Η περιέργεια

Η περιέργεια δεν περιγράφει απλώς ένα ανοιχτό μυαλό αλλά την διάθεση να αποδεχτούμε προκλήσεις που θα μας κάνουν να υπερβούμε τα όριά μας. Η περιέργεια δηλώνει την διάθεση να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι μέσα από τις εμπειρίες μας και την αλληλεπίδρασή μας με τον κόσμο.

Περιέργεια

Τι γεννά την περιέργεια;

Η λέξη περιέργεια συχνά συνδέεται με την διάθεση να μάθουμε πληροφορίες για ένα θέμα, ένα πρόσωπο, μία κατάσταση. Ο στόχος μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, συνήθως είναι να επιβεβαιώσουμε αυτά που ήδη ξέρουμε ή πιστεύουμε. Σύγχρονες έρευνες στην ψυχολογία συνδέουν την περιέργεια με την δημιουργικότητα, την καινοτομία την χαρά και την ενσυναίσθηση. Τί είδους περιέργεια όμως; Στις έρευνες αυτές η περιέργεια χρησιμοποιείται σαν αντίθετη έννοια από αυτήν που περιγράψαμε παραπάνω και αφορά την επιθυμία να αναζητήσουμε το καινούργιο, το άγνωστο μέσα στο γνωστό. Η περιέργεια δεν περιγράφει απλώς ένα ανοιχτό μυαλό αλλά την διάθεση να αποδεχτούμε προκλήσεις που θα μας κάνουν να υπερβούμε τα όριά μας. Η περιέργεια δηλώνει την διάθεση να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι μέσα από τις εμπειρίες μας και την αλληλεπίδρασή μας με τον κόσμο.

Ζούμε σε έναν κόσμο που οι παλιές σταθερές της εργασίας, της οικονομικής- κοινωνικής- πολιτικής κατάστασης, του γάμου, της οικογένειας έχουν δώσει την θέση τους σε μία όλο και μεγαλύτερη ρευστότητα και αβεβαιότητα. Η ρευστότητα αυτή ευνοεί την  ανασφάλεια, τον φόβο και την διαμόρφωση περιοριστικών πεποιθήσεων, που μας πείθουν ότι οι επιθυμίες μας είναι ουτοπικές. Αυτή η απογοήτευση συχνά μας δημιουργεί μια αρνητική στάση και μας κάνει να είμαστε κλειστοί σε νέες προοπτικές. Κάποιες φορές, εναλλάσσεται με μία καταναγκαστική θετική σκέψη ότι «τα πράγματα θα πάνε καλά», η οποία με την πρώτη δυσάρεστη εμπειρία ανατρέπεται και δίνει πάλι την θέση της στον φόβο.

Η πιο παραγωγική στάση στη ζωή είναι αυτή της δημιουργικής περιέργειας που οδηγεί στην διάθεση για εξερεύνηση της ζωής, του εαυτού μας, των άλλων και των σχέσεων. Μας βοηθάει να προσεγγίσουμε την αβεβαιότητα στην καθημερινότητά μας με μία θετική στάση. Αν και πιστεύουμε ότι η βεβαιότητα και ο έλεγχος των καταστάσεων μας φέρνει ικανοποίηση, είναι η αβεβαιότητα και η πρόκληση που φέρνουν πιο μακροπρόθεσμα οφέλη. Συνηθίζουμε να αποζητάμε την επιβεβαίωση των πεποιθήσεων που ήδη έχουμε, ψάχνουμε τις απαντήσεις στην «αποθήκη των πληροφοριών» μας και απαντάμε αυτό που ήδη ξέρουμε, που έχουμε δει, που έχουμε ζήσει. Όταν δεν κλειδώνει ο νους μας σε συμπεράσματα και δεν ερμηνεύουμε την πραγματικότητα βάσει αυτών αλλά είμαστε ανοιχτοί και περίεργοι, μπορούμε να δίνουμε χρόνο και προσοχή, να παρατηρούμε, να ακούμε, να νιώθουμε, δηλαδή να είμαστε παρόντες. Η στάση αυτή προκύπτει από την επίγνωση ότι το μυστήριο της ζωής είναι πιο μεγάλο από εμάς και ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τί θα συμβεί.

Η καλλιέργεια της περιέργειας

Το πρώτο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε τις στιγμές που αισθανόμαστε άβολα. Όταν η αυτόματη τάση μας είναι να αποφύγουμε μία κατάσταση, τότε αυτό είναι σημάδι ότι υπάρχει κάτι καινούργιο να δοκιμάσουμε και να επωφεληθούμε. Μπορεί η συζήτηση με έναν άγνωστο, που συχνά μας κάνει να αισθανόμαστε αμήχανα, να είναι μια καλή αρχή. Το δεύτερο βήμα θα ήταν να προσπαθήσουμε στην συζήτηση να μιλήσουμε για κάτι που πραγματικά μας ενδιαφέρει.

Κλείνοντας, ο δρ. Kashdan γράφει το εξής ενδιαφέρον στο βιβλίο του: ο βαθμός στον οποίο είμαστε περίεργοι για τους αγαπημένους μας είναι καλύτερος δείκτης της αγάπης και της δέσμευσής μας σε αυτούς, ακόμα και από το να είμαστε εκεί σε όλες τις δύσκολες στιγμές τους.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/symperifora/7848-i-aksia-tis-periergeias.html

Please follow and like us:
error0

Κατάθλιψη

Οι γυναίκες που δουλεύουν πολλές ώρες – περισσότερες από 55 μέσα στην εβδομάδα – κινδυνεύουν περισσότερο από κατάθλιψη, ενώ η δουλειά τα Σαββατοκύριακα αυξάνει τον κίνδυνο κατάθλιψης και για τα δύο φύλα, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Κατάθλιψη

Η σύγχρονη οικονομία διευρύνει συνεχώς -τυπικά και άτυπα- το ωράριο των εργαζομένων πέρα από τις συνήθεις ώρες γραφείου, τόσο τις καθημερινές μέρες όσο και τα σαββατοκύριακα. Η τάση αυτή έχει επιπτώσεις τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική υγεία των εργαζομένων, όπως δείχνει και η νέα μελέτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Τζίλιαν Γουέστον του Τμήματος Επιδημιολογίας και Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό επιδημιολογίας «Journal of Epidemiology & Community Health», ανέλυσαν στοιχεία για 11.215 άνδρες και 12.188 γυναίκες, που ταξινομήθηκαν σε κατηγορίες ανάλογα με τον αριθμό των ωρών εργασίας τους. Παράλληλα, έγινε αξιολόγηση της ψυχικής υγείας τους μέσω σχετικού ερωτηματολογίου-τεστ.

Διαπιστώθηκε ότι οι καπνιστές, οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι και όσοι έβγαζαν τα λιγότερα χρήματα, είχαν τα υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης, κάτι που ίσχυε και για τα δύο φύλα. Ακόμη βρέθηκε ότι οι άνδρες δουλεύουν γενικά περισσότερες ώρες από τις γυναίκες, με σχεδόν τους μισούς (50%) να ξεπερνούν το συμβατικό ωράριο, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των γυναικών που εργάζονταν παραπάνω από το κανονικό, ήταν λιγότερο από το 25%. Επίσης σχεδόν οι μισές γυναίκες εργάζονταν με μερική απασχόληση, έναντι μόνο 15% των ανδρών.

Οι περισσότερες παντρεμένες που ήσαν και γονείς, δεν δούλευαν παραπάνω από το κανονικό, ενώ αντίστροφα οι άνδρες γονείς δούλευαν συχνά περισσότερες ώρες. Πάνω από τα δύο τρίτα των ανδρών δούλευαν και τα σαββατοκύριακα, ενώ το ίδιο έκαναν σχεδόν οι μισές γυναίκες.

Δεν διαπιστώθηκε διαφορά στα συμπτώματα κατάθλιψης μεταξύ των ανδρών που δούλευαν περισσότερες ή λιγότερες ώρες. Όμως η δουλειά τα σαββατοκύριακα σχετιζόταν με περισσότερα συμπτώματα κατάθλιψης τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Την χειρότερη ψυχική υγεία από όλους (και στα δύο φύλα) είχαν οι γυναίκες που δούλευαν συνολικά περισσότερες από 55 ώρες μέσα στην εβδομάδα, ιδίως αν εργάζονταν κάθε σαββατοκύριακο ή τα περισσότερα σαββατοκύριακα του μήνα. Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι οι γυναίκες τείνουν να δουλεύουν περισσότερες ώρες είτε στα καλοπληρωμένα αλλά ανδροκρατούμενα επαγγέλματα είτε στις κακοπληρωμένες δουλειές του τομέα υπηρεσιών.

