Απόρριψη

Απόρριψη… Μία λέξη, με πολλές συνέπειες, που δημιουργεί πολλές σκέψεις και πολλά περαιτέρω συναισθήματα… φόβους, άγχη…

Πόσες φορές δεν έχουμε μιλήσει για ανθρώπους που μεγάλωσαν σε απορριπτικό περιβάλλον και ανέπτυξαν συμπεριφορές άμυνας, χαμηλή αυτό-εικόνα, φόβο απόρριψης, φόβο εγκατάλειψης, φόβο μοναξιάς.

Απόρριψη

Τι είναι απόρριψη

Αν σας ρωτούσε κάποιος τι είναι απόρριψη, ποια λέξη θα σας ερχόταν στο μυαλό πρώτη;

Αναζητώντας ετυμολογικά τη σημασία της οι ορισμοί που βρήκα ήταν:

  • η άρνηση (κάποιου) να εγκρίνει, να αποδεχτεί (κάποιον/κάτι)
  • η αξιολόγηση κάποιου ως ακατάλληλου
  • (ιατρική) η αδυναμία του οργανισμού να αφομοιώσει ξένο σώμα ή ξένο ιστό
  • το πέταμα (των απορριμμάτων)

Άρνηση, αποδοχή, ακατάλληλος, πέταμα. Λέξεις που συχνά τις συνδέουμε με την απόρριψη και τα συναισθήματα που μας προκαλεί.

Ίσως γιατί βιώνουμε την απόρριψη πιο έντονα, ίσως όμως και γιατί υπάρχει αντικειμενικά μια ασυμβατότητα ανάμεσα σε αυτό που απορρίψαμε. Ένα βιογραφικό μπορεί να απορρίφθηκε για μία θέση αν ήταν ακατάλληλο, ένας εν δυνάμει σύντροφος μπορεί να απορρίφθηκε γιατί δεν ταιριάζαμε μαζί του.

Απορριπτικό περιβάλλον και οι επιδράσεις του

Συχνά ο άνθρωπος που έχει μεγαλώσει μέσα σ’ ένα απορριπτικό περιβάλλον:

  • Έχει μάθει να αρκείται στα λίγα
  • Έχει μάθει να παλεύει μόνιμα για την αποδοχή
  • Έχει μάθει να φοβάται μόνιμα την απόρριψη
  • Έχει μάθει να εστιάζει στα θέλω και στις απόψεις των άλλων και να μειώνει τα δικά του

Η αλήθεια είναι ότι ένα παιδί που πρέπει να προσπαθήσει για την αγάπη και την αποδοχή των γονιών του και όχι να τη λάβει απλόχερα, έχει μάθει ότι για να αγαπηθεί πρέπει να κάνει πράγματα συνέχεια, πρέπει να προσφέρει, πρέπει να αποδεικνύει την αξία του.

Και πάλι όμως, όσο κι αν προσπαθήσει, ο απορριπτικός γονέας πάντα θα ακυρώνει το παιδί του με τη συμπεριφορά του και το ύφος του. Πάντα θα ζητάει κάτι παραπάνω, πάντα θα έχει ένα ανικανοποίητο.

Οι άνθρωποι με φόβο απόρριψης κρύβονται.. Κρύβουν τα πραγματικά τους θέλω και υιοθετούν συμπεριφορές των άλλων, στην προσπάθειά τους να γίνονται αρεστοί και να μην απορριφθούν, στην προσπάθειά τους να μην είναι μόνοι.

Δεν κυνηγάνε τα όνειρά τους. Ίσως γιατί συχνά δεν τα γνωρίζουν. Ίσως γιατί μαθαίνουν να είναι παθητικοί και φοβούνται ότι αν διεκδικήσουν θα χάσουν.

Ουσιαστικά, οι άνθρωποι με φόβο απόρριψης, αναζητούν την επιβεβαίωση και την αξία τους μέσα από τις σχέσεις τους και τα μάτια των άλλων, μέσα από την επιβεβαίωση που τους δώσουν οι άλλοι, γιατί οι ίδιοι δεν έχουν μάθει να την δίνουν στον εαυτό τους.

