Ο Κώστας Βάρναλης (1884-1974)

Ο Κώστας Βάρναλης (14 Φεβρουαρίου 1884 – 16 Δεκεμβρίου 1974) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής και δημοσιογράφος. Έγραψε ποιήματα, αφηγηματικά έργα, κριτική και μεταφράσεις. Τιμήθηκε το 1959 με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.

Ο Κώστας Βάρναλης
Ο Κώστας Βάρναλης

Ο Βίος του Κώστα Βάρναλη

Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας, το σημερινό Μπουργκάς της Βουλγαρίας το 1884, όπου βίωσε το κλίμα του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897. Το επίθετό του, αν όχι καλλιτεχνικό, δηλώνει καταγωγή από τη Βάρνα όπου έμεναν πολλοί Έλληνες — το επίθετο του πατέρα του ήταν Μπουμπούς.

Το 1898 τέλειωσε το Ελληνικό Σχολείο και συνέχισε την εκπαίδευσή του στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης, και έπειτα με την υποστήριξη του Μητροπολίτη Αγχιάλου ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει φιλολογία και εκεί πήρε μέρος στη διαμάχη για το γλωσσικό ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών. Το 1907 συμμετείχε στην ίδρυση του ποιητικού περιοδικού Ηγησώ, το οποίο κυκλοφόρησε δέκα τεύχη. Το 1908 πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται στην εκπαίδευση, στην αρχή στο ελληνικό διδασκαλείο του Πύργου (Μπουργκάς), σε ηλικία δεκαοχτώ ετών, και στη συνέχεια στην Ελλάδα (στην Αμαλιάδα) και μεταξύ άλλων στην Ανωτάτη Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών. Διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος. Από το 1910 άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνική μετάφραση. Μετά το Β’ Βαλκανικό Πόλεμο, στον οποίο πήρε μέρος, φοίτησε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης του Δημήτρη Γληνού.

Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας. Τότε προσχώρησε στο μαρξισμό και το διαλεκτικό υλισμό, και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Το 1929 νυμφεύθηκε την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου. Το 1935 πήρε μέρος ως αντιπρόσωπος των Ελλήνων συγγραφέων στο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων στη Μόσχα και μετά εξορίστηκε στη Λέσβο και τον Άγιο Ευστράτιο. Υπήρξε Κομμουνιστής και στην Κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ως μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Υπήρξε συνεργάτης σε πολλά περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες, μεταξύ των οποίων και στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου 1974. Το ταφικό μνημείο του ποιητή, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης Κοσμάς Ξενάκης, το 1975.

Ο Κώστας Βάρναλης γράφει στη δημοτική

Το έργο του είναι γραμμένο στη δημοτική και έχει καλά επιμελημένη μορφή και πλαστικότητα στην έκφραση. Χαρακτηρίζεται από θερμή λυρική φαντασία και σατιρική διάθεση με ενδιαφέρον για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η ποίηση του, ιδιαίτερα, χαρακτηρίζεται από έντονο «διονυσιασμό», παιχνιδιάρικη διάθεση και βαθύ μουσικό αίσθημα που συνδυάζεται άριστα με τη σάτιρα, ενώ θεωρείται ένας από τους κυριότερους αριστερούς εργάτες της γλώσσας στην Ελλάδα. Ο Βάρναλης διατήρησε την ποιητική αλλά και την ανθρώπινη εγρήγορσή του μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Ποίηση

  • Ποιητικές συνθέσεις
    • Ο Προσκυνητής (1919)
    • Το Φως που καίει (Αλεξάνδρεια 1922, με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας). Το 1933 επανατυπώθηκε στην Αθήνα με αναθεωρήσεις.
    • Σκλάβοι Πολιορκημένοι (1927)
  • Ποιητικές συλλογές
    • Κηρήθρες (1905)
    • Ποιητικά (1956)
    • Ελεύθερος κόσμος (1965)
    • Οργή λαού (1975)