Οι γυναίκες αυτές επιβαρύνονται επιπρόσθετα με το χρόνο που πρέπει να δουλέψουν για το νοικοκυριό τους, πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο κατάθλιψης. Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι, όπως έχουν δείξει και προηγούμενες μελέτες, αν η απλήρωτη εργασία του σπιτιού ληφθεί υπόψη, τότε οι γυναίκες εργάζονται συνολικά περισσότερο από τους άνδρες μέσα στην εβδομάδα.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr/1012075/article/ygeia/ygeia-gynaika/oso-perissotero-doyleyei-mia-gynaika-toso-ay3anei-o-kindynos-kata8liyhs

Please follow and like us:
error0

Ghosting

Κάπως έτσι ξεκινάει το «ghosting». Δεν υπάρχουν κλήσεις, δεν υπάρχουν μηνύματα, δεν συνδέεται στα κοινωνικά μέσα, δεν απαντάει σε κανένα από τα μηνύματά σου. Οι πιθανότητες δείχνουν πως δεν έφυγε απροσδόκητα από την πόλη εξαιτίας οικογενειακής έκτακτης ανάγκης, αλλά μάλλον έχει τερματίσει τη σχέση χωρίς να σας ενοχλεί να σας εξηγήσει ή ακόμα και να σας ενημερώσει.

Ghosting

Δεν είναι ότι απλά σε απορρίπτει. Σε κάνει να αισθάνεσαι σαν να μην υπάρχεις. Και μένεις να αναρωτιέσαι «Και τώρα τι έγινε;» «Έκανα ή είπα κάτι που τον πείραξε;», «Τι έχασα;» «Αυτό ήταν;».

Ως όρος το «ghosting» επινοήθηκε πρόσφατα, λόγο της συνεχούς αύξησης του. Λαμβάνει χώρα όταν ξαφνικά χάνετε κάποιον με τον οποίο βγαίνετε ερωτικά ή ακόμα και φιλικά, όταν ουσιαστικά ένας άνδρας φοβάται να πει απλά ΟΧΙ. Το άτομο αυτό μπορεί να είναι φίλος, σύζυγος ή και σύντροφος. Με την απομάκρυνσή του σας στοιχειώνει, κατακλύζει το μυαλό και τις σκέψεις σας, υπάρχει όμως πάντα και η πιθανότητα να στοιχειώσετε και εσείς κάποιον. Το κλειδί-όπλο είναι η απουσία, με όλη την σημασία της. Τεχνικά αποτελεί μια κοινωνικά αποδεκτή μορφή συμπεριφοράς και αρκετοί άνθρωποι υποστηρίζουν πως το πρόσωπο που τους στοιχειώνει, προσποιείται τις περισσότερες φορές, πως δεν τους γνώρισε ποτέ.

Άνθρωποι που στοιχειώνουν

Γιατί κάποιος θα επιλέξει απλά να εξαφανιστεί από τη ζωή κάποιου άλλου ατόμου, παρά να σχεδιάσει τουλάχιστον, μια συνομιλία για να τερματίσει μια σχέση; Μπορεί να μην γνωρίζει ποτέ με βεβαιότητα τους λόγους. Ενώ πρέπει να γίνουν περισσότερες μελέτες ειδικά για το φαινόμενο των φαντασμάτων, οι παλαιότερες έρευνες έχουν εξετάσει διαφορετικούς τύπους προσωπικοτήτων προσκόλλησης και επιλογής στρατηγικών διάσπασης, είναι πιθανό ότι άτομα με προσωπικότητα αποφευκτικού τύπου (συχνά ως αποτέλεσμα της γονικής απόρριψης), που διστάζουν να έρθουν πολύ κοντά στις επαφές τους με άλλους ανθρώπους, λόγω προβλημάτων εμπιστοσύνης και εξάρτησης, συχνά χρησιμοποιούν έμμεσες μεθόδους τερματισμού των σχέσεων.

Άλλες έρευνες διαπίστωσαν ότι υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι που τελειώνουν τις σχέσεις, συχνά έβλεπαν τον ίδιο τους τον εαυτό να καθρεφτίζεται στον σύντροφό τους. Παρόλα αυτά, δεν φαίνονται να δείχνουν ενσυναίσθηση προς το άλλο άτομο και ενδεχομένως δεν συναντώνται συναισθήματα ενοχής.

Το φαινόμενο αυτό υπάρχει, επειδή οι άνθρωποι έχουν την συνήθεια να τρέχουν μακριά από τα προβλήματά τους, επομένως τρέχουν μακριά από τους ανθρώπους. Ο μόνος λόγος που ένα άτομο θα επιλέξει να στοιχειώσει ένα άλλο, είναι επειδή αισθάνεται πως δεν έχει άλλη επιλογή. Αναλυτικότερες εξηγήσεις δυστυχώς δεν υφίστανται, ωστόσο μερικά στοιχεία που βοηθούν στην κατανόηση αυτής της συμπεριφοράς είναι:

1. Προσωπική ασφάλεια

Όταν κάποιος αισθάνεται παρενόχληση ή ανταγωνιστικά προς ένα άτομο, ίσως επιλέξει την λύση του ghosting, ως τη μόνη οδό, προκειμένου να μην εμπλέξει άλλα άτομα στα προβλήματά του.

2. Άβολες συζητήσεις

Μια από τις πιο βασανιστικές δραστηριότητες για όλους, είναι η στιγμή που θα ξεκινήσει μια συναισθηματικά άβολη συζήτηση. Όταν πρόκειται για ραντεβού, ο χωρισμός ή το «με άφησε στα κρύα του λουτρού», είναι η χειρότερη πιθανή μορφή επικοινωνίας. Αυτό ακριβώς προσπαθούν να αποφύγουν οι περισσότεροι.

3. Εκδίκηση

Στην προσπάθεια αρκετοί να ξανακερδίσουν την χαμένη τους αγάπη, όταν έχουν προδοθεί, απατηθεί ή έχουν βιώσει μια άλλη μορφή προδοσίας, οδηγούνται στην λύση του ghosting. Αρχικά προσφέρει ικανοποίηση, αλλά η έλλειψη ενσυναίσθησης, είναι καταστροφική και για τους δυο μακροπρόθεσμα.

4. Ανασφάλεια

Στις περισσότερες περιπτώσεις η απόφαση του ατόμου να εξαφανιστεί από προσώπου γης, σχετίζεται μονάχα με τον ίδιο και το πώς αισθάνεται με τον εαυτό του. Ενδεχομένως κάποιοι να έχουν προσωπικά προβλήματα, που απαιτούν φροντίδα, η οποία αν δεν ληφθεί οδηγεί στο ghosting.

Ghosting, ένα αποδεκτό ελάττωμα

Είναι τρομακτικό να σκεφτεί κανείς ότι το ghosting είναι ένα κοινωνικά αποδεκτό ελάττωμα. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν η «διαταραχή» αυτή να εξελιχθεί σε ψυχική ασθένεια. Και αυτός είναι ο λόγος που στις μέρες μας, αποτελεί σοβαρό θέμα. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν οι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό. Πέρα από το θύμα, επηρεάζεται και το εξαφανισμένο άτομο. Μπορεί να φαίνεται πως έχει το πάνω χέρι, η πραγματικότητα όμως είναι πως βουλιάζει στην απομόνωση.