Διαχείριση της απόρριψης

Να προσπαθήσει να κατανοήσει αν όντως ήταν απόρριψη ή αν τελικά βίωσε το γεγονός πιο έντονα από αυτό που ήταν στην πραγματικότητα μήπως του έδωσε μεγαλύτερη αξία από αυτή που του αναλογούσε;

Να μαθαίνει από την απόρριψη και να κάνει αυτό-αξιολόγηση και όχι αυτό-κριτική. Η διαφορά ανάμεσα στην αυτό-αξιολόγηση και στην αυτό-κριτική είναι λεπτή, αλλά ουσιαστική.

Να αναγνωρίζει σκέψεις και συναισθήματα

Να εστιάζει στο τώρα και να μην συσχετίζει με το παρελθόν. Τις δύσκολές μας στιγμές ενεργοποιούνται όλοι οι δαίμονές μας, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε αντικειμενική κρίση και τα λάθη του παρελθόντος συμπαρασύρουν τις μικρές ή μεγάλες αλλαγές του παρόντος.

Να παραδέχεται μία λάθος επιλογή και να μαθαίνει από αυτήν. Η απόρριψη πρέπει να γίνει δάσκαλος και όχι τιμωρός μας. Ας θυμόμαστε πάντα ότι μία αποτυχία, μία άρνηση, ακόμα και μία απόρριψη δεν πρέπει να την αφήσουμε να ορίσει την ταυτότητά μας.

Να είναι επιεικής με τον εαυτό του και να έχει ανθρώπους γύρω του, που να είναι σύμμαχοί του. Οι σύμμαχοι είναι ένα δώρο στη ζωή μας, είναι πολύτιμοι, γιατί ουσιαστικά μας εμπνέουν, μας κινητοποιούν, μας βοηθούν, μας εξελίσσουν και γίνονται οι υποστηρικτές μας στις δύσκολες μας στιγμές.

Πηγή: https://www.psychology.gr/psychologia-sxeseon/4175-epivionontas-apo-tin-aporripsi.html

Χαιροφοβία

Χαιροφοβία, όπως λέει και η λέξη, είναι η φοβία του να είναι κανείς χαρούμενος ή ευτυχισμένος.

Χαιροφοβία

Η χαιροφοβία ανά τον κόσμο

Αρκετά παράδοξο για πολλούς καθώς για την Δυτική κουλτούρα η προσωπική ευτυχία, μπορεί να αποτελεί το νόημα και την μεγαλύτερη αξία της ζωής. Συνήθως ο σκοπός βίωσης συναισθημάτων ευημερίας και ευτυχίας καθορίζει τις πράξεις και τον τρόπο σκέψης ενός ατόμου. Ωστόσο, ολόκληρα έθνη της Ανατολικής κουλτούρας συμπεριλαμβανομένου του Ιράν, της Κίνας και της Νέας Ζηλανδίας, φοβούνται την ευτυχία καθώς θεωρούν ότι κάνει τον άνθρωπο να «χάνει τον έλεγχο» και γι’ αυτόν τον λόγο την αποστρέφονται.

Οι άνθρωποι στο Ιράν αναφέρουν χαρακτηριστικά: «Το να γελάει κανείς δυνατά με όλη του την ψυχή, ξυπνάει την δυστυχία». Πολλές φορές, συναντάμε τον ίδιο τρόπο σκέψης, σε μικρότερο βέβαια βαθμό, και στους Δυτικούς πολιτισμούς. Μοιάζει λοιπόν περίεργο το γεγονός ότι μερικά άτομα παρουσιάζουν αποστροφή προς την ευτυχία, καθώς και προς ο,τιδήποτε μπορεί να τους κάνει χαρούμενους.

H χαιροφοβία, κατατάσσεται από πολλούς επιστήμονες στις αγχώδεις διαταραχές. Το άγχος στην προκειμένη περίπτωση συσχετίζεται με την συμμετοχή σε δραστηριότητες που θεωρητικά μπορούν να προκαλέσουν θετικά συναισθήματα. Το να έχει κανείς αυτή την διαταραχή δεν σημαίνει ότι τον καθιστά και δυστυχισμένο άνθρωπο. Ωστόσο είναι πολύ πιθανόν ο ίδιος να βιώνει έντονα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης καθώς και ενοχικά συναισθήματα.