Πεζά και κριτικά έργα

  • Πεζογραφία
    • Ο λαός των μουνούχων (Φιλ. ψευδ. Δήμος Τανάλιας) (1923)
    • Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική (1925)
    • Η Αληθινή απολογία του Σωκράτη (1931)
    • Αληθινοί άνθρωποι (1938)
    • Το ημερολόγιο της Πηνελόπης (1947)
    • Πεζός λόγος (1957)
    • Σολωμικά (1957)
    • Αισθητικά Κριτικά Α και Β (1958)
    • Άνθρωποι. Ζωντανοί – Αληθινοί (1958)
    • Οι δικτάτορες (1956)
    • Φιλολογικά Απομνημονεύματα (1980)
  • Θέατρο
    • Άτταλος ο Τρίτος (1972)
  • Μεταθανάτιες συλλογές κειμένων
    • Γράμματα από το Παρίσι, επιμ. Νίκος Σαραντάκος, «Εκδόσεις Αρχείο», Αθήνα 2013, 164 σελ.
    • Τι είδα εις την Ρωσσίαν των Σοβιέτ, επιμ. Νίκος Σαραντάκος, «Εκδόσεις Αρχείο», Αθήνα 2014, 306 σελ.
    • Αττικά, 400 χρονογραφήματα (1939-1958) για την Αθήνα και την Αττική, επιμ. Νίκος Σαραντάκος, «Εκδόσεις Αρχείο», Αθήνα 2016, 578 σελ.
    • Αστυνομικά, 265 χρονογραφήματα (1939-1957) εμπνευσμένα από το αστυνομικό δελτίο, επιμ. Νίκος Σαραντάκος, «Εκδόσεις Αρχείο», Αθήνα 2017, 376 σελ.

Μεταφράσεις

  • Αριστοφάνης – Βάτραχοι
  • Αριστοφάνης – Εκκλησιάζουσες
  • Αριστοφάνης – Ιππείς
  • Αριστοφάνης – Λυσιστράτη
  • Αριστοφάνης – Πλούτος
  • Ευριπίδης – Ιππόλυτος
  • Ευριπίδης – Τρωάδες
  • Κινέζικα τραγούδια
  • Μολιέρος – Μισάνθρωπος
  • Ευγένιος Ποτιέ – Η Διεθνής

Ο Κώστας Βάρναλης τιμάται

  • Τιμητική του διάκριση με το διεθνές βραβείο γραμμάτων και τεχνών «Λένιν» από την ΕΣΣΔ το 1959.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Κώστας_Βάρναλης

Ο Αντόν Τσέχωφ (1860-1904)

Ο Αντόν Τσέχωφ (πλήρες όνομα Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ, ρωσ. Анто́н Па́влович Че́хов), (29 Ιανουαρίου 1860 – 15 Ιουλίου 1904) ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας και ένας από τους μεγαλύτερους διηγηματογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Σπούδασε και εργάστηκε ως γιατρός.

Ο Αντόν Τσέχωφ
Ο Αντόν Τσέχωφ

Ο Βίος του Αντόν Τσέχωφ

Ο Αντόν Τσέχωφ γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1860 (17 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο) στην κωμόπολη Ταγκανρόγκ, στη νότια Ρωσία. Πέθανε στις 15 Ιουλίου 1904 (2 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο) στη γερμανική πόλη Μπάντενβάιλερ και τάφηκε στη Μόσχα στις 22 Ιουλίου 1904. Θεωρείται από τις πιο σημαντικές μορφές της παγκόσμιας δραματουργίας και άσκησε μεγάλη επίδραση στη θεατρική λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Στα έργα του αποτυπώνεται η διαρκής φθορά της καθημερινής ζωής. Οι ήρωές του είναι άνθρωποι της ανώτερης κυρίως τάξης, που «ξοδεύουν» τη ζωή τους μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της ρώσικης επαρχίας.

Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του (Αλέξανδρος, Νικόλαος, Ιβάν, Μαρία, Μιχαήλ) και μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό και θρησκευτικό περιβάλλον. Ο παππούς του Τσέχωφ ήταν δουλοπάροικος, που εξαγόρασε τη ελευθερία του. Ο πατέρας του (Πάβελ Εγκόροβιτς) ήταν έμπορος τρίτης συντεχνίας και διατηρούσε μπακάλικο. Το ελάχιστο κέρδος του πατέρα ήταν αδύνατο να καλύψει τις ανάγκες της μεγάλης οικογένειας, γεγονός που τον ανάγκασε να δηλώσει πτώχευση. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του Τσέχωφ, ο Αλέξανδρος και ο Νικόλαος, αντιδρώντας στον αυταρχισμό του πατέρα τους και στην καθημερινή τους μιζέρια έφυγαν απ’ το σπίτι. Για να αποφύγει τη δικαστική δίωξη των δανειστών του, ο πατέρας του κατέφυγε στη Μόσχα. Λίγο αργότερα έφυγε και η μητέρα του με τα αδέρφια του, Μαρία και Μιχαήλ. Τα πρώτα του γράμματα ο Αντόν τα έμαθε στην προπαρασκευαστική τάξη του ενοριακού ελληνικού σχολείου του Ταγκανρόγκ και στη συνέχεια φοίτησε στο κλασικό γυμνάσιο της πόλης. Από την 6η τάξη του γυμνασίου αναγκάστηκε μόνος του να βγάζει το ψωμί του παραδίδοντας μαθήματα κατ’ οίκον. Πούλησε ό,τι είχε απομείνει από τα πράγματα του σπιτιού και έστειλε τα λεφτά στους γονείς του στη Μόσχα.

Ο Αντόν Τσέχωφ πρώιμος συγγραφέας

Το 1879 ο Τσέχωφ μπαίνει στο Ιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το 1884. Από τα χρόνια του γυμνασίου έγραφε χιουμοριστικές σκηνές, αφηγήσεις, μονόπρακτα και ως φοιτητής δημοσίευσε τα πρώτα του ευθυμογραφήματα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ξυπνητήρι, Θεατής, Μόσχα, Φως και σκιά, Θραύσματα κ.ά., με το ψευδώνυμο «Αντόσια Τσεχοντέ». Το 1884 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο διηγημάτων, Τα παραμύθια της Μελπομένης και το 1885 τις Φανταχτερές Ιστορίες .

Το έργο του Αντόν Τσέχωφ

Παράλληλα με το επάγγελμα του ιατρού, αναπτύσσει μεγάλη και σημαντική συγγραφική δραστηριότητα. Το 1886 γράφει το πρώτο του μονόπρακτο με τίτλο Κύκνειο άσμα. Το 1887 ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Κορς στη Μόσχα το έργο του Ιβάνοφ, το οποίο δέχεται αντικρουόμενες κριτικές. Γεγονός που τον οδήγησε να μη δώσει ποτέ σε επαγγελματικό θίασο το δεύτερο θεατρικό του έργο το Δαίμονας του δάσους (πρώτη μορφή του έργου Θείος Βάνιας). Το 1888 του απονέμεται το Βραβείο Πούσκιν. Το 1891 ταξιδεύει στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στη Ρωσία εργάζεται εντατικά ως γιατρός για την καταπολέμηση της χολέρας. Εγκαθίσταται στο Μελίχοβο της Ουκρανίας, όπου ως γιατρός εξυπηρετεί 26 χωριά και 7 εργοστάσια. Προηγουμένως, έχει επισκεφτεί τη νήσο Σαχαλίνη, μελετώντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των καταδίκων. Το 1894 πραγματοποιεί το δεύτερο ταξίδι του στο εξωτερικό. Το 1896 ανεβαίνει ανεπιτυχώς στην Πετρούπολη, στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι, το έργο του Ο Γλάρος. Τη χρονιά εκείνη αντιμετωπίζει την πρώτη σοβαρή εκδήλωση της φυματίωσης. Επίσης, το 1896, με χρήματα που συγκεντρώνει από εράνους, φιλανθρωπίες και παραστάσεις, χτίζει ένα σχολείο στο Ταλέζ. Νέα κρίση της αρρώστιας του 1897, τον αναγκάζει να πάει στη Ριβιέρα της Νότιας Γαλλίας, ενώ ανεβαίνει στην ρωσική επαρχία ο Θείος Βάνιας.

Το 1898 και 1899 παρουσιάζονται στο κοινό της Μόσχας από το Θέατρο Τέχνης, με πολύ μεγάλη επιτυχία, τα έργα του Ο Γλάρος και Ο θείος Βάνιας. Η συνεργασία του Τσέχοφ με το Θέατρο Τέχνης και τον Στανισλάφσκι στάθηκε καθοριστική στη διαμόρφωση της δραματουργίας του. Την εποχή αυτή εγκαθίσταται μόνιμα στη Γιάλτα της Κριμαίας, λόγω της υγείας του. Το 1900 γίνεται μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας και το 1901 παντρεύεται την ηθοποιό Όλγα Κνίππερ. Την ίδια χρονιά ανεβαίνουν στη Μόσχα Οι τρεις αδελφές, πάλι από το Θέατρο Τέχνης. Το 1902 παραιτείται από τη Ρωσική Ακαδημία, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μη αποδοχή ως μέλους της του Γκόρκι. Το 1904, λίγο πριν τον θάνατό του, το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει το έργο του Ο βυσσινόκηπος.