Είναι σίγουρα αποδεκτό, όταν αποτελεί την μόνη επιλογή που μπορεί να προσφέρει μια αίσθηση ασφάλειας και προστασίας. Στην περίπτωση δηλαδή, που κινδυνεύετε από stalkers, καταχραστές και άλλα άτομα που μπορούν να σας βλάψουν. Ακόμα, και αν οι περιστάσεις το επιτρέπουν, θα ήταν προτιμότερο να ζητήσετε βοήθεια, αντί να τρέξετε μακριά. Αλλά πριν αποφασίσετε να στοιχειώσετε κάποιον, κάντε ένα βήμα πίσω και θέστε τον εαυτό σας στη θέση του. Μερικοί από εσάς μπορεί να έχετε αυτοπεποίθηση και να μην σας νοιάζει όταν σας αγνοούν, πολλοί άνθρωποι, ωστόσο, λαμβάνουν αυτή την συμπεριφορά ως προσβολή ολόκληρης της ύπαρξής τους, μια επώδυνη και ταπεινωτική εμπειρία αλλάζοντας μέχρι και οι ίδιοι ως άτομα, με την κακή έννοια.

Διαχείριση του ghosting

Αποδοχή

Δέξου την κατάσταση αλλά πρώτα επιβεβαίωσε ότι δεν έχει συμβεί κάτι πολύ σοβαρό. Αν, όμως δεις όλα είναι μια χαρά (Πχ. Ποστάρει κανονικά στα social media, μαθαίνεις ότι περνά ζάχαρη με τους φίλους του), προχώρα μπροστά και μην δίνεις σημασία. Μακριά από το φάντασμα…

Διαγραφή

Αν πιστεύεις ότι αυτό θα σε βοηθήσει, κάντο! Διάγραψε ό,τι τον αφορά: φωτογραφίες ή μηνύματα. Μην τον παρακολουθείς από τα social media, μην ποστάρεις κάτι που να υπονοεί εγκατάλειψη ή προδοσία. Δεν αξίζει να ασχοληθείς παραπάνω.

Σεβάσου τον εαυτό σου: Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σε κάνει να νιώθεις ανύπαρκτη. Προχώρα και δείξε αυτοπεποίθηση! Να χαίρεσαι που κατάλαβες νωρίς με τι άνθρωπο είχες να κάνεις.

Να θυμάσαι:

Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καλλιεργήσει μία υγιή σχέση με τον εαυτό τους, έχουν μέσα τους πολλά συναισθηματικά κενά. Το ghosting όμως είναι μία συμπεριφορά η οποία αφορά αποκλειστικά τον άνθρωπο που συμπεριφέρεται έτσι.

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι δυνατόν να ταιριάζουμε όλοι οι άνθρωποι μεταξύ μας. Αυτό δε σημαίνει πως δεν είμαστε αγαπητοί, ούτε πως δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με άλλους. Ο συναισθηματικός μας κόσμος μπορεί να δεχτεί πολλά χτυπήματα, όμως, είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε σε κανένα πλήγμα να μας καθορίσει και να μας αλλάξει.

Και κάτι ακόμη

Εκτός από την περίφημη διακοπή της σχέσης-επαφής «ghosting», υπάρχει και το «submarining», όπου ο πρώην θα εξαφανιστεί και θα εμφανιστεί αιώνες αργότερα. Είναι σαν αυτός ο άνθρωπος να ήταν χαμένος στη θάλασσα όλο αυτό το διάστημα, και να αποφάσισε να πατήσει ξανά το play μόλις πάτησε πάλι το πόδι του στη στεριά.

Το «Βreadcrumbing», είναι η κατάσταση στην οποία ο σύντροφος-εν δυνάμει σου δίνει ψίχουλα προσοχής, αγάπης και δεν έχει καμία πρόθεση να δεσμευτεί γενικότερα και Μαζί σου.

Και τέλος υπάρχει και το «Zombieing», ο τύπος, ο οποίος ναι μεν εξαφανίζεται, αλλά κάποια στιγμή – το πότε δεν έχει σημασία εδώ – εμφανίζεται και πάλι.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/symperifora/7763-ti-simainei-ghosting-kai-poia-i-epidrasi-tou.html

Please follow and like us:
error0

Η Χαιρεκακία

Η χαιρεκακία, η αίσθηση της ευχαρίστησης των ανθρώπων που απορρέει από τη δυστυχία των άλλων, είναι ένα οικείο συναίσθημα για πολλούς- ίσως ειδικά κατά την διάρκεια αυτής τη εποχής που κυριαρχούν τα social media.

Η χαιρεκακία, η αίσθηση της ευχαρίστησης των ανθρώπων που απορρέει από τη δυστυχία των άλλων
Χαιρεκακία

Αυτό το συχνό, αλλά ακόμη δυσνόητο, συναίσθημα μπορεί να μας παρέχει ένα πολύτιμο τρόπο για να δούμε την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, υποστηρίζει μία ανασκόπηση ψυχολόγων από το Emory University.

Η ανασκόπηση που δημοσιεύεται στο journal New Ideas on Psychology βασίστηκε σε στοιχεία από τρεις δεκαετίες κοινωνικής, αναπτυξιακής, προσωπικής και κλινικής έρευνας για να δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο ώστε να εξηγήσει συστηματικά την χαιρεκακία. Οι συγγραφείς προτείνουν ότι η χαιρεκακία περιλαμβάνει τρία ξεχωριστά και αλληλένδετα στοιχεία: επιθετικότητα, αντιπαλότητα και δικαιοσύνη, τα οποία έχουν ξεχωριστή αναπτυξιακή προέλευση και συσχέτιση με την προσωπικότητα.

Η απανθρωποίηση

Η απανθρωποποίηση φαίνεται να βρίσκεται στον πυρήνα της χαιρεκακίας, λέει ο ψυχολόγος Γουάνγκ και πρώτος συγγραφέας της μελέτης. Τα ερεθίσματα που προκαλούν την χαιρεκακία, όπως οι εντάσεις μεταξύ των ομάδων, τείνουν επίσης να προωθούν την απανθρωποποίηση.

Η απανθρωποποίηση παρουσιάζεται όταν αντιλαμβανόμαστε ότι σε ένα άτομο ή σε μία ομάδα εκλείπουν εκείνα τα χαρακτηριστικά που ορίζουν τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος. Αυτή η αντίληψη μπορεί να είναι λεπτή, όπως αν υποθέσουμε ότι κάποιο μέλος ομάδας από μία διαφορετική εθνότητα δεν νιώθει όλο το φάσμα των συναισθημάτων όπως νιώθει κάποιος που είναι μέλος της ομάδας, σε κάθε περίπτωση με καταφανείς τρόπους, όπως η εξίσωση των σεξουαλικών παραβατών με τα ζώα.

Τα άτομα που συχνά θεωρούν απάνθρωπους τους άλλους έχουν μια προδιάθεση σε αυτό. Η απανθρωποποίηση μπορεί επίσης να είναι περιστασιακή, όπως για παράδειγμα οι στρατιώτες που εξαθλιώνουν ως άτομο τον αντίπαλο μόνο κατά την διάρκεια της μάχης.

Η βιβλιογραφική ανασκόπηση παρουσιάζει ισχυρές ενδείξεις ότι η τάση να βιώνουμε χαιρεκακία δεν παρουσιάζεται μόνη της, αλλά ότι επικαλύπτεται ουσιαστικά με άλλα σκοτεινά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, όπως ο  σαδισμός, ο ναρκισσισμός και η ψυχοπάθεια. Επιπλέον διαφορετικές μορφές της χαιρεκακίας μπορεί να σχετίζονται κάπως διαφορετικά με αυτά τα κακόβουλα χαρακτηριστικά.

Ένα πρόβλημα με τη μελέτη του φαινομένου είναι η έλλειψη ενός ορισμού της χαιρεκακίας, κάτι που κυριολεκτικά σημαίνει «χαλαρή χαρά» στα γερμανικά. Από τους αρχαίους χρόνους, μελετητές καταδίκασαν την χαιρεκακία ως κάτι κακό, ενώ άλλοι την αντιλήφθηκαν ως ηθικά ουδέτερη ή ακόμη και αρετή.

Η χαιρεκακία είναι ένα μυστηριώδες φαινόμενο που είναι δύσκολο να αποτυπωθεί και αναλυθεί. Είναι ένα είδος ζεστής και ψυχρής εμπειρίας που συνδέεται με μια αίσθηση ενοχής. Μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς περίεργα όταν νιώθεις ευχαρίστηση ακούγοντας ότι κάποια κακά πράγματα συμβαίνουν σε κάποιον άλλο.