Πότε όμως και γιατί να αποκτήσει κανείς συναισθήματα αποστροφής προς την χαρά; Συνήθως τέτοια συμπτώματα εκδηλώνονται ύστερα από ένα ψυχικό ή σωματικό τραυματικό γεγονός που υπέστη το άτομο.

Σκέψεις της «χαιροφοβίας»;

Είναι γεγονός ότι τα άτομα με χαιροφοβία, έχουν μια βαθιά πεποίθηση ότι μετά από μια περίοδο ευτυχίας, θα ακολουθήσει ένα άσχημο γεγονός ή μια περίοδος δυστυχίας. Συνεπώς το να επιδιώκει κανείς να είναι ευτυχισμένος είναι κάτι το μη αποδεκτό, και προσπαθούν με κάθε τρόπο συνειδητό και μη, να απορρίψουν οτιδήποτε ευχάριστο τους συμβαίνει.

Ακόμα και αν κάτι πολύ καλό τους τύχει, έχουν την τάση να το υποτιμούν και προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να χαίρονται και να ευθυμούν, μια συμπεριφορά που μπορεί να τους οδηγήσει στην εκδήλωση συμπτωμάτων κατάθλιψης. Συνήθως τα άτομα αυτά αποφεύγουν ευχάριστες δραστηριότητες ή κοινωνικές εκδηλώσεις που διαπνέονται από ένα ευχάριστο συναίσθημα (όπως ένα πάρτι, μια συναυλία κλπ) καθώς απορρίπτουν και ευκαιρίες που μπορούν να έχουν θετικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής τους.

Μερικές από τις σκέψεις που μπορεί να κάνει ένα χαιροφοβικό άτομο είναι:

  • «Το να είμαι τώρα χαρούμενος σημαίνει ότι κάτι δυσάρεστο πρόκειται να μου συμβεί».
  • «Το να βιώνεις ευτυχία σε καθιστά έναν κακό άνθρωπο».
  • «Το να δείχνεις ότι είσαι χαρούμενος είναι κακό είτε για σένα τον ίδιο είτε για την οικογένειά σου είτε για τους φίλους σου».
  • «Το να προσπαθείς να είσαι χαρούμενος είναι χάσιμο χρόνου και ενέργειας».

Ένας τέτοιος τρόπος σκέψης μπορεί να προκαλέσει διάφορες δυσάρεστες συνέπειες στο άτομο, όπως μια γενικευμένη ανησυχία, πανικό και καταθλιπτικό συναίσθημα. Έτσι η ζωή τους αποκτάει μια χρόνια αρνητική χροιά.

Για να ανακουφιστούν αυτά τα συμπτώματα, σε περίπτωση που εμποδίζουν την λειτουργικότητα του ατόμου σε καθημερινή βάση, είναι πιθανόν να χρειαστεί ψυχοθεραπεία. Το γνωσιακό συμπεριφορικό μοντέλο ψυχοθεραπείας είναι αυτό που ενδείκνυται γι’ αυτήν την διαταραχή. Είναι μια μορφή θεραπείας που εστιάζει, εκτός των άλλων, στην θεραπεία των δυσλειτουργικών συμπεριφορών του ατόμου, αλλά μπορεί επίσης να φανεί χρήσιμη ως προς ένα παρελθοντικό τραύμα που έχει πυροδοτήσει αυτή την φοβική του προς τη χαρά στάση.

Ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο τα συμπτώματα αυτά μπορούν να ανακουφιστούν, είναι οι τεχνικές χαλάρωσης, με σκοπό τον κατευνασμό του άγχους. Η πιο δημοφιλής τεχνική χαλάρωσης είναι ο διαλογισμός, σκοπός του οποίου είναι η καλλιέργεια ενός τρόπου σκέψης και ενός νου που μπορεί να φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα ευημερίας και ψυχικής ηρεμίας.