Διηγήματα

  • «Τη νύχτα προ της δίκης» (διήγησις υποδίκου) (1881)
  • «Ο θάνατος ενός υπαλλήλου» (1883)
  • «Γυναίκα χωρίς προκαταλήψεις» (1883)
  • «Περίπτωσις MANIA GRANDIOSA» (1883)
  • «Χαμαιλέων» (1884)
  • «Η τρομερή νύχτα» (1884)
  • «Η θλίψη» (1885)
  • «Οι μπότες» ή «Τα παπούτσια» (1885)
  • «Βάνκα» (1886)
  • «Αίσιο τέλος» (1887)
  • «Εχθροί» (1887)
  • «Καστάνκα» (1887)
  • «Η νύστα» (1888)
  • «Το θαυμαστικό» (1888)
  • «Μια ανιαρή ιστορία» (1889)
  • «Γούσεφ» (1890)
  • «Η μονομαχία» (1891)
  • «Στην εξορία» (1892)
  • «Η ιστορία ενός ανώνυμου ανθρώπου» (1893)
  • «Το βιολί του Ρότσιλντ» (1894)
  • «Το έγκλημα» (1895)
  • «Η συκοφαντία» (1896)
  • «Ιόνιτς» (1898)
  • «Τα φραγκοστάφυλα» (1898)
  • «Το στοίχημα» (1899)
  • «Ψυχούλα» (1899)

Νουβέλες

  • «Η στέππα» (1888)
  • «Ο θάλαμος αρ. 6» (1892)
  • «Ο μαύρος μοναχός» (1894)
  • «Η κυρία με το σκυλάκι» (1899)

Θεατρικά έργα

  • «Πλατόνοφ» (Платонов) (1881),
  • «Στο δρόμο», (На большой дороге) (1884),
  • «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» (О вреде табака), (1887)
  • «Το κύκνειο άσμα» (Лебединая песня (Калхас)), (1887)
  • «Ιβάνοφ» (Иванов), (1887)
  • «Η Αρκούδα» (Медведь: Шутка в одном действии), (1888)
  • «Πρόταση γάμου» (Предложение), (1888-1889)
  • «Μια αθέλητη τραγωδία» (Трагик поневоле), (1889)
  • «Ο γάμος» (Свадьба), (1889)
  • «Ο δαίμονας του δάσους» (Леший), (1889)
  • «Τατιάνα Ρέπιν», (Татьяна Репина), (1889)
  • «Η Επέτειος (Юбилей), (1891) μονόπρακτη φάρσα –
  • «Ο Γλάρος» (Чайка), (1896)
  • «Θείος Βάνιας» (Дядя Ваня), (1896)
  • «Τρεις αδελφές» (Три сестры), (1901)
  • «Ο Βυσσινόκηπος» (Вишнёвый сад), (1904),

Διάφορα έργα

  • «Νήσος Σαχαλίνη» (1890) οδοιπορικό
  • «Τα Χριστούγεννα και άλλες χριστουγεννιάτικες ιστορίες»
  • «Η τέχνη της γραφής»
  • «Αλληλογραφία Μαξίμ Γκόρκυ – Άντον Τσέχωφ»

Ελληνικές μεταφράσεις

Θεατρικά έργα

  • «Ιβάνοφ»
  • «Η Αρκούδα» (μονόπρακτο)
  • «Πρόταση γάμου» (μονόπρακτο)
  • «Η επέτειος» (μονόπρακτο)
  • «Ο Γλάρος»
  • «Θείος Βάνιας »
  • «Τρεις αδελφές»
  • «Ο Βυσσινόκηπος»
  • «Ένας γάμος» (μονόπρακτο)

Νουβέλες

  • «Η Στέππα »
  • «Η αρραβωνιαστικιά»
  • «Η μονομαχία»

Διηγήματα

  • «Οι εχθροί και άλλα διηγήματα»
    • Οι εχθροί
    • Οι ταξιδιώτες
    • Αγάθη
    • Πασχαλιάτικη νύχτα
    • Όνειρο
    • Ο Πλούτος
    • Κάλχας
    • Το τέλος ενός ηθοποιού
    • Το φιλί
    • Βολόντια
    • Ο Κοζάκος

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Αντόν_Τσέχωφ

Ο Ευστάθιος Κολιαβάς (1926-2017)

Ο Ευστάθιος Κολιαβάς (28 Ιανουαρίου 1926 – 30 Οκτωβρίου 2017) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής και συγγραφέας.

