθηκαν στην παιδική ηλικία.

Ενώ λοιπόν σε συνειδητό επίπεδο είμαστε ανεξάρτητοι ενήλικες που καθορίζουμε τη ζωή μας, σε ασυνείδητο επίπεδο το «εσωτερικό μας παιδί» επηρεάζει την αντίληψη, την σκέψη, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι η λογική μας.

Το «εσωτερικό παιδί» δεν ευθύνεται μόνο για εντάσεις στις σχέσεις, αλλά και για πολλές άλλες δυσκολίες της ενήλικης ζωής. Αν αναγνωρίσουμε «το εσωτερικό μας παιδί» και συμφιλιωθούμε μαζί του, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε τις «πληγές» του, να τις αποδεχτούμε και σε κάποιο βαθμό να τις γιατρέψουμε.

Έτσι μπορεί να ενισχυθεί η αυτοεκτίμησή μας, να έχουμε αρμονικότερες και ευτυχισμένες σχέσεις με τους άλλους και καλύτερη ποιότητα ζωής. Η δουλειά με το «εσωτερικό μας παιδί» είναι κάτι που συμβαίνει μέσα στο ασφαλές πλαίσιο που παρέχει η ψυχοθεραπεία.

Το «γεγονός ορόσημο» που πλήγωσε το εσωτερικό μας παιδί

Ποια γεγονότα στην παιδική ηλικία μπορούν να μας επηρεάσουν ως ολοκληρωμένους άνδρες και γυναίκες; Υπάρχουν πολλές θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν αυτή την κατάσταση, μία από τις οποίες είναι αυτή που βασίζεται σε ένα «γεγονός ορόσημο».

Ένα συγκεκριμένο γεγονός μπορεί να είχε σημαντική επιρροή πάνω μας και να έχει «σφυρηλατήσει» την προσωπικότητά μας. Βασικά συμβαίνει αυτό: από τη γέννησή μας ζούμε σε μια «άνετη εξέλιξη» που επιτρέπει την επιβίωσή μας και μας παρέχει όλα όσα χρειαζόμαστε (φαγητό, στοργή, καταφύγιο κλπ.). Ωστόσο, μια μέρα γίνεται κάτι που μας αλλάζει για πάντα, που ξαφνικά μας απομακρύνει από αυτή την «άνετη εξέλιξη».

Στις περισσότερες περιπτώσεις το γεγονός αυτό συνδέεται με πολύ οδυνηρά συναισθήματα όπως ο θάνατος, ο φόβος, ο χωρισμός, η ατυχία κλπ. Αλλά είναι κάτι που μπορεί, εξωτερικά να φαίνεται ασήμαντο, όπως μια λέξη, μια στάση ή μια απόφαση.


Τι είδους τραύματα μπορεί να φέρει το εσωτερικό παιδί σας;

Ένας απόμακρος πατέρας, μία τελειομανής μητέρα, ένας αυταρχικός παππούς, μια δυσλειτουργική οικογένεια. Το εσωτερικό παιδί μπορεί να έχει τραυματιστεί από γεγονότα που «πίκραναν» την παιδική ηλικία του. Μεταφέρει μαζί του τα τραύματα του παρελθόντος και τα επαναλαμβάνει ως πρότυπα ή συμπεριφορές ως ενήλικας.

Προκειμένου να έχουμε μία καλή συναισθηματική υγεία είναι απαραίτητο να βοηθήσουμε το εσωτερικό μας παιδί να θεραπεύσει τις πληγές του με απόλυτη αφοσίωση και υπευθυνότητα. Δεν έχει νόημα να τοποθετήσουμε ένα τσιρότο εκεί που απαιτείται χειρουργική επέμβαση ή να υποβαθμίσουμε ένα επαναλαμβανόμενο σύμπτωμα.

Μπορώ να θεραπεύσω το εσωτερικό παιδί μου;

Το «εσωτερικό παιδί» δεν ευθύνεται μόνο για εντάσεις στις σχέσεις, αλλά και για πολλές άλλες δυσκολίες της ενήλικης ζωής. Αν αναγνωρίσουμε «το εσωτερικό μας παιδί» και συμφιλιωθούμε μαζί του, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε τις «πληγές» του, να τις αποδεχτούμε και σε κάποιο βαθμό να τις γιατρέψουμε.Έτσι μπορεί να ενισχυθεί η αυτοεκτίμησή μας, να έχουμε αρμονικότερες και ευτυχισμένες σχέσεις με τους άλλους και καλύτερη ποιότητα ζωής. Η δουλειά με το «εσωτερικό μας παιδί» είναι κάτι που συμβαίνει μέσα στο ασφαλές πλαίσιο που παρέχει η ψυχοθεραπεία.

Για να ξεκινήσουμε τη θεραπεία είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι στην ουσία αντιμετωπίζουμε ένα τραυματισμένο παιδί και πρέπει να γίνουμε φίλοι μαζί του έτσι ώστε να μπορέσει να μας εμπιστευτεί.

Για να μας εμπιστευτεί ως ενήλικες που έχουμε γίνει, πρέπει να του προσφέρουμε αυτό που χρειάζεται. Χωρίς ποτέ να φωνάζουμε, να θυμώνουμε ή να εκτοξεύουμε απειλές. Γιατί με αυτόν τον τρόπο το μόνο που κάνουμε είναι να χειροτερεύουμε την πληγή του.