Τρεις θεωρίες για τη χαιρεκακία

  1. Η θεωρία του φθόνου επικεντρώνεται σε μια ανησυχία για την αυτό-αξιολόγηση και μείωση των οδυνηρών συναισθημάτων.
  2. Η θεωρία της αξιοπρέπειας συνδέει την χαιρεκακία με την ανησυχία για την κοινωνική δικαιοσύνη και την αίσθηση ότι κάποιος έλαβε την ατυχία που του άξιζε να του συμβεί.
  3. Η θεωρία των ενδο-συγκρούσεων μεταξύ των μελών των ομάδων σχετίζεται με την κοινωνική ταυτότητα και τη χαιρεκακία που ένιωσαν μετά την ήττα των μελών της αντίπαλης ομάδας, όπως κατά την διάρκεια αθλητικών και πολιτικών διαγωνισμών.

Το άρθρο της ανασκόπησης υποστηρίζει μια ενιαία και κινητήρια θεωρία: Όσον αφορά στην αυτό-αξιολόγηση, την κοινωνική ταυτότητα και την δικαιοσύνη, αυτές αποτελούν τρία κίνητρα που οδηγούν τους ανθρώπους στην χαιρεκακία. Αυτό που απομακρύνει τους ανθρώπους από την χαιρεκακία είναι η ικανότητα να νιώθουν ενσυναίσθηση για τους άλλους και να τους αντιλαμβάνονται ως πλήρεις ανθρώπους και να δείχνουν ενσυναίσθηση γι’ αυτούς.

Οι απλοί άνθρωποι μπορεί προσωρινά να χάσουν την ενσυναίσθηση τους για τους άλλους. Αλλά όσοι παρουσιάζουν συγκεκριμένες διαταραχές προσωπικότητας και αντίστοιχα χαρακτηριστικά- όπως η ψυχοπάθεια, ο ναρκισσισμός ή ο σαδισμός- είναι είτε λιγότερο ικανοί είτε έχουν λιγότερα κίνητρα να βάλουν τον εαυτό τους στην θέση των άλλων.

Χαιρεκακία, συναίσθημα για όλους

Όλοι βιώνουμε το αίσθημα της χαιρεκακίας αλλά δεν μας αρέσει να το σκεφτόμαστε πολύ επειδή δείχνει πόσο αμφίθυμοι μπορούμε να γίνουμε με τους συνανθρώπους μας. Όμως η χαιρεκακία επισημαίνει τις ανησυχίες μας και είναι σημαντικό να την μελετάμε με συστηματικό τρόπο αν θέλουμε να κατανοήσουμε την ανθρώπινη φύση.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthrapsyxologias/prosopikotita/synaisthimatiki-noimosyni/6044-i-xairekakia-sxetizetai-me-tin-pio-skoteini-plevra-tis-anthropinis-fysis.html

Please follow and like us:
error0

Οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές

Οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές μπορεί να πάρουν διάφορες μορφές, άλλες είναι πιο εμφανείς, άλλες πιο διακριτικές. Όλα, όμως, τα ψυχαναγκαστικά σύνδρομα έχουν ένα κοινό σημείο: ένα βαθύ αίσθημα ανασφάλειας. Το άτομο για να καθησυχαστεί έχει την ανάγκη να ελέγχει τα πάντα.

Οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές μπορεί να πάρουν διάφορες μορφές
Ψυχαναγκασμός

Εμμονή με την καθαριότητα

Αυτοί που έχουν αυτή την ιδεοληψία, που στην ψυχιατρική ονομάζεται «ιδεοληψία μόλυνσης», πλένουν τα χέρια και το σώμα τους πολλές φορές την ημέρα για να απαλλαγούν από βακτήρια κάθε είδους και να εξασφαλίσουν ότι θα έχουν έναν απόλυτα υγιεινό τρόπο ζωής. Οι άνθρωποι που πάσχουν αποφεύγουν τις επαφές με άλλους ανθρώπους και «θα προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να αγγίξουν μια μπάρα στο μετρό ή το κουμπί του ανελκυστήρα» εξηγεί ο Νταντάν. Μπορεί μέχρι και να χρησιμοποιήσουν μέχρι και τη γλώσσα τους για να καλέσουν το ασανσέρ προκειμένου να μην πατήσουν το κουμπί με το δάχτυλο.

Ο φόβος ότι θα κάνουν λάθος

Πρόκειται για τον συνεχή και επίμονο φόβο ότι έχουν ξεχάσει να κάνουν κάτι ή ότι έχουν κάνει κάτι λάθος. Πρέπει, επομένως, να ελέγχουν και να ξαναελέγχουν τα πάντα. Μπορεί να ελέγξουν πέντε φορές ότι κλείδωσαν την πόρτα, ότι έκλεισαν τα πατζούρια, ότι έσβησαν το φούρνο κ.ά. Είναι επίσης πιθανό να διαβάζουν και να ξαναδιαβάζουν το ίδιο κείμενο προκειμένου να επιβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει κανένα λάθος.

Εμμονή με την κακοτυχία

Ο φόβος ότι παραμονεύει κάποια συμφορά. Για παράδειγμα, ένας ασθενής σιχαίνεται τον αριθμό πέντε ή τους άντρες με μουστάκι. Αν πετύχει τυχαία έναν άντρα με μουστάκι στο δρόμο είναι πολύ πιθανό να τρέξει να ελέγξει αν έχει συμβεί εκεί κοντά κάποιο ατύχημα και άμα δεν βρει κάτι, παραμένει με την αμφιβολία. Αυτή η ιδεοληψία συνιστά μεγάλο πρόβλημα καθώς τα άτομα που υποφέρουν από αυτήν καταλήγουν να εγκαταλείπουν οποιαδήποτε δραστηριότητα μπορεί να ενέχει οποιονδήποτε κίνδυνο (π.χ. οδήγηση αυτοκινήτου, η δουλειά με δυνητικά βλαβερά εργαλεία κ.ά.)

Εμμονή με τη συμμετρία

Πρόκειται για αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν στην κλινική πρακτική «ιδεοληψία συμμετρίας». Μια δουλειά δεν μπορεί να γίνει αν δεν είναι όλα συμμετρικά και σε τάξη. Το γραφείο, το πληκτρολόγιο και η οθόνη του υπολογιστή δεν είναι απολύτως παράλληλα μεταξύ τους; Τρόμος! Τα άτομα αυτά γίνονται σύντομα ανυπόφορα για τους οικείους τους καθώς θέλουν τα πράγματα να είναι τακτοποιημένα με συγκεκριμένο τρόπο και οποιαδήποτε ακαταστασία τους προκαλεί πολύ έντονο άγχος.

Οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές μπορούν να αντιμετωπιστούν σε κέντρα που χρησιμοποιούν αποτελεσματικές θεραπευτικές μεθόδους. Σε αυτά μπορεί να απευθυνθεί κανείς για να πάρει συμβουλές αν ανησυχεί για κάποιον οικείο του ή να ζητήσει βοήθεια για τον ίδιο.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr/1043922/article/ygeia/ygeia-epikairothta/oi-tesseris-pio-synh8eis-yyxanagkastikes-symperifores

Please follow and like us:
error0

Συναισθηματική «Αποτοξίνωση»

Συναισθηματική «Αποτοξίνωση» είναι το να καθαρίσουμε το μυαλό μας από τις αρνητικές σκέψεις που προκαλούν φόβους και ψευδείς πεποιθήσεις. Οι αρνητικές σκέψεις οδηγούν το άτομο να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και ένα διαρκές αίσθημα κατωτερότητας.

Συναισθηματική «Αποτοξίνωση», καθαρίζουμε το μυαλό μας από τις αρνητικές σκέψεις
Συναισθηματική αποτοξίνωση

Σας συνιστώ να καθαρίζετε την ψυχή σας βαθιά τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα αλλά και καθημερινά να αφιερώνετε λίγα λεπτά προκειμένου να ακούσετε το τι νιώθει η ψυχή σας και ηρεμήσετε από τους έντονους ρυθμούς της ζωής. Το άτομο που είναι ικανό να ακούσει την ψυχή του είναι σε πλεονεκτική θέση για να βελτιώσει την ίδια την ζωή του. Είναι ένα άτομο που μπορεί να φέρει την αρμονία μεταξύ σώματος και ψυχής. Έτσι μπορεί να βελτιώσει την συμπεριφορά του και να βελτιώσει την αυτοεκτίμησή του με αποτέλεσμα να νιώσει πιο ευτυχής και χαρούμενος.

