Ανάληψη του Χριστού

Κάθε χρόνο 40 μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και μία μέρα μετά την Απόδοση του Πάσχα γιορτάζουμε την Ανάληψή του. Τι σημαίνει όμως Ανάληψη του Χριστού; Τι γιορτάζουμε ακριβώς;

Η Ανάληψη του Χριστού
Η Ανάληψη του Χριστού

1. Γιατί έγινε η Ανάληψη μετά από 40 μέρες και όχι αμέσως μετά την Ανάσταση;

Ο αρχηγός της ζωής, που έλυσε τα δεσμά του θανάτου με την Ανάστασή του, συναναστράφηκε με τους μαθητές του επί σαράντα ημέρες και επιβεβαίωσε σ’ αυτούς την Ανάστασή του με πολλές αποδείξεις. Δεν ανέβηκε στους ουρανούς την ίδια ημέρα που αναστήθηκε, γιατί κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε αμφιβολίες και ερωτηματικά. Διαφορετικά, πολλοί από τους άπιστους θα μπορούσαν να προβάλλουν το επιχείρημα ότι η Ανάσταση δεν ήταν παρά ένα ακόμη από τα όνειρα ευσεβών πόθων που γρήγορα έρχονται και πιο γρήγορα παρέρχονται. Για αυτό ακριβώς έμεινε ο Χριστός σαράντα ολόκληρες ημέρες στη γη, και εμφανίστηκε επανειλημμένα στους μαθητές του, και τους έδειξε τις ουλές από τα πληγές του, τους μίλησε για τις προφητείες που εκπλήρωσε με την ζωή και τα πάθη του ως άνθρωπος, και μάλιστα συνέφαγε μαζί τους.

2. Γιατί έφαγε ο αναστημένος Χριστός ψητό ψάρι και μέλι;

Στο σημερινό Ευαγγέλιον της Εορτής ακούμε ότι ζήτησε και έφαγε ο Χριστός «ιχθύος οπτού μέρος και από μελισσίου κηρίου», δηλ. ένα κομμάτι από ψητό ψάρι και από κηρύθρα με μέλι (Λουκ. 24:42). Γιατί αναφέρεται η λεπτομέρεια αυτή; Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η λεπτομέρεια αυτή είχε πολύ σπουδαία αλληγορική σημασία. Όσον αφορά στο ψάρι, γνωρίζουμε ότι αν και ζει μέσα στην αλμυρή θάλασσα, το σώμα του δεν είναι αλμυρό, αλλά γλυκό. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Χριστός, που έζησε μέσα στην «αλμυρή θάλασσα της αμαρτίας» του κόσμου τούτου, «αμαρτίαν ουκ εποίησε, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού», δηλ. δεν έκανε καμιά αμαρτία, ούτε ξεστόμισε τίποτε το δόλιο (Ησ. 53:9). Επίσης, ο Χριστός παρέμεινε πιο άφωνος και από το ψάρι όταν υπέστη το σωτήριο πάθος του και δέχτηκε τα ανήκουστα εκείνα βασανιστήρια και ακατανόμαστους υβρισμούς. Όσον αφορά στο μέλι και στο κερί, γνωρίζουμε ότι το μέλι είναι γλυκό και το κερί φωτιστικό, γι’ αυτό και θεωρούνται σαν σύμβολα της πνευματικής ηδονής και του φωτισμού που μεταδίδει στους πιστούς ο Χριστός μετά την Ανάστασή του. Επίσης, συμβολίζουν, το μεν πρώτο την θεραπεία της μεγάλης πίκρας της αμαρτίας την οποίαν συμβολίζει η χολή που του δόθηκε στο πάθος του, το δε δεύτερο, την διάλυση του πυκτού σκοταδιού της αμαρτίας την οποία συμβολίζει το σκοτάδι που έγινε κατά την σταύρωσή του.

3. Γιατί έγινε η Ανάληψη στο Όρος των Ελαιών;

Αφού λοιπόν επιβεβαίωσε ο Χριστός την εκ νεκρών Ανάστασή του στους μαθητές του με μελιστάλακτους λόγους, και φώτισε τον νου τους και θέρμανε την καρδιά τους με την παρουσία του, τους οδήγησε την 40ην ημέρα από την Ανάστασή του στο Όρος των Ελαιών, που βρίσκεται στα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Έπρεπε σ’ αυτό το Όρος να γίνει η Ανάληψη, γιατί σ’ αυτό, σύμφωνα με μια αρχαία παράδοση, θα επανέλθει ο Κύριος σωματικά και με δόξα για να κρίνει τον κόσμο κατά την έσχατη ημέρα. Εκεί θα ελεηθούν με το μέγα έλεος οι δίκαιοι, και εκεί θα θρηνήσουν με τον αιώνιο και απαρηγόρητο θρήνο οι αμαρτωλοί. Τις δύο αυτές αντίθετες καταστάσεις των ανθρώπων δηλώνει η ονομασία του Όρους τούτου, γιατί οι κορυφές του ονομάζονται Όρος Ελαιών, ενώ οι πρόποδές του, κοιλάδα του Κλαυθμώνος. Το ίδιο προμήνυσε και ο χρησμός του προφήτη Ζαχαρία που ρητά δήλωσε «Ιδού ημέρα έρχεται Κυρίου, και στήσονται οι πόδες αυτού επί το Όρος των Ελαιών κατέναντι Ιερουσαλήμ εξ ανατολών» (Ζαχ. 14:4).

4. Γιατί έπρεπε να ήταν παρόντες οι Απόστολοι και η Θεοτόκος;

Σ’ αυτό το Όρος οδήγησε ο Κύριος τους μαθητές του και την Θεοτόκο που τον γέννησε, για να δουν με τα μάτια τους την ένδοξη Ανάληψή του. Έπρεπε η κατά σάρκα Μητέρα του να είναι παρούσα σ’ εκείνη την μεγάλη δόξα του Υιού της, έτσι ώστε όπως σαν Μητέρα πληγώθηκε ψυχικά για το πάθος του πάνω από όλους, έτσι κατά τρόπο ανάλογο να χαρεί πάνω από όλους βλέποντας τον Υιό της να ανέρχεται με δόξα στους ουρανούς, να προσκυνείται σαν Θεός από τους Αγγέλους και να καθίζεται στον θρόνο της Μεγαλοσύνης πάνω από κάθε αρχή και εξουσία. Έπρεπε επίσης και οι θείοι Απόστολοι να γίνουν αυτόπτες της Ανάληψής του, για να πληροφορηθούν, ότι ο θείος Διδάσκαλός τους που ανεβαίνει τώρα στους ουρανούς, από εκεί είχε κατεβεί, και εκεί θα τους περιμένει σαν αληθινός Υιός του Θεού και Σωτήρας του κόσμου.

5. Πως έγινε η πρωτόγνωρη και μοναδική Ανάληψη του Χριστού;

Είχαν ήδη φτάσει στη μεσαία κορυφή του Όρους. Μπροστά τους απλωνόταν η πόλη των Ιεροσολύμων. Ήταν ακόμα ανοιχτή στο χώμα η οπή στην οποία στήθηκε ο Σταυρός. Ανοιχτή ήταν επίσης και η είσοδος στον Τάφο του Σωτήρα, αφού ήταν ακόμα πεσμένος στο χώμα ο μέγας λίθος με τον οποίον είχε σφραγισθεί. Τότε στρέφει ο Σωτήρας τα νώτα του προς την αχάριστη πόλη των Ιεροσολύμων και το βλέμμα του ατενίζει προς ανατολάς, όπως αναφέρει ο Δαυίδ με χαρά σε κάποιο ψαλμό του, «Ψάλλατε τω Θεώ τω επιβεβηκότι επί τον ουρανόν του ουρανού κατά ανατολάς» (Ψαλμ. 67:34). Και ενώ αποχαιρετάει τους μαθητές του, υψώνει τα άχραντα χέρια του και ευλογεί για τελευταία φορά –τα χέρια εκείνα με τα οποία ανάπλασε τον άνθρωπο που είχε δημιουργήσει στην αρχή, και τα οποία άπλωσε από φιλανθρωπία επάνω στον Σταυρό και συνένωσε «τα διεστώτα», δηλ. αυτά που βρίσκονταν σε διάσταση. Ενώ δεν χόρταιναν τα μάτια των μαθητών να βλέπουν το θεοειδές και γλυκύτατο εκείνο πρόσωπο του Κυρίου τους, ξαφνικά άρχισε Εκείνος να ανέρχεται στον ουρανό. Το βλέμμα τους έμεινε καρφωμένο στο παράδοξο και ακατανόητο εκείνο θέαμα της σωματικής Ανάληψης του Κυρίου, μέχρις ότου τον έκρυψε η φωτεινή νεφέλη.

Τι πρωτόγνωρη και μοναδική που ήταν η μεγαλοπρέπεια αυτής της Ανάληψης! Και ο Ηλίας είχε αναληφθεί στους ουρανούς, όπως αναφέρει η Γραφή, όμως η ανάληψή του έγινε με πύρινο άρμα και πύρινους ίππους, γιατί ήταν απλός άνθρωπος και χρειαζόταν βοήθεια για να αναληφθεί πάνω από την γη. Ο Χριστός όμως ήταν Θεάνθρωπος που αναλήφθηκε από μόνος του, με μόνη την παντοδυναμία του. Όσον αφορά στην νεφέλη εκείνη, επρόκειτο για το Άγιο Πνεύμα, όπως ακριβώς συνέβη και στην Μεταμόρφωση του Χριστού. Όπως η κάθοδός του και η Ενσάρκωσή του έγιναν «εκ Πνεύματος Αγίου», σύμφωνα με το μήνυμα του Γαβριήλ προς την Παρθένο («Πνεύμα Κυρίου επελεύσεται επί σε και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σε» Λουκ. 1:35), έτσι και τώρα «συνανέρχεται» (ανεβαίνει μαζί με το Άγιο Πνεύμα) γιατί Εκείνο τον παρακολουθεί και συνυπάρχει μαζί του ως ομοούσιό του, συμπροσκυνούμενο και συνδοξαζόμενο.