Τέλος, ένας ακόμη τρόπος αντιμετώπισης της χαιροφοβίας είναι η έκθεση του ατόμου σε καταστάσεις που του προκαλούν χαρά ή εύθυμη διάθεση, με σκοπό ο ίδιος να διαπιστώσει έμπρακτα ότι η βίωση τέτοιων συναισθημάτων δεν θα έχει απαραίτητα και αρνητικές συνέπειες στον ίδιο.

Είναι σημαντικό να παρέμβει κανείς σε περίπτωση που αναγνωρίσει στον εαυτό του έναν τέτοιο τρόπο σκέψης, καθώς όντας βυθισμένος σε αυτόν, χάνει το εδώ και τώρα καθώς η ζωή και οι απολαύσεις που αυτή μπορεί να προσφέρει, περνούν ανεκμετάλλευτες.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/psyxikes-diataraxes/fovia/8292-xairofovia-o-fovos-tis-xaras.html

Αλλαγή και θρήνος

Αλλαγή

Ο φόβος της αλλαγής

Σε όλο το ταξίδι της ζωής μας, κάποιες φορές βιώνουμε αλλαγή, και με αυτή την αλλαγή κάτι κερδίζουμε και παράλληλα κάτι χάνουμε, είτε αγαπημένους μας ανθρώπους, είτε αγαπημένους μας τόπους, αντικείμενα ή ακόμη και τα νιάτα μας, τα όνειρά μας.

Σε κάθε είδους αλλαγή, όσο χαρούμενη κι αν είναι, υπάρχει κάτι το οποίο χάνουμε, όπως για παράδειγμα η γέννηση ενός παιδιού στερεί την ελευθερία από τους νέους γονείς, ή η αποφοίτηση ενός φοιτητή του στερεί τα ξέγνοιαστα νιάτα ή ακόμη μια νέα δουλειά θα στερήσει τον ελεύθερο χρόνο για ύπνο, για συζητήσεις με φίλους, και άλλα. Η ζωή μας ζητά διαρκώς να αποχαιρετούμε κάθε ανθρώπινη σχέση που ήταν πολύτιμη για εμάς, όπως οι ποικίλες σχέσεις με τον εαυτό μας (παντρεμένος ή χωρισμένος, ελεύθερος, γονιός, εργαζόμενος ή άνεργος), αλλά και τις σχέσεις μας με άλλους είτε λόγω απόστασης ή λόγω θανάτου.

Όλες οι αλλαγές εμπεριέχουν την απώλεια, όπως και όλες οι απώλειες εμπεριέχουν την αλλαγή. Επομένως, η απώλεια πάντοτε συνοδεύεται από την αλλαγή: προηγείται ή έπεται. Συνδέεται κυρίως με αρνητικές σκέψεις, συναισθήματα και μια γενικότερη αποδιοργάνωση συμπεριφοράς. Ο θάνατος και η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου είναι από τα πιο έντονα φορτισμένα γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου που καλεί το άτομο να κάνει μια αναγκαστική αλλαγή της καθημερινότητά του. Αν και ο θάνατος είναι ένα αναμενόμενο γεγονός στο κύκλο ζωής του κάθε ανθρώπου, ο τρόπος του θανάτου, η σχέση που είχαμε με το πρόσωπο που φεύγει, οι δικές μας αντιλήψεις και προκαταλήψεις σχετικά με το θάνατο επηρεάζουν το πως θα βιώσουμε αυτή την απώλεια.

Χρόνος του θρήνου

Έρευνες υποστηρίζουν πως το άτομο θα πρέπει να επανέρχεται μετά από περίπου 48 ώρες μέχρι έως και 2 εβδομάδες. Αντίθετα όμως από τα αποτελέσματα ερευνών η πραγματική πορεία του θρήνου διαρκεί πολύ περισσότερο, αν και όσο περνά ο χρόνος το άτομο φαίνεται πως ανασυντάσσει τις δυνάμεις του. Σε όλη αυτή τη διαδικασία, καθοριστικό ρόλο παίζει το υποστηρικτικό δίκτυο του ατόμου, αλλά και η ύπαρξη τελετουργιών οι οποίες αφήνουν το άτομο να αποχαιρετήσει το αγαπημένο του πρόσωπο σε ένα προστατευτικό πλαίσιο. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως είναι υποχρεωτική η παρουσία κάποιου σε τέτοιου είδους τελετουργίες, ακόμη κι αν το ίδιο το άτομο στηρίζει πως δεν του φαίνονται βοηθητικές.