Η τοξικότητα της ψυχής

Αν αισθάνεστε ότι έχετε χάσει το ενδιαφέρον για την ζωή, αν υποφέρετε συχνά από τους φόβους και τις ιδεοληψίες σας, αν αισθάνεστε λυπημένος, αν δεν έχετε την δύναμη να ονειρευτείτε, αν δε μπορείτε να νιώσετε χαρά είναι επειδή η ψυχή σας έχει δηλητηριαστεί και το μυαλό σας έχει παραλύσει από τις τοξικές σκέψεις και τα τοξικά αρνητικά συναισθήματα. Και αυτή η τοξικότητα μπορεί να περάσει από την ψυχή σας στο σώμα. Η ψυχή σας κλαίει. Θα πρέπει να την ακούσετε και να της δώσετε χρόνο για να επουλώσει τις πληγές της και να ανακτήσει την δύναμη της.

Είναι σημαντικό να αποφύγετε τις αρνητικές σκέψεις, το αίσθημα κατωτερότητας και θλίψης που μόνο κακό κάνουν στην αγνότητα της ψυχής σας. Θα πρέπει να προσπαθήσετε να αισθάνεστε περισσότερη ευγνωμοσύνη και πίστη, να χαμογελάτε περισσότερο και να κάνετε καλά πράγματα και για τον εαυτό σας και για τους άλλους γιατί μονάχα έτσι θα είστε ικανοί να παράγετε θετικές σκέψεις.

Θυμηθείτε πως η Συναισθηματική Αποτοξίνωση είναι ζωτικής σημασίας για να ανακτήσετε τη χαρά και την όρεξη για ζωή.

Η συνταγή για τη Συναισθηματική «Αποτοξίνωση»

Συστατικά:
1 ματσάκι ευαισθητοποίηση και μια δυνατή απόφαση για να κάνετε βελτιωτικές αλλαγές στον εαυτό σας.
1 φλιτζάνι ευγνωμοσύνη για να αναγνωρίσετε ό,τι θετικό υπάρχει στην ζωή σας και να το εκτιμήσετε.
1 φλιτζάνι ευγένεια για να δείξετε και στους γύρω σας τις καλές σας προθέσεις.
1 φλιτζάνι προοπτική και ελπίδα που βασίζεται στην πραγματικότητα χωρίς αβάσιμες προσδοκίες.
2 κουταλιές της σούπας εμπιστοσύνη και πίστη.
Εμπιστοσύνη και πίστη στον εαυτό σας και στους συνανθρώπους σας.

Η σημαντικότητα της Συναισθηματικής «Αποτοξίνωσης»

Η Συναισθηματική «Αποτοξίνωση» είναι ζωτικής σημασίας για να θεραπεύσετε την ψυχή σας. Καθαρίστε την σκέψη σας από κάθε τι αρνητικό. Μάθετε να αναπνέετε βαθιά, να διαλογίζεστε, να τρώτε υγιεινά, να πίνετε άφθονο καθαρό νερό και κυρίως να μην ενθαρρύνετε τις σκέψεις που οδηγούν την ψυχή σας σε δυσφορία. Αποφύγετε τους αρνητικούς ανθρώπους και μην δίνετε βάση στην κριτική τους. Αλλάξτε τις αρνητικές σκέψεις με θετικές. Η ζωή μας έχει δυσάρεστες και δύσκολες καταστάσεις που θα πρέπει να μάθετε να διαχειρίζεστε με θετικό τρόπο.

Αγαπήστε τον εαυτό σας και υπερασπιστείτε τις αξίες σας. Επιλέξτε θετικές και υγιείς συμπεριφορές και ζήστε με χαρά και γαλήνη που θα τρέφει την αυτοπεποίθησή σας και θα μπορείτε να ζήσετε καλύτερα.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/proagogi-psyxikis-ygeias/eveksia/5970-i-syntagi-gia-tin-apotoksinosi-tis-psyxis.html

Please follow and like us:
error0

Η αγάπη για τον εαυτό μας

Η αγάπη για τον εαυτό μας δεν είναι ο ναρκισσισμός. Αγάπη είναι η φροντίδα και το ειλικρινές ενδιαφέρον για το κομμάτι εκείνο, το δώρο που έχει ο καθένας για να πορευτούμε στη ζωή μας. Κανένας δεν είναι ίδιος με κανέναν, όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά ταυτόχρονα όλους μας διέπουν οι ίδιοι νόμοι, αυτοί της έννοιας άνθρωπος.

Η αγάπη για τον εαυτό δεν είναι ο ναρκισσισμός
Αγάπη για τον εαυτό

Η αγάπη για τον εαυτό

Ισορροπία διασφαλίζεται όταν ο άνθρωπος γίνει συνειδητός και καταφέρνει να φτάσει την αυτογνωσία. Η αρετή αυτή κάνει τον άνθρωπο έλλογο και είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής. Εξισορροπεί τις αντιθέσεις ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη και επιφέρει αρμονία.

Η αυτογνωσία δεν είναι συναίσθημα, όμως προκύπτει από μια λογική επέμβαση του ανθρώπου στο συναίσθημα με την παρατήρηση ρυθμίζοντας αν χρειαστεί την έντασή του.

Αγάπη για τον εαυτό επιδεικνύουμε όταν θέλουμε να διαμορφώσουμε και να εξελίξουμε, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ό,τι δόθηκε στον καθένα ως τάλαντο για να το εναποθέσει στην κοινωνία, και παράλληλα η ανάγκη εκπαίδευσης του εαυτού μας προς μια ηθική τελείωση. Γιατί, όταν λέμε ότι μας αρέσει κάτι, δεν είναι δυνατό να μας αρέσει όταν είναι ελαττωματικό, ημιτελές. Μας αρέσει κάτι όταν είναι άρτιο και ολοκληρωμένο. Ίσως να ακούγεται περίεργο να παρατηρούμε τον εαυτό μας σαν να μην είμαστε εμείς αυτοί που βιώνουν τα γεγονότα, αλλά η παρατήρηση αυτή μπορεί να φέρει πολλά στο φως και να λύσουμε απορίες που βασανίζουν.

Λογική και συναισθήματα

Η απλή παρατήρηση των γεγονότων, χωρίς συναισθηματική εμπλοκή, μας κάνει να μπορούμε να βλέπουμε πιο καθαρά και αντικειμενικά τα πράγματα με γνώμονα τη λογική. Τα συναισθήματα, είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα, όταν δεν συνοδεύονται από μια λογική απόρροια το μόνο που θα καταφέρουν είναι να μας πάνε σε μια πλάνη. Η παρατήρηση των συναισθημάτων μας και η εξήγησή τους από εμάς με τη λογική μας θα μας δώσουν πολλές απαντήσεις για το πως έχουμε διαμορφωθεί, αν κάτι τέτοιο μας αρέσει ή αν θέλουμε να το αλλάξουμε. Επίσης, βγαίνουν στην επιφάνεια και τα υγιή θέλω ή ακόμα και οι φόβοι μας.

Ας φανούμε γενναίοι και ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, ας αγγίξουμε πληγές όχι για να πονέσουμε αλλά για να εξυγιάνουμε, να φέρουμε ισορροπίες μέσα από αλήθειες που θα ακούσουμε από το είναι μας, που σκοπό έχουν μόνο να μας μεταφέρουν σε μια πιο ακέραια προσωπικότητα και εν τέλη σε εκπλήρωση ανώτερων στόχων. Έτσι θα μπορούμε να τολμάμε και να οραματιζόμαστε ένα καλύτερο αύριο χωρίς επαναλαμβανόμενα λάθη που μας στερούν την ανοδική μας πορεία. Με πίστη στον εαυτό μπορούμε να οδεύουμε στη ζωή περιμένοντας τα καλύτερα. Αρκεί μόνο να έχουμε όραμα για εμάς και να κινούμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Το «εγώ»

Οι συνειδητοποιήσεις μόνο καλό μπορούν να επιφέρουν, την αυτογνωσία. Επομένως, είναι μεγάλης σημασίας η επικοινωνία με το κομμάτι εκείνο του εαυτού μας που είναι ανώτερο και μας αποκαλύπτει τις δικές του αλλά και δικές μας αλήθειες. Τέτοιος είναι ο παρακάτω διάλογος ανάμεσα στον ανώτερο και κατώτερο εαυτό.