6. Γιατί εστάλησαν οι δύο ανθρωπόμορφοι και λευκοφόροι Άγγελοι;

Ενώ ατένιζαν έκθαμβοι στον ουρανό οι άγιοι Απόστολοι, δύο άνδρες παρουσιάστηκαν σ’ αυτούς ντυμένοι με λευκή στολή. Ήταν άγγελοι οι δύο αυτοί άνδρες που είχαν πάρει ανθρώπινη μορφή για να μη φοβίσουν τους μαθητές. Και ήταν λευκοφόροι για να φανερωθεί η αγνότητά τους και το διαφωτιστικό και χαρμόσυνο μήνυμα τους το οποίο είχαν αποσταλεί να παραδώσουν. Τους απόστειλε ο Χριστός που αναλήφθηκε, για να τους παρηγορήσει την στιγμή της λύπης τους για τον αποχωρισμό του, αλλά και να τους διαφωτίσει ότι ο αόρατος πλέον Κύριός τους καθόταν στα δεξιά του Θεού Πατρός και ότι θα κατεβεί και πάλι στη γη για να κρίνει όλους τους ανθρώπους, τους ζωντανούς και τους νεκρούς.

7. Ποιο ήταν το μήνυμα των λευκοφόρων Αγγέλων;

«Άνδρες Γαλιλαίοι», τους είπαν, «γιατί στέκεστε με το βλέμμα σας προσηλωμένο στους ουρανούς; Αυτός ο Ιησούς, τον οποίον σήμερα βλέπετε να αναλαμβάνεται, θα επανέλθει για να κρίνει τον κόσμο, και η επάνοδός του θα είναι ίδια με την ανάληψή του». Δηλαδή, θα έλθει από τον ουρανό φορώντας το ίδιο άχραντο Σώμα, το οποίο παρέλαβε από τα αίματα της αγνής Παρθένου, και το οποίο θα έχει επάνω του χαραγμένες τις πληγές που έλαβε στο πάθος του. Τώρα μόνο εσείς οι λίγοι τον βλέπετε να ανέρχεται στον ουρανό, όταν όμως επανέλθει, όλες οι φυλές της γης θα τον δουν να κατεβαίνει από εκεί με δόξα επάνω σε νεφέλες. Η ένδοξη αυτή κατάβασή του θα αποβεί πρόξενος μακαριότητας και χαράς για όσους έζησαν δίκαια. Για τους αμαρτωλούς όμως θα είναι αιτία θλίψεως και συμφοράς.»

8. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της Ανάληψης στους Αποστόλους και στο μικρό ποίμνιο της πρώτης Εκκλησίας;

Αυτά άκουσαν οι Απόστολοι και προσκύνησαν τον Σωτήρα στην Ανάληψή του και ύστερα επέστρεψαν με χαρά στα Ιεροσόλυμα. Η χαρά τους ήταν πολύ μεγάλη, γιατί έμαθαν οριστικά, ότι ο θείος Διδάσκαλός τους είναι Θεός αληθινός, που αναλήφθηκε στους ουρανούς, όχι για να εγκαταλείψει τη γη, αλλά για να την ενώσει με τον ουρανό. Η χαρά τους ήταν επίσης πολύ μεγάλη γιατί πήραν την ευλογία του Σωτήρα τους στην Ανάληψή του. Με αυτήν την ευλογία η ολιγάριθμη Εκκλησία των μαθητών, το μικρό εκείνο ποίμνιο, αυξήθηκε μέσα σε ένα μικρό διάστημα και έγινε πολύ μεγάλη, και παίρνοντας την χάρη του Αγίου Πνεύματος αναδείχτηκε στην Εκκλησία εκείνη που εγκαθιδρύθηκε σε όλα τα μέρη της γης.

9. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της Ανάληψης στις ταξιαρχίες των Αγγέλων στους ουρανούς;

Ενώ αυτά συνέβαιναν στη γη εξ αιτίας της Ανάληψης, στους ουρανούς οι Άγγελοι έστηναν μεγαλειώδες πανηγύρι. Οι τάξεις των Αγγέλων που υπηρέτησαν τον Σωτήρα επάνω στη γη και τον συνόδευαν τώρα στην θεία του Ανάληψη καλούσαν τις άνω ταξιαρχίες να ανοίξουν τις ουράνιες πύλες για να εισέλθει ο Βασιλεύς της Δόξης. «Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών,» ψάλλει ο προφητάναξ Δαυίδ, «και επάρθητε πύλαι αιώνιοι, και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της Δόξης» (Ψαλμ. 23:7). Επειδή με το σωτήριο πάθος του έγινε ο Σωτήρας Χριστός ενδοξότερος και υψηλότερος –όπως το διατυπώνει ο Απόστολος Παύλος: «Εταπείνωσε το εαυτόν του και έγινε υπήκουος μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου Σταυρικού, γι’ αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε το υπέρ παν όνομα» (Φιλιππ. 2:9), γι’ αυτό απαιτούν και οι πύλες του ουρανού να γίνουν υψηλότερες για να τον υποδεχτούν επάξια. Επίσης, επειδή η δόξα του νικητή του Άδη και του θανάτου, που δεν χώρεσε στην μικρή γη, πλήρωσε τους ουρανούς, απαιτούν να υψωθούν και εκείνοι (οι Άγγελοι) στην εμφάνισή του.

Ωστόσο, οι ανώτερες ταξιαρχίες των Αγγέλων, βλέποντας ανθρώπινο σώμα να μεταφέρεται πάνω από αυτούς, καταλαμβάνονταν από θάμβος και έκπληξη. Γιατί, όπως ένας άνθρωπος που βλέπει Άγγελο στη γη καταλαμβάνεται από έκπληξη φόβου, έτσι και οι ασώματοι Άγγελοι, βλέποντας τότε ένα σώμα να υψώνεται μέσα σε νεφέλη, ζητούσαν έκθαμβοι να μάθουν γι’ αυτό το παράδοξο θέαμα, ζητώντας δυο φορές να βεβαιωθούν, Ποιος είναι αυτός ο Βασιλεύς της Δόξης; Μαθαίνοντας, όμως, ότι είναι ο ισχυρός στους πολέμους Κύριος, που πάλεψε με τον διάβολο και τον κατέβαλε, που τώρα ανέρχεται στους ουρανούς, απορούν, πως το υπέρλαμπρο εκείνο σώμα είναι ερυθρό, και ρωτούν, «Τις ούτος ο παραγενόμενος εξ Εδώμ; ;» όπως ψάλλει ο πρώτος των προφητών, «ερύθημα ιματίων αυτού εκ Βοσόρ; Ούτος ωραίος εν στολή αυτού» (Ησαΐας 63:1); Δηλαδή, ποιος είναι αυτός ο γήινος που έρχεται φορώντας σάρκα σαν υπέρλαμπρο και ερυθρό ιμάτιο; Γιατί γήινος είναι η ερμηνεία του Εδώμ και σάρξ είναι το Βοσόρ, και το σημείο αναφοράς εδώ είναι το δοξασμένο εκείνο Σώμα του Δεσπότη Χριστού που φαινόταν κατά την άνοδό του στους ουρανούς σαν ερυθρό γιατί έφερε επάνω του τον τύπο των πληγών της άχραντης πλευράς, των χειρών και των ποδών.

10. Γιατί διατηρήθηκαν τα αποτυπώματα των πληγών στο Αναστημένο Σώμα του Χριστού;

Πως όμως φαίνονταν οι πληγές σ’ εκείνο το άφθαρτο σώμα; Ήταν θέμα οικονομίας αυτό που φαινόταν, και είχε σαν σκοπό να φανερώσει την άρρητη (ανέκφραστη) και υπερβολική αγάπη του Θεανθρώπου για τον άνθρωπο. Δηλαδή το ότι καταδέχτηκε όχι μόνο να δεχθεί πληγές, αλλά και μετά την Ανάστασή του να τις διατηρήσει με παράδοξο τρόπο επάνω σ’ εκείνο το αφθαρτοποιημένο σώμα, και να τις δείξει στην Ανάληψή του και στον κόσμο των Αγγέλων σαν τα σύμβολα του πάθους του και σαν τα ανεξίτηλα τεκμήρια της αγάπης του προς εμάς τους ανθρώπους. Επίσης, διατήρησε τις πληγές του άχραντου σώματός του για να μας πείσει να μην λησμονούμε ποτέ τα πάθη του, διότι όταν τα έχουμε ενώπιόν μας, η καρδιά μας θα πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη προς αυτόν και από ιερά συναισθήματα. Τίποτε άλλο, λέει ο ιερός Χρυσόστομος δεν είναι ικανό να γεννήσει μέσα μας τα σωτήρια αυτά αποτελέσματα όσο το να βλέπουμε τον Θεό να μεταφέρει τα ίχνη του Σταυρού μέχρι το θρόνο της μεγαλοσύνης του. Κατά τον ιερό Αυγουστίνο, ο Θεάνθρωπος διατήρησε τις πληγές του στους ουρανούς, για να μας δείξει, ότι και στην κατάσταση της δόξης του δεν θα μας λησμονήσει, όπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει γι’ αυτό και ο κορυφαίος από τους προφήτες: «Ιδού επί των χειρών μου εζωγράφησά σου τα τείχη, και ενώπιόν μου ει δια παντός» (Ησ. 49:16), δηλαδή, ουδέποτε θα μας ξεχάσει, διότι θα μας έχει γραμμένους με ανεξίτηλα γράμματα επάνω στα χέρια του και θα μεσιτεύει για μας ενώπιον του Θεού Πατρός. Ίσως ακόμη και να διατήρησε τις πληγές για να μας διδάξει ότι μόνο με παθήματα και θλίψεις θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στην βασιλεία των ουρανών. Αν ο ίδιος ο Θεάνθρωπος ανυψώθηκε με σταυρικό πάθος, και αν δοξάστηκε με επονείδιστο θάνατο, τότε πως εμείς θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στην δόξα εκείνη χωρίς να βαδίσουμε στην στενή οδό της αρετής, και χωρίς να υπομείνουμε θλίψεις και πειρασμούς αγωνιζόμενοι τον καλόν αγώνα; Αυτό είναι τελείως αδύνατο.