Εάν, για παράδειγμα, το τραύμα οφείλεται στο γεγονός ότι οι γονείς μας δεν μας έδειχναν την αγάπη που θέλαμε, θεραπεύουμε το εσωτερικό παιδί μας δίνοντάς του όλη την αγάπη στον κόσμο. Αν έχει υποστεί παραμέληση, του δείχνουμε ότι έχει αξία, του αφιερώνουμε χρόνο δίνοντάς του προτεραιότητα. Έτσι θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του.

Μιλάμε μαζί του υπομονετικά, του λέμε ότι λυπούμαστε για τον πόνο του και, πάνω απ’ όλα, ότι θέλουμε να το βοηθήσουμε. Το ρωτάμε πώς νιώθει, πώς μπορούμε εμείς να το κάνουμε ευτυχισμένο και ότι είμαστε πρόθυμοι να προσπαθήσουμε έτσι ώστε μαζί να επιτύχουμε το στόχο που επιθυμεί.

Πρόκειται για την ένταξή του πίσω στη ζωή μας. Έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε όλα όσα έχουμε δημιουργήσει παρά τις δυσκολίες που μας στάθηκαν εμπόδιο. Έχει να κάνει με το να του δώσουμε το δικαίωμα να εκφέρει τη δική του γνώμη στις αποφάσεις που παίρνουμε και να απολαμβάνουμε μαζί τη ζωή.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Διαταραχή Cotard

Η διαταραχή Cotard ή Ψευδαίσθηση Cotard ή Σύνδρομο ζωντανού πτώματος ή Μηδενιστική ψευδαίσθηση είναι αυταπάτη ή Μηδενιστική παραληρητική Διαταραχή, από τις σπάνιες νοητικές διαταραχές, όπου το άτομο έχει την ψευδή πεποίθηση ότι είναι νεκρό ή εν μέρει νεκρό ή ότι απλά δεν υπάρχει.

Διαταραχή Cotard

Συμπτώματα της Διαταραχής Cotard

Πρόκειται για μια διαταραχή που αναγνωρίστηκε από τον Γάλλο Jules Cotard από τον οποίο πήρε και το όνομά της τη δεκαετία του 1800, ως delire de negation – μηδενιστική παραληρητική διαταραχή. Ένα από τα κύρια συμπτώματα είναι ο μηδενισμός. Δηλαδή η πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει αξία ή νόημα, ότι τίποτα δεν υπάρχει.

Το άτομο αισθάνεται σαν να είναι νεκρό ή να σαπίζει ή ακόμα και ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ. Σε άλλες περιπτώσεις θεωρεί ότι του λείπουν εσωτερικά όργανα ή και ότι έχει χάσει όλο του το αίμα. Το παράδοξο είναι ότι η αίσθηση ότι είναι νεκροί τους δίνει την εντύπωση ότι είναι και αθάνατοι.

Σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι η συγκεκριμένη διαταραχή δεν είναι αποτέλεσμα μόνο εγκεφαλικών βλαβών ή νευρώνων αλλά ότι συνυπάρχει με μορφές κατάθλιψης, ψυχωσικές διαταραχές, ψυχικές ασθένειες αλλά και νευρολογικές παθήσεις. Σε νευρολογικό επίπεδο οι ερευνητές θεωρούν ότι σχετίζεται με το Σύνδρομο Capgras, όπου το άτομο έχει την ψευδαίσθηση ότι τα κοντινά του πρόσωπα ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός στον καθρέφτη έχει/έχουν αντικατασταθεί από σωσίες κακόβουλους.

Συνέπειες της Διαταραχής Cotard

Οι επιπτώσεις αρκετές και σοβαρές για τους πάσχοντες, καθώς σταματούν να φροντίζουν τον εαυτό τους, γεγονός που τους απομακρύνει από το περιβάλλον τους, εντείνονται συναισθήματα αρνητικά, απομόνωσης και καταθλιπτικά. Οι οικείοι απομακρύνονται είτε από φόβο είτε ακόμα και λόγω της παραμέλησης που παρακολουθούν.

Τέλος, η καθοδική πορεία της ατομικής υγιεινής προκαλεί προβλήματα δέρματος και δοντιών. Σε ακραίες περιπτώσεις τα άτομα σταματούν να τρέφονται και να πίνουν νερό μιας και πιστεύουν ότι ο οργανισμός τους δεν τα έχει ανάγκη. Σε σοβαρές περιπτώσεις αυτό μπορεί να οδηγήσει σε λιμοκτονία και υποσιτισμό.

Κάποιοι ακόμα και αυτοκτονούν καθώς θεωρούν ότι είναι ήδη νεκροί, άλλοι αισθάνονται παγιδευμένοι σε ένα σώμα και μια ζωή που δεν φαίνεται πραγματική. Βασική τους ελπίδα; Ότι η ζωή τους θα βελτιωθεί ή θα σταματήσει εάν πεθάνουν ξανά.

Η Διαταραχή Cotard θεραπεύεται

Πρόκειται για μια σπάνια αλλά σοβαρή ψυχική ασθένεια. Παρά το γεγονός ότι είναι δύσκολο να επιτευχθεί η σωστή διάγνωση και θεραπεία, συνήθως τα άτομα ανταποκρίνονται στο συνδυασμό συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας και φαρμάκων αντικαταθλιπτικών ή αντιψυχωσικών.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/egkefalos/astheneies-egkefalou/8408-syndromo-cotard-ti-einai.html