Η ένταση είναι ζωγραφισμένη και αποτυπωμένη σε ολόκληρο το σώμα. Ένας χείμαρρος μπερδεμένων συναισθημάτων κατακλύζει το μυαλό και την ψυχή. Συναισθήματα και σκέψεις, με βίαιο τρόπο, εισχωρούν σε κάθε κύτταρο του κορμιού κάνοντάς τα, να ταράζονται και να αναπηδούν από το μάγμα που τους δίνουν να τραφούν. Στο αποκορύφωμα της κυκλικότητας της αλληλεπίδρασης συναισθημάτων-σκέψεων-σώματος ακούω την απεγνωσμένη από φόβο φωνή του «εγώ» να φύγω, να πω ότι όλα είναι καλά, δεν χρειάζεται καμιά αλλαγή.

Η απάντηση έρχεται αυτόματα από μια ανώτερη λογική που δεν μπορείς να κοροϊδέψεις ή να κρύψεις κάτι από αυτή. Είναι σαν να λες ψέμματα στον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό δεν αντέχεται. Ο αντίλογος έρχεται με πιο γλυκιά φωνή αλλά το ίδιο έντονος στη δεικτικότητα του πρώτου. Ο λόγος του είναι τόσο εύγλωττος, κυλάει αβίαστα, δεν έχει αγκάθια. Καθησυχάζει, θεραπεύει, φέρνει επιχειρήματα σε κάθε ατόπημα «του εγώ».

Το «εγώ» φυσικά δεν τα παρατάει έτσι εύκολα και συνεχίζει τα δικά του- δικαιολογημένες αιτίες ύπαρξης- σε μια προσπάθεια να με βάλει πάλι για «ύπνο». Ξεκινάει, έτσι, ένας εσωτερικός διάλογος όπου πρωταγωνιστές είναι ένας εαυτός υποκείμενος και δεμένος σε φθαρτές υπαιτιότητες, ασύνδετος τόσο με το πραγματικό είναι του όσο και με την αληθινή εξωτερική πραγματικότητα ενώ περιφέρει και ένα συρμό από άσχημα συναισθήματα που βιώνει το σώμα.

Ο δεύτερος πρωταγωνιστής ανήκει στον πραγματικό κόσμο, τον αληθινό, εκεί όπου τα πράγματα έχουν σωστές διαστάσεις. Δεν έχει φόβο, δεν αγωνιά να σου πει κάτι γιατί το πνεύμα δεν έχει συναίσθημα. Το πνεύμα έχει αλήθεια. Γι’ αυτό και το πρώτο είναι τόσο δυνατά εκκωφαντικό για να ακουστεί ενώ το δεύτερο απλά ρέει σιγανά σαν νερό που πλημμυρίζει με αιωνιότητα την ύπαρξη και θέλει προσπάθεια να το ακούσεις και περιβάλλον ηρεμίας.

Δέχομαι την αλήθεια

Το πνεύμα δε χαίρεται, ούτε λυπάται, απλά υπάρχει. Και είμαι εγώ υπεύθυνος, αν το καλοδεχτώ προς όφελός μου ή αν το διώξω επειδή μου αρέσει ο ύπνος. Όσο περνάει η ώρα, οι φωνές του «εγώ» μαλακώνουν κι αυτές, παρασυρμένες από την ομορφιά του λόγου και την ηρεμία που επιδεικνύει το πνεύμα. Ο διάλογος γίνεται πιο εποικοδομητικός και το σώμα δε σπαρταράει πια, κάτω από άσχημες επιρροές. Τα υγρά του σώματος σταθεροποιούνται και μπορούν να δεχτούν όσα πριν δεν ανέχονταν και τους έφερνε τρικυμία. Και ενώ η αποδοχή είναι προ των πυλών, ένας καινούριος κύκλος αποδοχής ξεκινάει, ακόμα πιο λεπτός σε έννοιες, νοήματα και αξίες που είναι η σειρά τους να εμπεδωθούν, δημιουργώντας τις κατάλληλες συνάψεις στον εγκέφαλο και γράφοντας αποφάσεις ζωής στο DNA.

Στο τέλος, η φωνή του «εγώ» δεν υπάρχει πια, έχουν σιγήσει οι πομφόλυγες και τα φληναφήματά του, μένοντας ενεός μπροστά στο μόνο αληθινό λόγο που φέρνει ισορροπία. Κάθε φορά που νιώθω να αποδομούμαι, να φυλλορροώ, κατανοώ ότι πονάει το πληγωμένο εκείνο κομμάτι του εγωισμού που, όμως, δεν είμαι εγώ. Απεναντίας, όταν συμβαίνει αυτό απομακρύνεται μια δυσλειτουργία και αφήνει έτσι να φανεί ένα καλύτερο κομμάτι εαυτού, που πριν ήταν καλυμμένο. Τώρα στο σώμα μου εμφωλεύονται ρηξικέλευθα και καινοφανή μονοπάτια που του υποδεικνύουν κάτι πολύ πιο ανώτερο από την ανάπηρη και γλίσχρα λογική, που με έχει διαμορφώσει μέχρι σήμερα.

Πηγή: https://www.psychology.gr/selfhelp/4043-agapi-eautou-kai-aftognosia.html

Please follow and like us:
error0

Εθισμός

Ο εθισμός είναι μια συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από εξάρτηση σε μια συγκεκριμένη δραστηριότητα. Αφορά το οτιδήποτε, είτε αυτό είναι το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, το ποτό, η διατροφή, ο Η/Υ, το κινητό, το μπότοξ, το διάβασμα, η γυμναστική, το σεξ, το καθάρισμα, το ψώνισμα, το χρήμα, ο τζόγος, οι δολοφονίες, ένας άνθρωπος και πολλά άλλα.

Εθισμός

Εθισμός = Συνήθεια

Κάποιος θα μπορούσε να πει πως εθισμός αφορά μια εξάρτηση ως προς συγκεκριμένες σκέψεις, λαμβάνοντας υπόψη πως η σκέψη για κάτι προηγείται της πράξης. Επίσης, κάποιος θα μπορούσε να πει πως εθισμός είναι η εξάρτηση ως προς το ευχάριστο συναίσθημα που προκαλείται αμέσως μετά την εκτέλεση μιας πράξης. Εγώ θα προτιμούσα να χαρακτηρίσω τον εθισμό ως μια συνήθεια που έχει καταβάλει έντονα την καθημερινότητα του ατόμου, έτσι ώστε η απουσία της να προκαλεί περίεργα συναισθήματα και να δημιουργεί ένα παράξενο κενό.

Τις περισσότερες φορές, όταν επεξεργαστούμε εις βάθος αυτό το κενό, εντοπίζουμε ανασφάλειες και φόβους, το αίσθημα ανικανότητας διαχείρισης καταστάσεων που προκαλούν έντονα συναισθήματα, όπως την ανεξαρτητοποίηση, την ένταση, τη διαφορετικότητα, τους γρήγορους ρυθμούς, τις εσωτερικές ή διαπροσωπικές συγκρούσεις, τον ανταγωνισμό, τα κοινωνικά «πρέπει», τη μοναξιά, το φόβο θανάτου. Μήπως όλοι είμαστε εθισμένοι;

Το οξύμωρο σχήμα

Από τη μια πλευρά η εξάρτηση που προκαλεί ο εθισμός, συνοδεύεται από απώλεια ελέγχου της εθιστικής συμπεριφοράς, ενώ από την άλλη πλευρά η ίδια συμπεριφορά συνήθως υιοθετείτε ως μια προσπάθεια παρέμβασης και ελέγχου των συνθηκών με στόχο το απόλυτο, την τελειότητα. Παραδείγματα: «Μόνο αν καπνίσω, θα ηρεμήσω όσο θέλω »→ Με το κάπνισμα ελέγχω το πόσο ήρεμος είμαι, αλλά αδυνατώ να ελέγξω το πόσο καπνίζω ή «Μόνο αν φάω σοκολάτες θα είμαι ευτυχισμένη» ή «Μόνο αν διαβάζω συνεχώς», θα είμαι καλύτερη μαθήτρια ή «Μόνο με τα συνεχή μπότοξ θα είμαι όμορφη». Αν δεν γίνει η κάθε σκέψη πραγματικότητα, τότε επέρχεται η αποτυχία ή η απελπισία. Στο τέλος, εγκλωβιζόμαστε στους δικούς μας φόβους, στα δικά μας «πρέπει». Η αλήθεια είναι ότι η εθιστική συμπεριφορά μας προστατεύει από το να έρθουμε άμεσα αντιμέτωποι με έναν εαυτό που δεν αποδεχόμαστε. Είναι αδύνατη η αποδοχή του εαυτού χωρίς τους συγκεκριμένους όρους-εθισμούς.