Όταν η διαδικασία επανένταξης στην καθημερινή ρουτίνα μοιάζει να καθυστερεί, συχνά συμβάλλει σε ακόμη πιο έντονες σκέψεις που συνδέονται με την προσωπική αποτυχία του ατόμου. Καμία αλλαγή δεν ολοκληρώνεται από τη μία μέρα στην άλλη και καμία συνήθεια δεν αλλάζει τόσο εύκολα, πόσο μάλλον η συνειδητοποίηση της απώλειας αγαπημένου προσώπου και η αναδιοργάνωση μιας διαφορετικής καθημερινότητας. Ο ρυθμός αυτός της αναδιοργάνωσης και η αύξηση της ενέργειας του ατόμου, δεν είναι ποτέ σταθερός, ενώ αρκετές φορές είναι σαν «δύο βήματα μπρος και ένα βήμα πίσω», καθώς κατά διαστήματα επικρατούν έντονες αναμνήσεις που ενισχύουν την οδυνηρή πλευρά της πραγματικότητας. Η επανεπένδυση προς το μέλλον, συχνά εμποδίζεται από τις αναμνήσεις του παρελθόντος, αν και η προσπάθεια να εξισορροπηθούν αυτά τα δύο δεν είναι εύκολη και δεν είναι παράλογο να συνεχίζονται τέτοιες προσπάθειες καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής. Στο σημείο αυτό, είναι σημαντικό να τονιστεί πως κανείς δεν μπορεί να καθορίσει το τί είναι φυσιολογικό και τί όχι. Υπάρχουν άτομα που νιώθουν σοκ, θλίψη, ανασφάλεια, άγχος αμέσως μετά από μια κατάσταση απώλειας, ενώ άλλα αρχίζουν να συνειδητοποιούν και να μπαίνουν στη διαδικασία του θρήνου αρκετά αργότερα.

Αν και η όλη διαδικασία του θρήνου δεν είναι μη φυσιολογική, υπάρχουν συγκεκριμένες τραυματικές περιπτώσεις, όπου δεν επιτυγχάνεται πάντα με αποτελεσματικό τρόπο η αναδιοργάνωση της ζωής του ατόμου και τότε ο κύκλος του θρήνου μπορεί να αποτελέσει ακόμη και απειλή για τη ζωή, όπως: η παραβίαση του σώματος του αγαπημένου προσώπου, ο άδικος θάνατος εξαιτίας άλλων, οι ακαριαίοι/αιφνίδιοι θάνατοι, ο θάνατος ενός μικρού παιδιού ή οι πολλαπλές ταυτόχρονες απώλειες. Εκτός αυτού, η αδυναμία του μέσου ανθρώπου της εποχής μας να αποδεχτεί το θάνατο και να μιλήσει ανοιχτά γι’ αυτόν, συνδέεται με την αδυναμία του να πενθήσει τους νεκρούς του. Πολλές φορές, το άτομο χρειάζεται βοήθεια από κάποιο ειδικό με στόχο να ξεμπλοκαριστεί και να εκφράσει τα συναισθήματά του, ή αντίθετα να να ξεκολλήσει από την έντονα βαθιά οδύνη που βρίσκεται, καταλήγοντας να αγνοεί το παρόν του, το μέλλον του και τα υπόλοιπα αγαπημένα του πρόσωπα.

Ουσιαστικά η διαδικασία του θρήνου είναι σαν ένα ταξίδι μονής κατεύθυνσης. Μας οδηγεί προς ένα νέο κόσμο με αρχικά έντονα αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, στον οποίο δεν υπάρχει κάποιος τυποποιημένος οδηγός ή κατευθυντήριες οδηγίες. Σε αυτού του είδους του ταξιδιού, οι συνταξιδιώτες καθορίζουν το νέο τόπο. Οι επαγγελματίες ειδικευμένοι σε θέματα απώλειας, λειτουργούν επίσης ως συνταξιδιώτες και όχι ως οδηγοί με στόχο τη δημιουργία ενός καινούργιου νοήματος για το ίδιο το άτομο. Ο ένας ακολουθεί τον άλλο, κανείς δεν είναι μπροστά!