Ο Ευστάθιος Κολιαβάς
Ο Τάκης Κολιαβάς-Μωλιοτάκης

Ο Βίος του Ευστάθιου Κολιαβά

Ο Ευστάθιος Κολιαβάς γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1926 στον Μώλο Λαμίας. Εξ’ού και το ψευδώνυμο Μωλιοτάκης. Χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο του ως αρθρογράφος στις λαμιακές εφημερίδες και ερχόμενος στην Αθήνα «υιοθετεί» το διπλό επώνυμο, γι’ αυτό υπέγραφε τα βιβλία του ως Τάκης Κολιαβάς -Μωλιοτάκης. Το 1948-1961 εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες της Λαμίας, ενώ την περίοδο 1962-1990 γίνεται στέλεχος ιδιωτικής εταιρείας. Ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης Συντακτών Επαρχιακού Τύπου. Έχει τιμηθεί με βραβεία του Φ.Σ. Παρνασσός, της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων, του περιοδικού «Νέα Σκέψη», των «Δελφικών Αμφικτιονιών», της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, του «Άγγελου Σικελιανού» Δήμου Σαλαμίνας, κ.ά. Εξέδιδε επί σειρά ετών την τοπική διμηνιαία εφημερίδα «Τα Μωλιώτικα Νέα».

Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου 2017 πλήρης ημερών.

Το έργο του Ευστάθιου Κολιαβά

Πεζογραφία

  • (1987) Μνήμη και Γραφή
  • (2006) Μώλος Θερμοπυλών (Ιστορικά στοιχεία περιοχής, αλλά και της εποχής του περασμένου αιώνα)
  • (2017) SCRIPTA MANENT

Ποίηση

  • (1966) Γυρισμός απ’ τη χώρα των ονείρων
  • (1967) Ένα παιδί μιλάει στο Θεό(1970) Πικροί σταλαχτίτες
  • (1972) Νοσταλγικοί αντίλαλοι
  • (1974) Ορκοδοσία στον Ήλιο
  • (1975) Ορεινή περιοχή
  • (1976) Στόμα της φωτιάς
  • (1977) Οπτογραφία
  • (1979) Οι ρίζες
  • (1980) Λυρικές αγγελίες
  • (1981) Κουκίδες και ψηφία
  • (1983) Παρουσιολόγιο, Το πρώτο
  • (1983) Παρουσιολόγιο, Το δεύτερο
  • (1986) Καθημερινές περιπτώσεις (Βραβείο Παρνασσού)
  • (1988) Άγρια περιστέρια
  • (1989) Σφήκες και μέλισσες
  • (1990) Ρήματα και ρίμες
  • (1991) Λόγειον σύμμετρο
  • (1992) Χώμα και χρώμα
  • (1993) Στην κόψη της γραφής
  • (1993) Ντόσκο και άντμιρα
  • (1994) Ραγισμένη πέτρα
  • (1995) Στη σκιά των οίστρων
  • (1996) Σημειολογία των καιρών
  • (1997) Εσπερινή ακολουθία
  • (1998) Ομήρων Οδύσσεια
  • (1999) Θίασος..σκαιών (Σατυρικοί στίχοι)
  • (1999) Έξυπνα..βλήματα(Σατυρικοί στίχοι)
  • (2000) Οι παρά-βολές του Μώμου (Σατυρικοί στίχοι)
  • (2000) Προσωπικά δεδομένα
  • (2001) Ελληνικό πανόραμα
  • (2002) Όμορφος κόσμος
  • (2008) ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
  • (2009) ΜΙΖΑ-ΝΤΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ
  • (2011) ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
  • (2012) ΜΩΜΟΥ ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ
  • (2013) ΕΝΤΟΣ ΚΙ ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
  • (2014) ΕΛΛΑΣ ΓΚΟΥΝΤΜΠΑΪ
  • (2014) ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
  • (2014) ΤΟ ΤΡΑΜ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ
  • (2015) ΕΠΙ ΜΟΝΙΜΟΥ ΒΑΣΕΩΣ