Πηγή: http://www.diakonima.gr/2012/05/24/η-ανάληψη-του-κυρίου-ημών-ιησού-χριστο/

Ο Μέγας Κωνσταντίνος του Χριστού (272-337μ.Χ.)

Επί αιώνες η ιστορική έρευνα προσπαθεί να διαπιστώσει αν η στάση που τήρησε ο Μέγας Κωνσταντίνος απέναντι στον Χριστιανισμό ήταν το αποτέλεσμα των θρησκευτικών του πεποιθήσεων ή πολιτικές αποφάσεις που υπαγορεύονταν από την εκτίμηση του συνόλου των συνθηκών.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος του Χριστού (272-337μ.Χ.)

Ανεξάρτητα από κίνητρα του, ο Μέγας Κωνσταντίνος έλαβε σειρά μέτρων τα οποία -πέρα από κάθε αμφισβήτηση- ευνόησαν την Εκκλησία. Ακούγοντας μέτρα, η σκέψη όλων πηγαίνει στην κατάπαυση των διωγμών, ύστερα από τη γνωστή συμφωνία για την καθιέρωση της ανεξιθρησκείας το 313 στο Μεδιόλανο (σημερινό Μιλάνο). Αυτή η συμφωνία δεν έτυχε γενικής εφαρμογής, γιατί οι διωγμοί τερματίστηκαν οριστικά το 324 όταν ο Κωνσταντίνος νίκησε τον Λικίνιο και έμεινε μονοκράτορας.

Ιδιαίτερη σημασία είχε για την Εκκλησία η απόδοση στις χριστιανικές κοινότητες της περιουσίας που στο παρελθόν είχε δημευθεί, καθώς και η θέσπιση της νομικής δυνατότητας για επαύξηση αυτής της περιουσίας. Η ενίσχυση της θέσης του κλήρου όχι μόνο από υλική αλλά και από ηθική άποψη, υπήρξε επίσης σημαντική. Στην υλική ενίσχυση ανήκει η απαλλαγή των κληρικών από διάφορα δημόσια βάρη και στην ηθική η λεγόμενη «επισκοπική δικαιοδοσία», δηλαδή η παροχή στους επισκόπους του δικαιώματος να επιλύουν -μάλλον ιδιωτικώς- ιδιωτικές διαφορές, επειδή οι άνθρωποι έτρεφαν περισσότερη εμπιστοσύνη στην αμεροληψία των εκκλησιαστικών ποιμένων παρά των πολιτειακών δικαστών.

Ο Κωνσταντίνος όταν έγινε αυτοκράτορας διατήρησε τον τίτλο του pontifex maximus των Ρωμαίων καθώς και τα εθνικά θρησκευτικά σύμβολα στα νομίσματα. Διηγήσεις περιγράφουν ότι έλαβε μέτρα κατά των ειδωλολατρών αλλά κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύεται ιστορικώς. Εξαίρεση αποτέλεσε το κλείσιμο λατρευτικών κέντρων με άσεμνες τελετές, γιατί ο χριστιανισμός βρέθηκε αντιμέτωπος με τις εθνικές θρησκείες και στο θέμα της λατρείας.

Εκδήλωση του σεβασμού του προς τις αρχές του χριστιανισμού αποτέλεσε νόμος του 321 με τον οποίο ο Μέγας Κωνσταντίνος καθιέρωσε ουσιαστικά την αργία της Κυριακής, αλλά και αυτή με κάποιους περιορισμούς.

Η Εκκλησία κατέταξε τον Κωνσταντίνο, μαζί με τη μητέρα του Ελένη, μεταξύ των αγίων της δίνοντας του μάλιστα ξεχωριστή θέση. Δεν επικρατεί όμως ομοφωνία, μεταξύ των πηγών, ως προς το χρόνο, στον οποίο πρέπει να τοποθετηθεί η γενική αναγνώριση της αγιότητας του στη συνείδηση των πιστών.

Ο Κωνσταντίνος ενταφιάστηκε στο προετοιμασμένο γι’ αυτόν και την οικογένεια του μνημείο δίπλα στα κενοτάφια των Δώδεκα Αποστόλων στο ναό της Βασιλεύουσας, που ο ίδιος είχε οικοδομήσει. Μόνο στην Κωνσταντινούπολη και τα προάστια της μαρτυρείται η ύπαρξη περίπου μιας δεκάδας ναών αφιερωμένων στη μνήμη του.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος εορτάζεται στις 21 Μαΐου, ημέρα του θανάτου του το 337μ.Χ. Λίγες μέρες πριν είχε βαπτιστεί Χριστιανός. Η 21η Μαΐου καθιερώθηκε ως «άπρακτος», δηλαδή ως ημέρα πλήρους αργίας των δικαστηρίων, μόλις το 1166 με Νεαρά του Μανουήλ Α΄Κομνηνού. Σε αντίστοιχα κείμενα κείμενα των προγενέστερων χρόνων δεν γίνεται μνεία της εορτής.

Ο Άγιος Μάρκος (20-68)

Ο Άγιος Μάρκος (20 – 68) ήταν μαθητής του Αποστόλου Παύλου και, αργότερα, του Πέτρου και παραδοσιακά θεωρείται ο συγγραφέας του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου, το οποίο περιλαμβάνεται στην Αγία Γραφή.

Ο Άγιος Μάρκος
Ο Ευαγγελιστής Μάρκος

Το αρχικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Το Ρωμαϊκό όνομα Μάρκος, του δόθηκε αργότερα. Ήταν γιος της Μαρίας, μιας Χριστιανής από την Ιερουσαλήμ, στης οποίας το σπίτι συναθροίζονταν Χριστιανοί για να προσευχηθούν. Ήταν ανιψιός του Βαρνάβα. Ο Πέτρος, τον αποκαλεί γιο του, κάτι που δείχνει τη σχέση που είχαν μεταξύ τους.

Ο Μάρκος συνόδεψε τον Παύλο και τον Βαρνάβα στην αρχή του πρώτου τους ιεραποστολικού ταξιδιού, μέχρι την Πέργη της Παμφυλίας απ’ όπου επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Αργότερα, στο δεύτερο ιεραποστολικό ταξίδι, υπήρξε διαφωνία μεταξύ του Βαρνάβα και του Παύλου σχετικά με το αν θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους τον Μάρκο. Ως αποτέλεσμα της διαφωνίας οι δύο απόστολοι χωρίστηκαν, με τον Βαρνάβα να πηγαίνει στην Κύπρο με τη συνοδεία του Μάρκου, και τον Παύλο μαζί με το Σίλα να ξεκινούν περιοδεία η οποία κατέληξε στη Μακεδονία. Αργότερα στη Ρώμη, ο Παύλος κατά τη διάρκεια της πρώτης φυλάκισής του, βρέθηκε πάλι μαζί με το Μάρκο. Αργότερα ο Παύλος ζήτησε από τον Τιμόθεο να φέρει το Μάρκο στη Ρώμη. Επίσης, ο Μάρκος ήταν μαζί με τον Πέτρο στη Ρώμη όταν έγραφε την πρώτη επιστολή του.

Κατά την παράδοση ο Μάρκος αργότερα κατέληξε στην Αίγυπτο, όπου ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα, ιδρύοντας την εκκλησία της Αλεξάνδρειας, την οποία ποίμανε από το 43 μέχρι το 68 μ.Χ.. Είχε μαρτυρικό θάνατο όταν τη Κυριακή του Πάσχα του 68 μ.Χ. ενώ βρισκόταν στην εκκλησία της συνοικίας του Βουκόλου, όχλος από ειδωλολάτρες ήρθε και τον έσυρε στους δρόμους όπου και τον σκότωσε. Το λείψανό του φυλασσόταν κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας στον Βουκόλου της Αλεξάνδρειας μέχρι το 828, οπότε μεταφέρθηκε από δύο εμπόρους στη Βενετία και έκτοτε φυλάσσεται στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Έχει εκφρασθεί η άποψη πως ο Μάρκος ο συνοδός του Πέτρου στη Ρώμη και ο Μάρκος ο συνοδός του Βαρνάβα στην Κύπρο είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, που όμως δεν έχει αποδειχθεί.