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/apoleia-penthos/7735-apoleia-to-taksidi-tou-thrinou-kai-tis-allagis.html

Το συναίσθημα του φόβου

Όλοι μας έχουμε βιώσει το συναίσθημα του φόβου σε κάποια φάση στη ζωή μας. Όλοι μας φοβόμαστε κάτι. Για την ακρίβεια, είναι πάρα πολλές οι φορές που ο φόβος μας κρατάει πίσω από το να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Ορισμένες φορές, ο φόβος αφορά στο τι θα σκεφτούν οι άλλοι για εμάς, ενώ κάποιες άλλες φοβόμαστε μήπως βρεθούμε αντιμέτωποι με κάτι δυσάρεστο. Το συναίσθημα του φόβου είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας.

Στην πραγματικότητα, ο φόβος είναι η φυσική αντίδραση του σώματός μας σε ένα ερέθισμα. Αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε το μυαλό μας αντιλαμβάνεται ως «απειλή». Το σώμα προκειμένου να ανταποκριθεί σε αυτήν την απειλή επιστρατεύει την αντίδραση «πάλης ή φυγής». Ανεξάρτητα από το πόσο αρνούμαστε το συναίσθημα του φόβου, εκείνος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της επιβίωσής μας.

Το συναίσθημα του φόβου
Φόβος

4 βήματα για την απελευθέρωση από το φόβο

1. Αποδέξου το φόβο σου

Αν δεν αποδεχτείς τους φόβους σου, τότε αυτοί θα συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου. Ο φόβος δεν είναι απλά ένα συναίσθημα, αλλά μια μορφή ενέργειας. Κάθε ενέργεια που συσσωρεύεται, κάποια στιγμή θα χρειαστεί μια διέξοδο. Καμία ενέργεια δεν είναι εφικτό να αποθηκεύεται στο σώμα για πολύ καιρό. Όταν λοιπόν δεν επιτρέπεις στο φόβο σου να απελευθερωθεί, τότε θα εκφράζεται με δυσφορία και πόνο.

Προκειμένου να απελευθερωθείς από τους φόβους σου, θα χρειαστεί να καταβάλλεις ενέργεια. Δεν είναι εύκολο, ούτε όμως ακατόρθωτο. Είναι ζωτικής σημασίας να απελευθερωθείς από τους φόβους που σε εμποδίζουν.

2. Αναγνώρισε το φόβο σου

Οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να προσποιούνται πως ένα τρομακτικό γεγονός τους άφησε αλώβητους. Θεωρούν πως προσπαθώντας να ξεχάσουν ή να αγνοήσουν το γεγονός πως αισθάνθηκαν φόβο, θα τον κάνει να εξαφανιστεί οριστικά δια μαγείας. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Κάθε φορά που νιώθεις φόβο, είναι καλό να τον αναγνωρίζεις και να τον διαχειρίζεσαι. Αντί να προσπαθείς να δραπετεύσεις από τον φόβο σου, μπορείς να καθησυχάσεις τον εαυτό σου πως είναι φυσιολογικό να βιώνεις αυτό το συναίσθημα.

3. Επικοινώνησε με το φόβο σου

Κάθε φορά που βιώνεις φόβο, μάθε να επικοινωνείς μαζί του. Προσπάθησε να καταλάβεις γιατί ο φόβος σε κρατάει πίσω. Προκειμένου να έρθεις σε επαφή μαζί του, χρειάζεται πρώτα να παρατηρήσεις που ακριβώς στο σώμα σου έχει συσσωρευτεί η ενέργεια του φόβου. Μερικές φορές μπορεί να νιώθεις ένα σφίξιμο στην καρδιά, μια δυσφορία στο στομάχι ή μια ένταση στα άκρα σου. Εφόσον καταφέρεις να εντοπίσεις την πηγή της ενέργειας, τότε μπορείς και να επικοινωνήσεις μαζί της.