Καπνιστής απορεί με ποια άλλη συμπεριφορά να αντικαταστήσει την ηρεμία που του προσφέρει το τσιγάρο ώστε να μπορέσει πιο εύκολα να το σταματήσει. Αρνείται οποιαδήποτε πρόταση, καθώς στηρίζει πως μόνο το τσιγάρο του ρίχνει την ένταση της καθημερινότητας. Παράλληλα, τονίζει πως όσο περνούν τα χρόνια, ο οργανισμός δεν μπορεί από μόνος του να εκκρίνει κάποιες βασικές ουσίες για να ηρεμεί πιο εύκολα, έτσι αναγκάζεται να υιοθετεί άλλες πιο δυναμικές συμπεριφορές. Ποιος είπε πως είναι καλό να καθοδηγείται καθημερινά ο οργανισμός σε ένα πολύπλοκο σχήμα ηρεμίας-έντασης; Ο οργανισμός είναι σαν το κλιματιστικό που έχει αυτόματο ρυθμιστή και χαμηλώνει αυτόματα την ένταση όταν η θερμοκρασία είναι σε καλό επίπεδο.

Έτσι λειτουργεί και το σώμα μας. Μπορεί να οδηγηθεί αυτόματα σε κάθε ηλικία στη μείωση της έντασης και του στρες και στην δημιουργία ηρεμίας, όμως αυτό γίνεται ΤΟΣΟ-ΟΣΟ! Καθώς ούτε η απόλυτη ενέργεια είναι καλή, ούτε η απόλυτη ηρεμία. Σαν ένα κέικ, αν βάλεις πιο λίγη ζάχαρη, δε θα έχει γεύση, αν βάλεις περισσότερη θα είναι πολύ λιγωτικό. Ούτως ή άλλως, τα περισσότερα πράγματα γίνονται πολύ πιο καλά, όταν δεν επεμβαίνουμε, όπως το σάλιο που καταπίνουμε, όπως η χτύποι της καρδιάς μας. Το μόνο που χρειάζεται για να γίνει αυτό είναι η εμπιστοσύνη και η πραγματική αποδοχή του εαυτού, χωρίς αυτό να σημαίνει αδρανοποίηση.

Οι περισσότεροι που συνειδητοποιούν και αναγνωρίζουν πως η συμπεριφορά τους έχει χαρακτηριστικά εξάρτησης, υποφέρουν. Υποφέρουν που ο ίδιος τους ο εαυτός τους αναγκάζει να συμπεριφέρεται υποχρεωτικά με ένα συγκεκριμένο τρόπο για να νιώσει προσωρινά καλά, αν και αργότερα βιώνει τις αρνητικές συνέπειες. Λέει ένας Αμερικανός Ψυχίατρος (Theodore Isaac Rubin) «Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν προβλήματα. Το πρόβλημα είναι να μην το περιμένεις αυτό και να νομίζεις πως το να έχεις προβλήματα είναι πρόβλημα!».

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/

Please follow and like us:
error0

Η αναβλητικότητα

Ο ορισμός της αναβλητικότητας

Η αναβλητικότητα  ορίζεται από τον Μπαμπινιώτη, το 1998 στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας ως η τάση μετάθεσης του χρόνου εκτέλεσης κάποιων ενεργειών και η διστακτικότητα στη λήψη αποφάσεων, ενώ ο ψυχολόγος Πιρς Στιλ, σε έρευνα του, σημειώνει ότι είναι η εκούσια καθυστέρηση μιας σειράς δράσεων τις οποίες ένα άτομο θέλει να πραγματοποιήσει, παρά την επίγνωση των δυσμενών αποτελεσμάτων που μπορεί να φέρει αυτή η καθυστέρηση.

Αλλά ας μην γελιόμαστε η αναβλητικότητα είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους μας, σε αρκετές περιστάσεις της ζωής μας, το ζήτημα όμως δεν είναι ότι θα τύχει να αναβάλουμε το οτιδήποτε αλλά το πόσες φορές θα το κάνουμε! Εκεί είναι, άλλωστε, η διαφορά μεταξύ ενός ανθρώπου που απλώς αναβάλλει μια ενέργεια που δε θέλει να πραγματοποιήσει με έναν άνθρωπο που το έχει κάνει τρόπο ζωής.

Mόνο όταν η αναβλητικότητα γίνεται μια μόνιμη συμπεριφορά, μετατρέπεται σε έναν δυσπροσαρμοστικό τρόπο συμεριφοράς.

Αναβλητικότητα

Τα προβλήματα της αναβλητικότητας

Τι είδους προβλήματα μπορούμε να αποκομίσουμε αν αφήσουμε την αναβλητικότητα να μας κυριαρχήσει;

Τα γνωστικά προβλήματα

Η αυτοεκτίμηση μας βάλλεται ανηλεώς, αν αναβάλουμε συνέχεια τις υποχρεώσεις μας, οδηγώντας μας σε μια κακή εικόνα για τον εαυτό μας, οδηγώντας μας, συνεχώς, σε μια αρνητική αυτοαξιολόγηση που εν καιρώ, θα μας αποθαρρύνει να πράξουμε ακόμα και τις πιο εύκολες πράξεις.

Η πάροδος του χρόνου, άλλωστε, ενισχύει αυτή την κακή εικόνα για τον εαυτό μας και η δυσπροσαρμοστικότητα θα γίνει κομμάτι του εαυτού μας. Έτσι λοιπόν προχωράμε στα επόμενα βήματα που είναι η μεγαλοποίηση των αρνητικών και η σημασία τους π.χ “Χώρισα με τον φίλο μου, δεν πρόκειται να ξανακάνω σχέση”, “Δεν τα καταφέρνω στις δημόσιες σχέσεις, δεν θα πάω μπροστά”.

Εν συνεχεία, φτάνουμε στο σημείο της Υπεργενίκευσης, χρησιμοποιώντας ένα αρνητικό γεγονός ως λανθασμένη απόδειξη οτι όλα τα γεγονότα που βρίσκονται στο ίδιο πλαίσιο είναι τα ίδια, πχ “Σήμερα τσακώθηκα με έναν πωλητή στο μαγαζί… Όλοι οι πωλητές είναι κακοί”.

Τα συναισθηματικά προβλήματα

Τα συναισθηματικά εμπόδια που βάζουν οι αναβλητικοί άνθρωποι, στους ίδιους τους εαυτούς τους, ξεκινούν από τον “χρυσό” κανόνα, μην εκφράζοντας τα αρνητικά συναισθήματα με το φιλικό τους περιβάλλον, θεωρώντας ότι πρέπει να τα κρατήσουν για τον εαυτό τους και να μη “βαραίνουν” τους γύρω τους.

Φυσικά, αυτό είναι και το μεγαλύτερο λάθος, διότι με την επικοινωνία του προβλήματος, ξεκινά άμεσα και το πρώιμο στάδιο της λύσης του.

Ο άνθρωπος που είναι αναβλητικός λοιπόν, πρέπει να θεσπίσει μέσα του τη θεώρηση ότι το συναίσθημα είναι αυτό που είναι, είτε είναι καλό είτε κακό, και μόνο με τη βοήθεια από ένα φίλο ή σαφώς καλύτερα, από έναν ειδικό θα μπορέσει να βγει από το αδιέξοδο.

Πρώτη λοιπόν αποστολή είναι να δεχθεί τα συναισθήματα του και να κατανοήσει ότι αυτά τον συνοδεύουν και είναι στην ευχέρεια του να τα αποβάλλει ή να τα κρατήσει.