Ο Ευσέβιος Καισαρείας αναφέρει ότι ο Άγιος Μάρκος μετέβη από τη Ρώμη στην Αλεξάνδρεια για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης και εκεί μαρτύρησε αφού τον διαπόμπευσαν στους δρόμους της πόλης.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 25 Απριλίου. Θεωρείται επίσης Άγιος από την Καθολική, την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και μερικές ακόμα Προτεσταντικές εκκλησίες.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/Ευαγγελιστής_Μάρκος

Η δίκη του Ιησού

Η δίκη του Ιησού δεν γεννήθηκε από συνειδησιακή ανάγκη πραγμάτωσης του δικαίου, σύμφωνα με τις πηγές. Τα κίνητρα που οδήγησαν στην απόφαση για τη διεξαγωγή της και ο τρόπος με τον οποίο πραγματώθηκε ήταν ξένα προς κάθε παρόρμηση απονομής δικαιοσύνης. Αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο το ρεαλιστικό συμφέρον της διαφύλαξης της κεκτημένης εξουσίας, τόσο από τη μεριά του εβραϊκού ιερατείου όσο και από τη μεριά του Ρωμαίου κυριάρχου.

Η δίκη του Ιησού

Η δίκη του Ιησού

Ήταν άνοιξη του 33μ.Χ., όταν η δραστηριότητα του Ιησού είχε φτάσει στο αποκορύφωμα της. Η ανάσταση του Λαζάρου στη Βηθανία, που είχε συγκλονίσει το λαό και η θριαμβευτική του είσοδος στα Ιεροσόλυμα, όπου τον υποδέχτηκαν μετά βαΐων και κλάδων, οι διδασκαλίες του στο ναό του Σολομώντα, το περιεχόμενο τους, καθώς και η πλατιά απήχηση τους είχαν κατατρομάξει το εβραϊκό ιερατείο. Οι αρχιερείς και οι γραμματείς αισθάνονταν ότι η θρησκευτική, αλλά και η ουσιαστικά κοσμική τους εξουσία πάνω στον εβραϊκό λαό άρχιζε να κλονίζεται σοβαρότατα.

Το περιεχόμενο της διδασκαλίας του Ιησού έπληττε τα στηρίγματα της εξουσίας του ιερατείου από δύο κρισιμότατες πλευρές.

Πρώτον, καταργούσε σε πολύ μεγάλο βαθμό την άλογη και άκαμπτη τυπολατρεία, η οποία από τη φύση της προσφέρεται στα χέρια κάθε ιερατείου ως όργανο καταναγκασμού και καταπίεσης, ιδίως όταν οι παραβάσεις της τιμωρούνται αυστηρότατα, ακόμη και με θανάτωση. Συγκεκριμένα, η διδασκαλία του Ιησού χαλάρωνε προπαντός την απόλυτη αυστηρότητα της τήρησης της αργίας του Σαββάτου, για τη διατήρηση της οποίας προβλεπόταν ακόμη και η επιβολή θανατικής ποινής. Δεν απέδιδε βαρύνουσα σημασία στην συμμόρφωση προς τους κανόνες της περιτομής, η οποία υπηρετούσε τη διαφύλαξη της θρησκευτικής και φυλετικής ταυτότητας. Καταργούσε επίσης την παραδοχή ότι ο ναός του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ συνιστούσε την υλική υπόσταση, δηλαδή ως οικοδόμημα και όχι με οποιαδήποτε μεταφυσική έννοια, την κατοικία του θεού, την οποία βέβαια εξουσίαζε το ιερατείο. Πρέσβευε δε και την κατάργηση των αιματηρών θυσιών, δηλαδή της τελετουργικής θανάτωσης ζώων.

Δεύτερον, ήταν αυτό το ίδιο το περιεχόμενο της διδασκαλίας του Ιησού, που ως η μεγαλύτερη επανάσταση ιδεών της Ιστορίας, η οποία συντελέστηκε μάλιστα χωρίς τη χρήση βίας από τη μεριά των υποστηρικτών της, κλόνιζε συθέμελα την εξουσία του ιερατείου. Ήταν πρωτάκουστο κήρυγμα της καθολικής ισότητας όλων. Ήταν επίσης ο απελευθερωτικός ρόλος ο οποίος για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία των θρησκειών προσεδίδετο στον ιερό νόμο, από τον οποίο, όπως έλεγε ο Απόστολος Παύλος «Εν τη ελευθερία, λοιπόν, με την οποίαν ηλευθέρωσεν ημάς ο Χριστός, μένετε σταθεροί και μη υποβληθήτε πάλιν εις ζυγόν δουλείας». Και ήταν και η σύνθεση της ελευθερίας με την αγάπη, διότι, όπως μας λέει ο Απόστολος Παύλος, «…μη μεταχειρίζεσθε την ελευθερία εις αφορμήν της σαρκός, αλλά δια της αγάπης δουλεύετε αλλήλους. Διότι όλος ο νόμος εις ένα λόγο συμπληρούται, εις τον αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν».

Τη διδασκαλία αυτή και τη δράση του Ιησού οι αρχιερείς και οι γραμματείς την αισθάνθηκαν ως καταλυτική απειλή εναντίον της εξουσίας και γι’ αυτό αποφάσισαν να αντιδράσουν ριζικά.

Η θανάτωση του Ιησού, όμως, έπρεπε να περιβληθεί ένδυμα νομιμότητας ή πάντως νομιμοφάνειας, για να κερδίσει σε πειστικότητα απέναντι στον εβραϊκό λαό, και να εξασφαλίσει έτσι τη «νομιμόφρονα» υποταγή του. Για το λόγο αυτό ο Ιησούς, αμέσως μετά τη σύλληψη του την εσπέρα της Πέμπτης, πριν από το Πάσχα από Ρωμαίους στρατιώτες, ως τους μόνους αρμόδιους από τη ρωμαϊκή κατοχή να εφαρμόσουν την σχετική απόφαση των αρχιερέων, οδηγήθηκε στον οίκο του αρχιερέως όπου έμεινε όλη τη νύχτα. Το πρωί της Παρασκευής ο Ιησούς οδηγήθηκε για εξέταση στον πρώην αρχιερέα Άννα, ο οποίος όμως, δεν μπόρεσε να αποσπάσει τίποτα το επιβαρυντικό, και στη συνέχεια στον εν ενεργεία αρχιερέα Καϊάφα, που ήταν ένας από τους φανατικότερους διώκτες του Ιησού.

Η εξέταση από τον Καϊάφα δεν απέδωσε τίποτα το ουσιαστικό και θεωρήθηκε σκόπιμο να συγκληθεί το Συνέδριο των αρχιερέων και γραμματέων, που ήταν το ανώτατο εβραϊκό δικαστήριο, και ο Ιησούς προσήχθη να δικαστεί. Μέσα στο κλίμα αμηχανίες που είχαν οδηγήσει οι ολοφάνερες αποδεικτικές αδυναμίες, επιχειρούν ο ίδιος ο Καϊάφας και οι αρχιερείς να αποσπάσουν από τον Ιησού ομολογία ότι είναι υιός Θεού, γιατί θεώρησαν ότι έστω και πάνω σε μια τέτοια γενικότατη και αόριστη τοποθέτηση θα μπορέσει να στηριχθεί η επιδιωκόμενη θανατική καταδίκη. Αφού ο Ιησούς είπε την περίφημη φράση «…συ είπας» ο Καϊάφας διέρρηξε τα ιμάτια του για να δημιουργήσει εντυπώσεις.

Χρειάζονταν όμως, σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, τουλάχιστον δύο μάρτυρες για να μπορέσει η κατηγορία να επισύρει καταδίκη. Οι ψευδομάρτυρες που προσήλθαν σύντομα αποπέμφθηκαν, γιατί οι καταθέσεις τους ήταν αντιφατικές και ολοφάνερα αναξιόπιστες.

Η θανατική ποινή όμως, έπρεπε να επικυρωθεί και από Ρωμαίο διοικητή της περιοχής, που εκείνη τη εποχή ήταν ο Πόντιος Πιλάτος. Εκεί άρχισε μαι άλλη διαδικασία που περιελάμβαναν στη λυσσαλέα εμμονή του Καϊάφα για θανάτωση του Ιησού και την προσπάθεια του Πόντιου Πιλάτου να μην ενδώσει στην αξίωση αυτή.

Είχε δημιουργηθεί ένα κλίμα έντασης και αλλά και φοβίας, όπου το ιερατείο ερέθιζε το θρησκευτικό αίσθημα του όχλου, που ασχημονούσε και απειλούσε. Χαρακτηριστικό του κλίματος αυτού ήταν η προτίμηση του όχλου στον Βαραββά.

Μπροστά σε αυτή την παρωδία δικαστικής διαδικασίας ο Πόντιος Πιλάτος διέταξε την δημόσια μαστίγωση του Ιησού, ελπίζοντας ότι θα ικανοποιούνταν η επιθετικότητα του όχλου και θα τον οδηγούσε να παραιτηθεί της παραίτησης του για θανάτωση του Ιησού. Όμως, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Πλέον δεν είχε απλά καταλυθεί κάθε ίχνος δικαστικής επίφασης, αλλά η κατάσταση είχε πάρει τη μορφή ανοιχτής, δημόσιας αντιπαράθεσης και διαπραγμάτευσης μεταξύ του μαινόμενου, αλλά και μεθοδικά κατευθυνόμενου όχλου και ενός απειλούμενου φορέα εξουσίας, του Πιλάτου. Για να απεμπλακεί ο Πιλάτος από όλη αυτή την διαδικασία, απλά «ένιψε τας χείρας του», αποφάσισε την θανατική καταδίκη και έδωσε εντολή την εντολή για την εκτέλεση της.