Ένας διάλογος με τους φόβους σου μπορεί να αποκαλύψει χρήσιμες και σημαντικές πληροφορίες. Θα είσαι πλέον σε θέση να κατανοήσεις την πηγή αυτού του συναισθήματος και τι χρειάζεται για να νιώσει ο εαυτός σου ασφαλής.

4. Βρες τρόπους να τον απελευθερώσεις

Μία πάπια μετά από μια διαμάχη τινάζει έντονα τις φτερούγες της προκειμένου να διώξει την ενέργεια του φόβου. Αντίστοιχα, μπορείς και εσύ να βρεις τρόπους για να απαλλαγείς από την αρνητική ενέργεια. Μπορεί να είναι το κλάμα, το ουρλιαχτό ή οποιαδήποτε ενεργητική σωματική κίνηση.

Εστίασε στο μέρος του σώματός σου όπου έχει συγκεντρωθεί ο φόβος και προσπάθησε να διαισθανθείς τι είδους δραστηριότητα αποζητά το σώμα σου. Μόλις τη βρεις, το μόνο που μένει είναι να παραδοθείς σε αυτή την κίνηση, να την εντείνεις και να την επαναλάβεις μέχρι να νιώσεις ηρεμία.

4 συμβουλές για συναισθηματική θεραπεία

Πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας αντιμετωπίζουν δύσκολα συναισθήματα. Αρκετοί έχουν βιώσει καταστάσεις που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τους έχουν «συντρίψει» συναισθηματικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, κάποιοι υποφέρουν τόσο πολύ, ώστε κλείνονται στον εαυτό τους, από φόβο ότι αν ανοιχτούν, οι άλλοι θα τους δουν διαφορετικά. Κάποιοι ανησυχούν πως τα συναισθήματά τους θα είναι κατακριτέα. Ενώ άλλοι, τρομάζουν πως δε θα μπορέσουν να εκπληρώσουν τις προσδοκίες που έχουν οι γύρω τους γι’ αυτούς.

1. Να είσαι ο Εαυτός σου

Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να κάνεις αυτό που εσύ επιθυμείς, χωρίς να φοβάσαι την κριτική των άλλων. Βάλε τον εαυτό σου προτεραιότητα και μην επηρεάζεσαι από το πώς θέλουν οι άλλοι να είσαι.

2. Αναδιαμόρφωσε τον Εαυτό σου

Όλοι μας διαμορφώνουμε τον εαυτό μας ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Δώσε στον εαυτό σου χρόνο για να χαλαρώσει και να σκεφτεί πως θα μπορούσε να μειώσει τη συναισθηματική δυσφορία που αισθάνεται. Γίνε ο τύπος ανθρώπου που μπορεί να διαχειρίζεται το άγχος του περισσότερο αποτελεσματικά. Εμπλούτισε την προσωπικότητά σου με θετικά στοιχεία που προηγουμένως δεν είχες.

3. Να αγαπάς και να αγαπιέσαι

Είναι απαραίτητο να αγαπάς τον εαυτό σου και να επιτρέπεις και στους άλλους να σε αγαπούν και να σε φροντίζουν. Μην κατακρίνεις αυτό που είσαι. Να νιώθεις πως αξίζεις την αγάπη τόσο τη δική σου όσο και των άλλων.

4. Κάνε ένα βήμα προς την αντιμετώπιση του υπερβολικού άγχους

Υποσχέσου στον εαυτό σου πως θα συνεχίσεις να δουλεύεις για την αντιμετώπιση του φόβου σου, ώστε να αποφεύγεις την περιττή ανησυχία ή το υπερβολικό άγχος.

Μπορεί να χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής για την απελευθέρωση από το φόβο. Η αντιμετώπιση του φόβου μας απαιτεί κουράγιο, το οποίο συχνά συνοδεύεται από την ικανότητά μας για συναισθηματική ρύθμιση.

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/fovos/7359-4-vimata-gia-na-apeleftherotheis-apo-tous-fovous-sou.html