Η ιστοσελίδα http://www.moliotakis.eu είναι αφιερωμένη στην μνήμη του, παρέχοντας στο κοινό το έργο του.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/Ευστάθιος_Κολιαβάς

Ο Στρατής Τσίρκας (1911-1980)

Ο Στρατής Τσίρκας (πραγματικό όνομα Ιωάννης Χατζηανδρέας) (Κάιρο, 23 Ιουλίου 1911 – Αθήνα, 27 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας συγγραφέας από τους αξιολογότερους πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς, περισσότερο γνωστός για την μυθιστορηματική του τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες» και το μυθιστόρημά του «Η χαμένη Άνοιξη».

Ο Στρατής Τσίρκας

Ο Βίος του Στρατή Τσίρκα

Ο Στρατής Τσίρκας γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 23 Ιουλίου 1911, το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Κωστή Χατζηανδρέου (από την Ίμβρο) και της Περσεφόνης Σταμαράτη (με καταγωή από την Χίο). To 1917 γράφεται στην περίφημη Αμπέτειο Σχολή της πόλης, και αφού τελειώσει το δημοτικό της, θα εγγραφεί το 1923 στο εμπορικό τμήμα της σχολής για να σπουδάσει και παρά την επιθυμία του- ένα επάγγελμα.
Αποφοίτησε από τη σχολή το 1928 και αμέσως (17 χρονών) προσελήφθη στην «National Bank of Egypt», στην παλαιότερη και μεγαλύτερη τράπεζα της Αιγύπτου, αγγλικών (τότε) συμφερόντων.

Αυτήν την περίοδο επίσης, αναπτύσσεται το ενδιαφέρον του για την λογοτεχνία – ενδιαφέρον που είχε από τα παιδικά του χρόνια- και μάλιστα δημοσιεύονται οι πρώτες μεταφράσεις του ποιημάτων του Χάινε, του Αλφρέ ντε Μυσσέ και του Σίλερ, στα έγκριτα ελλαδικά περιοδικά «Οικογένεια» και «Μπουκέτο», (1927) στα οποία υπογράφει με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο.

Για τα επόμενα δέκα χρόνια εργάσθηκε ως λογιστής στην Άνω Αίγυπτο, όπου έγραψε τα πρώτα του ποιήματα και διηγήματα για τη ζωή των φελλάχων. Το 1930, γνωρίζει στην Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, για τον οποίο έγραψε πολλά χρόνια αργότερα δύο βιβλία, Ο Καβάφης και η Εποχή του (1958) και Ο Πολιτικός Καβάφης (1971). Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, το διήγημα και το μυθιστόρημα, καθώς και με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών.

Το 1937 ο Στρατής Τσίρκας νυμφεύεται την Αντιγόνη Κερασώτη και τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συμμετέχει στο «Β΄ Διεθνές και Παγκόσμιο Συνέδριο Συγγραφέων για την υπεράσπιση της κουλτούρας ενάντια στον πόλεμο και στον φασισμό». Εκεί συγγράφει μαζί με τον ποιητή Λάνγκστον Χιουζ (Langston Hughes) τον Όρκο των ποιητών προς τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον οποίο διάβασε στο συνέδριο ο συγγραφέας Λουί Αραγκόν.

Το 1932 εργάσθηκε ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα της Αιγύπτου. To 1938 εγκαθίσταται μόνιμα στην Αλεξάνδρεια και από τον επόμενο χρόνο διορίζεται διευθυντής στο εργοστάσιο βυρσοδεψίας του Μικέ Χαλκούση, μια θέση που διατηρεί μέχρι την αναχώρησή του για την Αθήνα το 1963.