Η δίκη του Ιησού κάνει δραματικά φανερό το νοηματικό χάσμα ανάμεσα στην στάση του Ιησού και των διωκτών του. Ανάμεσα στη διδασκαλία του Ιησού και το βαθύτατο πνευματικό της νόημα, για την πλήρη ισότητα όλων των ανθρώπων, το οποίο μάλιστα δεν εξαντλείται στο σεβασμό του άλλου, αλλά περιλαμβάνει και την αγάπη προς κάθε άνθρωπο, και αντίστροφα στην κυνική επιδίωξη των διωκτών του, Εβραίων και Ρωμαίων, που επέβλεπε αποκλειστικά στη διαφύλαξη με κάθε μέσο της εξουσίας τους. Το νοηματικό αυτό χάσμα με καμιά λογική δε μπορεί να ενταχθεί σε μαι δικαιική σχέση κι έτσι κατά κάποιον τρόπο διαλεκτικά να «γεφυρωθεί». Κι αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία ενώπιον του εβραϊκού Συνεδρίου και στη συνέχεια ενώπιον του Πιλάτου με καμιά λογική, ακόμη και την πιο τυπική και κενή ουσίας, δε μπορεί να θεωρηθεί πράξη, έστω και άστοχης, απονομής δικαίου. Αποτελεί σαφέστατα περίπτωση βάναυσης άσκησης κυριαρχικής εξουσίας, της οποίας η αποτελεσματικότητα επιχειρήθηκε να ενισχυθεί με το να της προσδοθεί ο εικονικός χαρακτήρας μιας δίκης. Η δίκη του Ιησού ήταν, δηλαδή, μια «σκηνοθετημένη» δίκη.

Πηγή: http://www.enet.gr

Το Πάσχα αλλιώς

Το Πάσχα είναι συνδεδεμένο με τσουρέκια, κόκκινα βαμμένα αυγά, λαμπάδες, διακοσμητικά κοτοπουλάκια, λαγουδάκια και αρνάκια, μαγειρίτσα και την γνωστή, ελληνική συγκέντρωση ολόκληρης της οικογένειας γύρω απ’ το τραπέζι.

Το Πάσχα αλλιώς

Ποιες είναι όμως οι ρίζες της γιορτής του Πάσχα; Ποιες είναι οι επιρροές που ασπάστηκε ο χριστιανισμός; Μια πολύ παλιά ιστορία απ’ την αρχαία Βαβυλώνα ίσως μας δώσει τις απαντήσεις…

Το αρχαίο «Πάσχα»

Όλοι γνωρίζουμε τον Νώε και την ιστορία του. Ένας από τους γιους του, λοιπόν, απέκτησε έναν γιο, τον Κους κι εκείνος παντρεύτηκε την όμορφη και με μεγάλη επιρροή στους άνδρες, Σεμίραμις. Η Σεμίραμις ήταν κόρη της ίδιας της Σελήνης, η οποία μετά από έναν κύκλο 28 ημερών, γονιμοποιήθηκε και γέννησε ένα τεράστιο αυγό. Προστατευμένη μέσα του, η Σεμίραμις έπεσε στον ποταμό Ευφράτη. Ήταν η πρώτη πανσέληνος μετά την εαρινή ισημερία.

Ο Κους και η Σεμίραμις απέκτησαν έναν γιο, τον Νιμρόντ. Με τον θάνατο του πατέρα του, ο Νιμρόντ παντρεύτηκε την μητέρα του και έγινε βασιλιάς. Κάποτε, ωστόσο, ο νέος βασιλιάς σκοτώθηκε από έναν εχθρό. Το πτώμα του διαμελίστηκε και τα κομμάτια του σκορπίστηκαν απ’ άκρη σ’ άκρη του βασιλείου της Βαβυλώνας. Η Σεμίραμις κατάφερε και συνέλεξε όλα τα κομμάτια, εκτός απ’ το μόριο του, δίχως το οποίο δεν μπορούσε να τον επαναφέρει στην ζωή. Τότε είπε στον λαό της, πως ο Νιμρόντ βρισκόταν πλέον στον ήλιο και πως θα ερχόταν στην γη με την μορφή φλόγας, κάθε φορά που οι πιστοί του θ’ άναβαν ένα κερί, ασκώντας τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Τότε πήρε και το όνομα Έα.

Η Σεμίραμις δεν άργησε να λατρευτεί σαν θεά, γι’ αυτό και αποδεχόμενη την θεϊκή της φύση, μετονομάστηκε σε Ιστάρ. Σύντομα έμεινε έγκυος, όχι από την ένωση της με κάποιον άνδρα, αλλά λόγω των ακτίνων του ήλιου, όπου βρισκόταν ο Νιμρόντ. Ο γιος που γέννησε ονομάστηκε Ταμούζ και όπως ο πατέρας του, έτσι κι αυτός έγινε κυνηγός. Αγαπημένο του ζώο ήταν οι λαγοί κι έτσι ανακηρύχθηκαν ως ιερά ζώα στο βασίλειο της Βαβυλώνας. Παρόλα αυτά, ήρθε η μέρα που ο Ταμούζ σκοτώθηκε από ένα γουρούνι. Η Ιστάρ είπε πως ο Ταμούζ είχε πια ενωθεί με τον πατέρα του στους ουρανούς και η ίδια ανακηρύχθηκε μητέρα του Θεού.

Κάθε χρόνο σαράντα ημέρες πριν την ημερομηνία θανάτου του Ταμούζ γινόταν νηστεία, κατά την διάρκεια της οποίας το κρέας ήταν απαγορευμένο. Κατά τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, οι πιστοί σχημάτιζαν το αρχικό γράμμα του ονόματος του, το Τ, στον θώρακα τους, καθώς και σε διάφορα γλυκά. Την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο που ακολουθούσε την εαρινή ισημερία, γινόταν μια μεγάλη γιορτή. Ήταν η Κυριακή της Ιστάρ και γιορταζόταν με αυγά, λαγούς και ψητό χοιρινό.

Η Ιστάρ λατρεύτηκε στις περιοχές της Μεσοποταμίας και της Βαβυλώνας σαν θεά της γονιμότητας, του έρωτα, της αγάπης, του σεξ και της δύναμης. Σύμβολο της ήταν το αστέρι με τις οκτώ ακτίνες, το οποίο και στεφανώνει τα μαλλιά της σε τοιχογραφίες και αγάλματα που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη. Ερευνητές την συνδέουν με την Ινάννα, θεότητα των Σουμερίων, την Αραμαϊκή θεότητα Αστάρτη, την θεά της Αρμενίας Αστγκίκ και την Αφροδίτη των αρχαίων Ελλήνων.

Στο έπος του Γιλγαμές αναφέρεται ένα επεισόδιο, όπου η Ιστάρ ζητά από τον ήρωα να την παντρευτεί, εκείνος ωστόσο αρνείται και αναφέρει ένα προς ένα τα ονόματα των νεκρών συντρόφων της, ξεκινώντας απ’ τον Κους και φτάνοντας μέχρι τον Ταμούζ. Εδώ η Ιστάρ περιγράφεται σαν κακομαθημένη, εγωίστρια και ευέξαπτη. Η λατρεία της ξεχάστηκε περίπου μεταξύ 1ου και 5ου μ. Χ. αιώνα με την εξάπλωση του Χριστιανισμού.

Η σύνδεση της Ιστάρ με την Αφροδίτη δεν έγκειται μόνο στο ότι και οι δυο ήταν θεές του έρωτα, αλλά και σε ομοιότητες των μύθων γύρω από εκείνες και τους συντρόφους τους. Συγκεκριμένα, υπάρχει ένας παραλληλισμός ανάμεσα στις ιστορίες της Ιστάρ και της Αφροδίτης με τους νεκρούς Ταμούζ και Άδωνι αντίστοιχα.

Γνωρίζουμε πως η Αφροδίτη και η Περσεφόνη αγάπησαν παράφορα των Άδωνι και τον διεκδίκησαν. Ωστόσο, τον κέρδισε η Αφροδίτη κατά το μεγαλύτερο μέρος, αφού η Περσεφόνη τον είχε δικό της μονάχα το ένα τρίτο του χρόνου. Εκεί έχει ίσως τις ρίζες του το έθιμο του Επιταφίου, μιας και κατά τα Αδώνια που λάμβαναν χώρα κάθε άνοιξη, πενθούσες γυναίκες τοποθετούσαν πάνω σε νεκρικό κρεβάτι ομοιώματα του θεού μαζί με άνθη, κλαδιά, καρπούς και θυμιάματα. Έπειτα, μοιρολογώντας, περιέφεραν τα ομοιώματα του Άδωνι στους δρόμους, ώσπου τα έριχναν τελικά σε πηγές ή ποτάμια. Την επόμενη ημέρα γιορταζόταν η ανάσταση του.