Τα πρακτικά προβλήματα

Όταν το άτομο αναβάλλει κάτι που είναι ψηλά στην λίστα των προτεραιοτήτων και αντί αυτού, καταναλώνει ενέργεια σε κάτι που είναι χαμηλά στην ιεραρχία, οι συνέπειες της μη εκτέλεσης της ιεραρχικά σημαντικότερης ενέργειας μπορεί να του προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητα του.

Επίσης, οι αναβλητικοί είναι πολλές φορές υπερβολικά αισιόδοξοι σχετικά με την ικανότητα τους να κρατήσουν μια προθεσμία, διαβεβαιώνοντας έτσι τον εαυτό τους και τους γύρω τους ότι θα είναι τυπικοί στις υποχρεώσεις τους.

Καθησυχασμένοι από την ψευδή αίσθηση χρονικής ασφάλειας που έχουν θέσει, ο χρόνος περνάει μέχρι που κάποια στιγμή δεν έχουν πια τον έλεγχο.

Τα βήματα προς την αντιμετώπιση της αναβλητικότητας

Υπάρχουν βήματα που μπορούν να γίνουν ώστε οι άνθρωποι που αναβάλλουν τις υποχρεώσεις τους να γίνουν πιο τυπικοί προς αυτές.

Ο προγραμματισμός και η τμηματοποίηση είναι πολύ σημαντικά μέτρα που μπορεί να πάρει ένας αναβλητικός, κάνοντας μικρά βήματα, τη φορά, προς την ολοκλήρωση της εργασίας που έχει αναλάβει.

Επίσης σημαντικό ρόλο παίζει και η επιβράβευση που “δίνει” ο αναβλητικός στον εαυτό του, δίνοντας έτσι το κουράγιο στον ίδιο να συνεχίσει και να αποδώσει καλύτερα χωρίς εκούσιες διακοπές.

Επιπρόσθετα το διάλλειμα βοηθάει και αυτό στην επιτυχή ολοκλήρωση μιας ενέργειας, βοηθώντας τον άνθρωπο να ηρεμήσει και να δει σε ποιό σημείο βρίσκεται και που θέλει να φτάσει παρακάτω.

Η αναβλητικότητα λοιπόν δεν είναι ένας λανθασμένος τρόπος ζωής αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλοί τρόποι, αρχικά να μειωθεί και εν τέλει να μην αποτελεί μέρος της ζωής των ανθρώπων διότι η συνεχόμενη αναβολή των πραγμάτων που πρέπει να γίνουν είτε στον εργασιακό τομέα είτε στην προσωπική μας ζωή, εν τέλει θα δημιουργήσουν πολλά ψυχολογικά και πρακτικά προβλήματα στην ζωή μας.

Πηγή: https://www.psychology.gr/personality/3699-stamata-na-anavaleis-tin-zoi-sou.html

Please follow and like us:
error0

Ψυχολογική γέννηση

Η ψυχολογική γέννηση προϋπάρχει από την βιολογική από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του εμβρύου. Οι γονείς προετοιμάζουν την νέα συνείδηση του εμβρύου και αποκτά προδιάθεση, επιθυμίες, ένα oν που θέλει να αλληλεπιδράσει (Trevarthen).

Η πρώτη σχέση ανάμεσα στην μητέρα και το βρέφος είναι γεμάτη από βλέμματα, αφή, συνειδητών και ασυνείδητων μηνυμάτων

Η πρώτη σχέση ανάμεσα στην μητέρα και το βρέφος είναι γεμάτη από βλέμματα, αφή, συνειδητών και ασυνείδητων μηνυμάτων. Μια πλήρης, συντονισμένη αλληλεπίδραση. Με άλλα λόγια η σχέση μητέρας βρέφους είναι άκρως διαπροσωπική σχέση.

Η συμπάθεια είναι μια πολύ σημαντική ανάγκη του ανθρώπου που έχει από βρέφος. Το γλυκό συναίσθημα αποδοχής και τρυφερότητας που κάνει τους ανθρώπους να μαθαίνουν. Ο Freud, Ο Bowlby, o Winnicott, o Bruner, o Trevarthen συζητούν για το συναίσθημα της ζεστασιάς. Κανείς δεν επιθυμεί να μάθει το οτιδήποτε χωρίς τρυφερότητα.

Μικρές ιστορίες, νανουρίσματα, αγγίγματα και αγκαλιές, είναι τα βασικά συστατικά για να μεταδώσει ένας γονιός αυτό το συναίσθημα στο βρέφος. Η θεωρία της Διυποκειμενικότητας υποστηρίζει πως όταν δίνεται ο χώρος από την αρχή της ίδιας της ζωής, το παιδί στα 4 έτη έχει πλέον την δική του αφήγηση για τον κόσμο και στα 8 είναι έτοιμο να κάνει επιλογές.

Όμως από την πρώτη στιγμή της σύλληψης το έμβρυο, υπάρχει μια ψυχολογική γέννηση που προϋπάρχει από την βιολογική. Ο νους, η έλλειψη ή παρουσία φαντασιώσεων επηρεάζουν άμεσα την νέα ύπαρξη. Το έμβρυο από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του έχει ψυχολογική γέννηση πριν από τη βιολογική. Οι γονείς προετοιμάζουν την νέα συνείδηση του εμβρύου και αποκτά προδιάθεση, επιθυμίες, ένα όν που θέλει να αλληλεπιδράσει (Trevarthen).

Η πρώτη σχέση ανάμεσα στην μητέρα και το έμβρυο είναι γεμάτη με συνειδητά και ασυνείδητα μηνύματα. Μια πλήρης, συντονισμένη αλληλεπίδραση. Με άλλα λόγια η σχέση μητέρας βρέφους είναι άκρως διαπροσωπική σχέση πολύ πριν την γέννηση.

Η συμπάθεια είναι μια πολύ σημαντική ανάγκη του ανθρώπου που έχει από έμβρυο και στην συνέχεια βρέφος. Το γλυκό συναίσθημα αποδοχής και τρυφερότητας που κάνει τους ανθρώπους να μαθαίνουν. Ο Freud, Ο Bowlby, o Winnicott, o Bruner, o Trevarthen έχουν αναφερθεί στο συναίσθημα της ζεστασιάς. Κανείς δεν επιθυμεί να μάθει το οτιδήποτε χωρίς τρυφερότητα.

Ο άνθρωπος δεν γεννιέται άγραφο χαρτί “tabula rasa”, η συνείδηση λοιπόν ξεκινά να διαμορφώνεται στην μήτρα. Αυτό σημαίνει πως το έμβρυο έχει συνείδηση του περιβάλλοντος. Οι συνθήκες είναι αυτές που θα επηρεάσουν το έμβρυο στην ανάπτυξη του όπως φυσιολογικές, συναισθηματικές, περιβαλλοντολογικές. Για την εμβρυική συνείδηση η αποδοχή ή απόρριψη της μητέρας στέλνουν ερεθίσματα όπου θα αφήσουν κυτταρικό ίχνος (ασυνείδητη μνήμη).

Επιστημονικές έρευνες μιλούν για το πως η αξιολόγηση της μητέρας για τον σύντροφο σχετικά με την καταλληλότητα του ως γονέας επηρεάζουν το έμβρυο. Πως δηλαδή βλέπει τον εαυτό του και το περιβάλλον μέσα στην μήτρα. Αντιθέτως, τα θετικά συναισθήματα είναι εκείνα που θα στηρίξουν την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη και προσωπικότητα του μετέπειτα βρέφους. Σύμφωνα με έρευνα του Vedona (2006) η λεκτική επικοινωνία που αναπτύσσεται ανάμεσα στην μητέρα και το έμβρυο σχετίζεται με την γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού.

Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια σημαντική φάση ζωής εφόσον αλλάζουν οι ευθύνες, η σωματική εικόνα, οι σχέσεις καθώς και οι ρόλοι. Αυτές οι αλλαγές οδηγούν την μητέρα να έχει μία εύθραυστη ψυχική ισορροπία γεμάτη συγκινήσεις, παρεξηγήσεις και μητρικό άγχος.

Προγεννητική συμβουλευτική υποστήριξη, σχετικά βιβλία εγκυμοσύνης, μητρότητας, ψυχολογικής ισορροπίας, και κλασική μουσική αποτελούν σημαντική βοήθεια στην ομαλή μετάβαση.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/egkymosyni/7493-i-yparksi-prin-tin-gennisi.html

Please follow and like us:
error0