Παρόμοια, η Ιστάρ μετά τον θάνατο του Ταμούζ, θεού της τροφής και της βλάστησης, κατέβηκε στον Κόσμο των Νεκρών, βασίλισσα του οποίου ήταν η αδερφή της, θεά Ερεσκιγκάλ, με σκοπό να φέρει πίσω στη ζωή τον σύντροφο της. Για να φτάσει στον Κόσμο των Νεκρών, η Ιστάρ πέρασε από εφτά πύλες και σε κάθε μια από αυτές έπρεπε να αφήσει ένα ρούχο ή κόσμημα της, ώστε να περάσει απ’ την έβδομη πύλη σαν μια απλή γυναίκα, ολόγυμνη. Έτσι και έκανε, παρόλα αυτά όταν η Ερεσκιγκάλ αρνήθηκε να της δώσει πίσω τον Ταμούζ, εκείνη δεν επέστρεψε πίσω στο βασίλειο της, αλλά κάθισε στον θρόνο της αδερφής της. Απευθείας το Ανουννάκι, ο κριτής του Κόσμου των Νεκρών, την έκρινε, την κοίταξε με τα μάτια του Θανάτου κι εκείνη μεταμορφώθηκε σε πτώμα, το οποίο και κρεμάστηκε σ’ ένα  γάντζο.

Ο πιστός υπηρέτης της Ιστάρ προσπάθησε να φέρει βοήθεια από τους υπόλοιπους θεούς, μα μονάχα η σοφή Ένκι ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα. Η θεά δημιούργησε το πλάσμα Άσου-σου-ναμίρ και το έστειλε στην Ερεσκιγκάλ. Εκεί το πλάσμα επικαλέστηκε τα ονόματα των θεών εναντίων της βασίλισσας του Κόσμου των Νεκρών και της ζήτησε τον ασκό που περιείχε το Νερό της Ζωής. Η Ερεσκιγκάλ υπάκουσε και έδωσε στο πλάσμα Άσου-σου-ναμίρ το Νερό της Ζωής, κι εκείνο με την σειρά του ανάστησε την Ιστάρ. Τότε η θεά του έρωτα πέρασε ξανά από τις επτά πύλες παίρνοντας πίσω τα ρούχα και τα κοσμήματα της.

Παρόλα αυτά, οι ερευνητές διχάζονται αναφορικά με την κατάβαση της Ιστάρ στον Κάτω Κόσμο, μιας και σε κείμενα της εποχής έχει βρεθεί μια παραλλαγή του μύθου, όπου η Ιστάρ –άγνωστο γιατί- κατέβηκε στον Κόσμο των Νεκρών πριν τον θάνατο του Ταμούζ. Εδώ, όμως, η Ερεσκιγκάλ της επέτρεψε να φύγει, αρκεί να έβρισκε κάποιον να πάρει την θέση της στο βασίλειο της. Η Ιστάρ, στο βασίλειο της πλέον, αναζήτησε τον εκλεκτό, αλλά κάθε φορά που βρισκόταν κάποιος στον δρόμο της, ήταν φίλος και δεν άντεχε να τον καταδικάσει να ζήσει για πάντα στον Κόσμο των Νεκρών. Φτάνοντας, ωστόσο, στο παλάτι της, βρήκε τον Ταμούζ να κάθεται στον θρόνο της διασκεδάζοντας, δίχως να θρηνεί για τον χαμό της. Τότε, η Ιστάρ ζήτησε από τους διαβόλους του Κόσμου των Νεκρών να πάρουν τον Ταμούζ στην θέση της. Η αδερφή του Ταμούζ, θρηνώντας, προσφέρθηκε να δεσμευτεί και να μένει στην θέση του τους μισούς μήνες του χρόνου, ώστε να είναι ο αδερφός της ελεύθερος.

Όλα αλλάζουν και όλα ίδια μένουν

Κάπως γνώριμα όλα αυτά; Μια σύλληψη που διέφερε από τις άλλες, ένας πρόωρος θάνατος, μια νηστεία σαράντα ημερών και το γράμμα Τ που προσομοιάζει στο σχήμα του σταυρού. Περιφορές ομοιωμάτων στολισμένων με λουλούδια, μια ανάσταση στην αρχαία Βαβυλώνα κι άλλη μια στην αρχαία Ελλάδα. Ύστερα, μια σημαντική γιορτή την άνοιξη, μια Κυριακή με ιδιαίτερη σημασία που γιορτάζεται με αυγά και ψητό κρέας. Όσο για το θεϊκό όνομα της ίδιας της Σεμιράμις, Ιστάρ, δεν θυμίζει την αγγλική ονομασία του Πάσχα, την λέξη «Easter»;

Με μια δεύτερη ανάγνωση και με λίγη σκέψη, ο Χριστιανισμός συνδέεται με τις αρχαίες θρησκείες, πως έχουμε περισσότερα κοινά απ’ ότι φανταζόμαστε με τους ανθρώπους εκείνους που πίστευαν στην Ιστάρ, τον Ταμούζ, την Αφροδίτη, την Ινάννα, την Αστάρτη και άλλες θεότητες. Η θρησκεία είναι κάτι καθολικό, ότι υπάρχει για να μας ενώνει, όχι για να μας χωρίζει. Το σύμπαν είναι ένα τεράστιο δέντρο κι εμείς δεν είμαστε παρά φυλλαράκια, μικρά λουλουδάκια που φυτρώνουν πάνω στο ίδιο κλαδί. Υπάρχει αρκετό φως και αρκετό οξυγόνο για όλους μας.

Πηγή: http://nyctophilia.gr

Το σημείο του Σταυρού

Ήδη χιλιάδες χρόνια πριν τον Χριστό το σημείο του Σταυρού συναντάται χαραγμένο ή ζωγραφισμένο στα σπήλαια, σε τοιχογραφίες θηραμάτων, στα ορμητήρια και καταφύγια του ανθρώπου της Παλαιολιθικής εποχής, ως σημείο της παρουσίας του και αναγνωριστικό του χώρου όπου ο πρωτόγονος άνθρωπος δρα.

Σε αρχαίους λαούς, όπως Φοίνικες, Αιγύπτιους, Ασσύριους, Ινδούς, βρίσκουμε το σημείο του σταυρού με βαθύτερη συμβολική και θρησκευτική έννοια, η οποία όμως δεν επέδρασε καθόλου επί της θρησκευτικής έννοιας του σταυρού των Χριστιανών. Αυτό προήλθε από ένα ιστορικό γεγονός, που είναι η Σταύρωση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

Το σημείο του Σταυρού

Αλλά πώς σκέφτηκαν οι πρώτοι Χριστιανοί και δημιούργησαν τη συνήθεια να κάνουν το σταυρό τους (σταυροκόπημα), που πολύ νωρίς βρήκε τέτοια μεγάλη απήχηση σε όλους τους πιστούς, ώστε να καταστεί τόσο προσφιλής και τόσο συνήθης;

Η χρήση και η τιμή του σταυρού

Η χρήση και η τιμή του σταυρού στην Χριστιανική Εκκλησία είναι αρχαιότατη. Η Εκκλησία χρησιμοποιεί και τιμά το σταυρό σαν σύμβολο θυσίας, της μεγάλης θυσίας του Θεανθρώπου, από την οποία απορρέει η χάρη, ο αγιασμό, η καταλαγή, η άφεση των αμαρτιών, η κατάργηση του διαβόλου και του θανάτου και η σωτηρία των ανθρώπων και έπειτα και κάθε θυσίας στην οποία καλείται ο Χριστιανός.

Η αρχή της τιμής του Σταυρού χάνεται στα βάθη της Χριστιανικής Αρχαιότητας. Ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει: «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου εμοί κόσμος εσταυρώται καγώ τω κόσμω». Ο Απόστολος Πέτρος καταδικάστηκε σε θάνατο σταυρικό όπως ο Χριστός. Τόσο πολύ τιμούσε τον Σταυρό, ώστε ικέτευε τους δήμιους του, λέγοντας: «Δεν είμαι άξιος να με σταυρώσετε όπως το Χριστό μου όρθιο, διότι εκείνος εσταυρώθηκε όρθιος για να βλέπει προς τη γη, επειδή επρόκειτο να πάει στον Άδη, να ελευθερώσει τις ψυχές, που ήταν εκεί. Εμένα να με σταυρώσετε με το κεφάλι κάτω, για να βλέπω τον ουρανό, όπου πρόκειται να πάω».

Ο Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος όταν αντίκρυσε τον σταυρό του μαρτυρίου του (σχήματος Χ), ανεφώνησε με δέος και συγκίνηση: «Χαίρε, σταυρέ, που αγιάσθηκες με το σώμα του Χριστού και στολίσθηκες με τα μέλη Του, σαν με μαργαριτάρια! Πριν καρφωθεί πάνω σου ο Κύριος μου, ήσουν φοβερός για τους ανθρώπους. Τώρα όμως όλοι οι Χριστιανοί γνωρίζουν πόση χαρά είναι κρυμμένη μέσα σου. Άφοβα και χαρούμενα σε πλησιάζουν. Πρόθυμα δέξου με και συ, τον μαθητή του Εσταυρωμένου Χριστού… Ω μακάριε και παμπόθητε σταυρέ, πάρε με από τους ανθρώπους και παρέδωσε με στον Διδάσκαλο μου!».

Για τον σταυρό υπάρχουν πολλές μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων, όπως του Κλήμεντος (150-220μ.Χ.), του Τερτυλλιανού (160-220-μ.Χ.), του Αποστόλου Βαρνάβα (Α’ αιώνας), του Ωριγένη (185-245μ.Χ) και του Ιουστίνου (110-167μ.Χ.). Από αυτές όμως λίγες είναι εκείνες που μας δίνουν πληροφορίες για το σχήμα του σταυρού. Τα περισσότερα χωρία μόνο έμμεσα παρέχουν πληροφορίες για το σχήμα του σταυρού.

Και στα Ευαγγέλια, όμως, δεν υπάρχει περιγραφή του σχήματος του Σταυρού του Χριστού. Διαφαίνεται, όμως, ότι η θυσία του Γολγοθά ετελέσθηκε επί σταυρού σχήματος + και όχι Τ, Ο Ματθαίος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης τέτοιο σχήμα σταυρού προϋποθέτουν.

Δεν υπάρχουν πολλές αρχαιότατες μαρτυρίες περί της τιμής του σταυρού και αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι οι Εθνικού περιγελούσαν και χλεύαζαν τους Χριστιανούς για την τιμή του σταυρού. Οι Χριστιανοί για να αποφεύγουν τις κοροϊδίες και τους χλευασμούς, ιδίως λόγου των αδυνάτων στην πίστη και μάλιστα των νεοφώτιστων που σκανδαλίζονταν από τις κοροϊδίες και χλευασμούς αυτούς απέφευγαν να μιλάνε για τον σταυρό και να τον απεικονίζουν δημόσια. Εδώ δεν έχουμε άρνηση της πίστης, αλλά εφαρμογή των λόγων του Κυρίου «μη δότε άγιον τοις κυσί, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς».

Το σημείο του σταυρού ή το σταυροκόπημα

Στην ψυχή των πρώτων Χριστιανών επέδρασε η εντολή του Κυρίου «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι». Ο Κύριος είπε στους μαθητές του, ότι εάν κανείς θέλει πράγματι να είναι οπαδός του, ας απαρνηθεί τον αμαρτωλό εαυτό του, ας προετοιμασθεί να υποστεί πολλές θλίψεις και αυτόν ακόμη τον σταυρικό θάνατο και ας Τον ακολουθήσει. Οι πρώτοι Χριστιανοί κατάφεραν να κατανοήσουν πλήρως την αξία και το πραγματικό νόημα της εντολής του Κυρίου, όταν τη συνδύασαν με τη διδασκαλία της πρώτης Εκκλησίας για τη Σταύρωση, το Θάνατο και την Ανάσταση του Κυρίου. Δεν ήταν δυνατόν, όμως, να τους επηρεάσει τόσο ώστε να σταυροκοπιούνται.

Ο σταυρός του Χριστού είναι το καύχημα του Αποστόλου Παύλου. Γίνεται το κέντρο του κηρύγματος του Αποστόλου Παύλου, όχι ο Ιησούς, αλλά ο Εσταυρωμένος Ιησούς. Ο σταυρός γίνεται έννοια ταυτόσημη με το όνομα «Ιησούς». Με την διδασκαλία του υπεισέρχεται στην πίστη των πρώτων Χριστιανών ο «μυστηριακός χαρακτήρας» του σταυρού του Χριστού, κλασσικότερη έκφραση του οποίου είναι η φράση του Παύλου «Χριστώ συνεσταύρωμαι». Ο Παύλος με τη διδασκαλία του προετοιμάζει την εμφάνιση και την ανάπτυξη της χριστιανικής συνήθειας του «σταυροκοπήματος».

Από τον 2ο αιώνα μ.Χ., το σημείο του σταυρού έχει γίνει σύμβολο πίστης. Ο σταυρός είναι ο θρίαμβος των χιλιάδων μαρτύρων της πίστης. Από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου το σημείο του σταυρού γίνεται το κατ’ εξοχήν όπλο προστασίας και βοήθειας των πιστών και αντικείμενο τιμής. Το σημείο του σταυρού, πλήρες πνεύματος, θείας χάριτος και δύναμης, γίνεται αντικείμενο χαράς και αγαλλίασης για τους πιστούς και γι’ αυτό μεταπίπτει σε σημείο χαιρετισμού για τους Χριστιανούς. όπως οι στρατιωτικοί έχουν το δικό τους χαιρετισμό, έτσι και οι Χριστιανοί, οι στρατιώτες του Χριστού, έχουν σαν χαιρετισμό το σημείο του σταυρού. Το σταυροκόπημα αποτελεί τον χαιρετισμό των Χριστιανών προς τα θεία. Όταν περνάμε έξω από εκκλησία, ή ακούμε να χτυπά η καμπάνα ή κατά τη λατρεία αναφέρονται ιερά πρόσωπα ή γεγονότα κάνουμε το σημείο του σταυρού δηλώνοντας έτσι, ότι όλα αυτά, πρόσωπα ή γεγονότα μας είναι συγγενείς και στρέφουμε όλη μας την προσοχή προς αυτά, ενθυμούμενοι έτσι ότι ο σταυρικός θάνατος του Θεανθρώπου μας συνδέει με όλες τις ανωτέρω περιπτώσεις.

Πως κάνουμε το σημείο του σταυρού

Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει πως πρέπει να κάνουμε το σταυρό μας. Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, ο οποίος ερμηνεύει τον 91ο κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου: Τον τύπο του Τιμίου Σταυρού οι παλαιοί Χριστιανοί τον έκανα με διαφορετικό σχηματισμό του χεριού από τον σημερινό, δηλαδή με τα δυο δάχτυλα του χεριού, το δείκτη και το μέσο, το ποίο σημαίνει ότι όλο το χέρι είναι η υπόσταση του Χριστού και τα δύο δάχτυλα οι δύο φύσεις Του. Και η ήδη επικρατούσα συνήθεια του συνήθεια των Χριστιανών είναι, να ενώσουν τα δύο αυτά δάχτυλα με τον αντίχειρα και τα τρία αυτά δάχτυλα που συμβολίζουν την Αγία Τριάδα, να σχηματίσουν τον σταυρό, βάζοντας το χέρι πρώτα στο μέτωπο, που συμβολίζει τον ουρανό, όπου βρίσκεται ο Χριστός, μετά στον ομφαλό, που συμβολίζει τη γη, στην οποία ήρθε ο Χριστός για τη σωτηρία μας, και στη συνέχεια το δεξί ωμό και τέλος στον αριστερό, ολοκληρώνοντας έτσι το σημείο του σταυρού.

Οι Λατίνοι κατηγορούν εμάς τους Ορθόδοξους γιατί δεν βάζουμε το χέρι πρώτα στον αριστερό ώμο και έπειτα στο δεξιό, όπως κάνουν εκείνοι. Εμείς το κάνουμε αυτό, διότι, με το σχήμα του σταυρού ζητάμε να εντυπώσουμε τον σταυρωθέντα Χριστό στον εαυτό μας, ο Οποίος επειδή έβλεπε δυτικά όταν σταυρώθηκε και εμείς βλέπουμε ανατολικά όταν προσκυνούμε, εμείς κάνουμε το σημείο του Σταυρού έτσι, ώστε ο αριστερός ώμος το Χριστού να συμπίπτει με τον δικό μας δεξιό και ο δεξιός ώμος του Χριστού με τον δικό μας αριστερό. Όταν βάζουμε το χέρι μας στον δεξί μας ώμο, το βάζουμε στο αριστερό του Χριστού και όταν βάζουμε στο αριστερό, το βάζουμε στον δεξιό ώμο του Χριστού.

Ο Φώτης Κόντογλου γράφει σχετικά με το σταυρό: «Είδα κάτι Ρώσους ψαράδες, που τους λένε Καζάκους και που κατοικούνε γύρω σε μια λίμνη, κοντά στην Πάντερμο, που ό,τι δουλειά και αν κάνουν θα σταυροκοπηθούνε, είτε, φάνε, είτε νερό πιούνε, είτε φταρνιστούν, είτε βήξουνε, είτε χασμουρηθούνε, είτε δουλειά πιάσουνε, είτε καθίσουνε, είτε σηκωθούνε».

Πηγή: Το σημείον του Σταυρού, Ιερομονάχου Εφραίμ, εκδ. Παπαδημητρίου

Ο Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος

Ο Άγιος Συμεών είναι ο πρώτος Άγιος της Καινής Διαθήκης ο οποίος συνδέει την Παλαιά Διαθήκη με την Καινή και συνάμα ενώ μελετούσε τις προφητείες έφτασε στο σημείο να αποτελεί μάρτυρα εκπληρώσεως αυτών μα και ταυτόχρονα προφήτη.

Ο Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος

Τα στοιχεία που αντλούμε για τον βίο του είναι μία «μίξη» των διασωθέντων από την παράδοση αλλά και των γεγραμμένων στην Καινή Διαθήκη.

Αγγίζει η βιοτή του τα όρια του μύθου και του εξωπραγματικού αλλά συν Θεώ τα αφυσικά φυσιολογικά λογίζονται.

Σύμφωνα με την παράδοση τον 3 π.Χ. αιώνα 72 λόγιοι δίγλωσσοι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου ανέλαβαν να μεταφράσουν την Παλαιά Διαθήκη από την εβραϊκή γλώσσα στην τότε «διεθνή» γλώσσα που ήταν τα ελληνικά.

Η συγκεκριμένη μετάφραση αποτελεί και την πρώτη γραπτή μετάφραση από τα εβραϊκά στα Ελληνικά. Χάριν συντομίας η ενδεχομένως και παράφρασης έχει μείνει στην ιστορία ως η μετάφραση των εβδομήκοντα και όχι των εβδομήκοντα δύο.

Η μετάφραση ήταν ένα σπουδαίο έργο που κομμάτια της σώζονται έως και σήμερα σε πάπυρους και αποτελούν σημαντικό πυλώνα και κομμάτι της ιστορίας της ανθρωπότητας και ένα σπουδαίο έργο για τους μελετητές και ερευνητές.

Το έργο αυτό της μετάφρασης δεν ήταν εύκολο γιατί έπρεπε να αποδοθεί σωστά στις έννοιες η κάθε λέξη και φράση και επίσης ήταν μακροχρόνιο και όλοι αυτοί οι λόγιοι όπως είναι φυσικό δεν παρέμεναν σταθερά σε ένα σημείο αλλά ταξίδευαν.

Ανάμεσα σε αυτούς τους 72 μεταφραστές ήταν και ένας νέος τότε ονόματι Συμεών.

Όπως και οι λοιποί έτσι και σε αυτόν του είχαν αποδοθεί κάποια κομμάτια τα οποία ανέλαβε να μετάφραση έχοντας συναίσθηση της ευθύνης που είχε να αποδώσει ένα θεϊκό βιβλίο χωρίς κανένα ανθρώπινο ψεγάδι λάθους.

Όταν ο Συμεών λοιπόν μελετούσε με άλλους συνδιδασκάλους του τον προφήτη Ηλία και φθάνοντας στο χωρίο με την προφητεία «ιδου η Παρθενος εν γαστρι εξει και τεξεται υιον και καλεσουσιν το ονομα Αυτου Εμμανουηλ ο εστιν εθερμηνευομενον μεθ ημων ο Θεος» αναρωτήθηκε πως μια Παρθένος θα τίκτει ως Παρθένος και δεν πίστεψε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει, μάλιστα λέγεται ότι κατά την απόδοση της μετάφρασης αντί για Παρθένος προσπάθησε μεταφέρει στην ελληνική στην θέση της την λέξη νεαρά (κοπέλα) και όχι την λέξη παρθένος και τότε ακούστηκε φωνή αγγέλου να λέγει «Συ Συμεών θα ζήσεις και θα τον ιδείς τον Χριστόν και θα τον πιάσεις με τα χέρια σου» ενώ ταυτόχρονα αόρατο χέρι τον ράπισε στο μάγουλο για την ασέβεια του αυτή να αποδώσει άλλη έννοια στην ελληνική παρά αυτή που είχε στην εβραϊστί.

Την ίδια κιόλας μέρα σε μια πεζοπορία δίπλα από ένα ποτάμι ο Συμεών βγάζει από το χέρι του το δαχτυλίδι (είναι γνωστό πως όλοι οι σημαίνοντες άνδρες για πολλούς αιώνες φορούσαν δαχτυλίδια στα χέρια τους με τα οποία τοποθετώντας την πάνω πλευρά τους σε κερί υπέγραφαν με ένα μοναδικό σχέδιο που αντιπροσώπευε την «υπογραφή» τους) και το πετά στον πυθμένα του ποταμιού λέγοντας πως αν με οποιονδήποτε τρόπο βρει αυτό το δαχτυλίδι τότε και μόνο τότε θα πιστέψει ότι η προφητεία του Ησαΐα μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Πράγματι το ίδιο βράδυ μαζί με τους συνδιδασκάλους του κάθισαν να φάνε σε παρακείμενο χωριό και αγόρασαν ψάρια, στο ψάρι του Συμεών όταν το άνοιξε για να το φάει βρήκε το δαχτυλίδι που το πρωί ο ίδιος είχε ρίξει στο ποτάμι και διηγήθηκε το θαυμαστό αυτό γεγονός και στους υπολοίπους.

Από τότε ο Συμεών μετέβηκε στην Ιερουσαλήμ και περίμενε επί πολλά πολλά χρόνια να λάβει πληροφορία ώστε να εκπληρωθεί και η προφητεία της φωνής του αγγέλου…

…και πράγματι η μέρα αυτή έφτασε πολλά πολλά χρόνια μετά όταν ο Συμεών ήταν πολύ γερασμένος και η ίδια φωνή του αγγέλου τον πληροφόρησε να μεταβεί στο ναό του Σολομώντα «Συμεών πήγαινε στον ναό να ιδείς το ποθούμενο που τόσα χρόνια αναμένεις».

Και ο Συμεών σαν να ξανάνιωσε και να ξέχασε τα γηρατειά του έτρεξε προς τον Ναό όπου περίμενε και όταν από μακριά είδε την Παναγία με τον Ιωσήφ και ένα βρέφος στην αγκαλιά σκίρτησε η ψυχή του και έτρεξε να τους προϋπαντήσει (για να είχε τόση ελευθερία εντός του ναού του Σολόμωντα εικάζεται ότι ενδεχομένως να ήταν και ιερέας).

Στο σημείο ήταν και η προφήτισσα Άννα, μία ενάρετη ηλικιωμένη χήρα, που καταγόταν από την φυλή του Ασήρ, η οποία έχασε τον σύζυγο της 7 χρόνια μετά τον γάμο τους και ύστερα αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον θεό και βρισκόταν συνέχεια μέρα και νύχτα στον ναό με πολύ προσευχή και νηστεία, ενώ ο Θεός της είχε δώσει το προφητικό χάρισμα ενώ την αξίωσε να δει από κοντά τον Χριστό και να τον προσκυνήσει προφητεύοντας-επιβεβαιώνοντας πως ο Ιησούς είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Ο Άγιος Συμεών παρέλαβε στα χέρια του ρίχνοντας τον μανδύα για να μην αγγίξει η «αναξιότητα» του με γυμνά χέρια την Θεότητα και απευθυνόμενος προς την Παναγία προφήτευσε πως «Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον» μιας και ο Χριστός ήρθε στην γη για να αναστήσει το ανθρώπινο γένος και όσοι πιστέψουν θα τον ακολουθήσουν στην ανάσταση αυτή ενώ όσοι δεν θελήσουν αλλά και οι υποκριταί θα μετέχουν της πτώσεως ενώ λόγω του κηρύγματος του και της ζωής του αλλά και της θυσιαστικής σταυρώσεως Του και κυρίως της Αναστάσεως του αποτέλεσε σημείο αντιλεγόμενο και ένωσε ξανά τον άνθρωπο με τον ουρανό αλλά και χώρισε την αμαρτία από τον αγωνιζόμενο χριστιανό. Ο Χριστός είναι αυτός που χώρισε τον χρόνο της ανθρωπότητας στα δυο (προ και μετά Χριστόν) αποτέλεσε το ορόσημο της ανθρωπότητας.

Ενώ έδωσε και δεύτερη προφητεία ψελλίζοντας προς την Πανάχραντο Μητέρα του Μεσσία «Και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» που ομιλούσε για τον πόνο της μάνας που θα νιώσει όταν θα ιδεί τον Υιό της να σταυρώνεται και να θυσιάζεται για όλη την ανθρωπότητα, πόνος που θα αποδεικνύει και τον άρρηκτα συνυφασμένο δεσμό Μητέρας-Υιού.

Μετά δε από αυτά παρέδωσε και πάλιν το Θείο Βρέφος στην Μητέρα Του αναφωνώντας το: «Nῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου ᾿Ισραήλ».

Το οποίο ακούμε λίγο πριν το «Δι’ ευχών» σε κάθε εσπερινό και το οποίο σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής στην οποία αποκαλύφθηκε προφητικά η μετέπειτα εποχή, το τέλος μιας ημέρας που προσμονεί την έναρξη της επόμενης, το τέλος μιας ζωής που είδε τον Μεσσία και θέλει να αναπαυθεί και να οδηγηθεί έστω και καθυστερημένα εκπληρώνοντας δε το σκοπό του στον προορισμό του, στην μετά θάνατον ζωή.

Μετά από αυτό ο Συμεών πήγε στην οικία του και κοιμήθηκε ειρηνικά ενώ ενταφιάσθηκε πλησίον της οικίας του και ύστερα από αιώνες μετά την ανακομιδή τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στην Πόλη των Πόλεων και από εκεί μετά την άλωση το 1204 μ.Χ. από τους Φράγκους στην Βενετία όπου φυλάσσονται έως και σήμερα.

Έλαβε το προσωνύμιο Θεοδόχος διότι ήταν αυτός που υποδέχθηκε τον Θεάνθρωπο Χριστό αλλά και με αυτήν την υποδοχή αποτέλεσε δοχείο πλήρης της χάριτος, της υπακοής, της προσμονής, της πίστης.

Δυο μονές είναι γνωστό ότι έχουν αφιερωθεί στον Δίκαιο Άγιο Συμεών ο οποίος αποτελεί και τον πρώτο Άγιο της Καινής Διαθήκης μιας και κοιμήθηκε μόλις 40 ημέρες μετά την έλευση του Μεσσία την ημέρα του «σαραντισμού» του Ιησού Χριστού στον ναό του Σολομώντα.

Η μία είναι το σημείο που βρισκόταν η οικία του στα Ιεροσόλυμα καθώς και ο τάφος του ανεγέρθηκε μονή, η οποία αναγράφεται ως «Μονή Καταμόνας» ενώ η δεύτερη στην κολυμβήθρα του ελληνικού Γένους, στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου.

Ο Άγιος Συμεών είναι ο μόνος μετά την Παναγία που έπιασε στην αγκαλιά του τον Ιησού Χριστό ενώ όπως μας πληροφορεί και ο Άγιος Νικόλαος σε θαυμαστή εμφάνιση του έχει μεγάλη παρρησία στον Θεό και είναι τόσο κοντά του που άπαξ και Του ζητήσει «χάρη» ο Χριστός θα την πραγματοποιήσει, γι αυτό ίσως σε πολλά αιτήματα μας αν μπορέσουμε να «πείσουμε» τον Άγιο Συμεών τον Θεοδόχο ο Χριστός δια μέσου των μεσιτιών του Αγίου Συμεών θα μας πραγματοποιήσει το θαύμα!!!

Πηγή: https://www.romfea.gr/pneumatika/35027-o-agios-sumeon-o-theodoxos-o-protos-agios-tis-ekklisias