Ο Στρατής Τσίρκας από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα της Αιγύπτου και συνδέθηκε αρχικά, πιθανόν το 1928, με την κομμουνιστική ομάδα του Σακελλάρη Γιαννακάκη στο Κάιρο. Μαζί με τον Αλεξανδρινό ζωγράφο Γιάννη Μαγκανάρη (1918 – Αθήνα 2007) και άλλους Έλληνες Αιγυπτιώτες δημιουργούν την δραστήριο Πνευματική Εστία Ελλήνων Αλεξανδρείας. Το 1935, μαζί με τον Κύπριο ποιητή Θεοδόση Πιερίδη, εντάσσεται στην πολυεθνική οργάνωση Ligue Pacifiste, που ίδρυσε ο Ελβετός Paul Jacot-Descombes και αναλαμβάνει με τον Πιερίδη, τον συντονισμό του ελληνικού τμήματος της οργάνωσης. Την περίοδο αυτή αρθρογραφεί στο επίσημο όργανο της League, το περιοδικό Πολιτισμός-Civilisation, που εκδίδεται σε τρεις γλώσσες (Γαλλικά, Αραβικά και Ελληνικά).

Από το 1942, μαζί τον Θεοδόση Πιερίδη, τον Οδυσσέα Καραγιάννη, τον Στρατή Ζερμπίνη και άλλους, συμμετέχει στην έκδοση της αντιφασιστικής πολιτικής επιθεώρησης Έλλην, που εκδίδει ο δημοσιογράφος Άγγελος Κασιγόνης. Το 1943-44 είναι ανάμεσα στα ιδρυτικά στελέχη του φιλο-ΕΑΜικού Ελληνικού Απελευθερωτικού Συνδέσμου (ΕΑΣ) και από το 1945 μέχρι το 1961 είναι στέλεχος της παροικιακής κομμουνιστικής οργάνωσης «Αντιφασιστική Πρωτοπορία», της οποίας διετέλεσε και γραμματέας από το 1946 μέχρι το 1951. Στο διάστημα αυτό γράφει συχνά το κύριο άρθρο στις εφημερίδες Φωνή (1952-53) και Πάροικος (1953-61), που διευθύνει ο δημοσιογράφος Σοφιανός Χρυσοστομίδης και είναι τα επίσημα όργανα της Αντιφασιστικής Πρωτοπορίας.

Έχοντας εκδώσει τρεις συλλογές διηγημάτων από το 1944 μέχρι το 1954, το 1957 γράφει σε δέκα μέρες τη νουβέλα Νουρεντίν Μπόμπα, που εμπνέεται από την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ από τον Αιγύπτιο πρόεδρο Νάσερ. Ο «Μπόμπα» εκδίδεται στην Αθήνα από τον Κέδρο, κάνοντας έτσι τον Τσίρκα γνωστό στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας.

Το σημαντικότερο έργο του όμως αποτελούν οι Ακυβέρνητες πολιτείες (1960-1965), που απαρτίζεται από τρία μυθιστορήματα: τη Λέσχη, την Αριάγνη και τη Νυχτερίδα, τα οποία εισάγουν έναν τολμηρό και πειραματικό μοντερνισμό στο ελληνικό μυθιστόρημα.

Η έκδοση της Λέσχης το 1960 προκάλεσε την αντίδραση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., η οποία του ζήτησε να αποκηρύξει το έργο του. Ο Τσίρκας αρνήθηκε λέγοντας «Κατέγραψα τα γεγονότα, όπως ακριβώς τα έζησα. Η συνείδησή μου δεν είναι καπέλο να την πάρω απ’ το ένα καρφί να την κρεμάσω στο άλλο». Λόγω της άρνησής του διεγράφη από το κόμμα, αλλά μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, προσχώρησε στο ΚΚΕ-Εσωτερικού. Η Αριάγνη (1962), το δεύτερο μέρος, που περιείχε ισχυρότερα δείγματα νοσηρών καταστάσεων της Αριστεράς, ανέλαβε ο Μάρκος Αυγέρης με «ασύγγνωστη εμπάθεια, να καταδικάσει για τη θέση της, ως ολίσθημα από τα ιδεολογικά θέσφατα». Κέντρο της τριλογίας είναι τα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα της περιόδου στη Μέση Ανατολή και στις συγκρούσεις, που εξελίχθηκαν σε τρεις ακυβέρνητες πολιτείες, την Ιερουσαλήμ, το Κάιρο και την Αλεξάνδρεια. Ο Τσίρκας θεωρούσε ολόκληρη την τριλογία ως μια προσπάθεια δικαίωσης του κινήματος του Απρίλη του 1944, κατά το οποίο ο ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή ξεσηκώθηκε ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης και ολικής υποταγής του από τα μεταξικά στοιχεία και την αγγλική διοίκηση.

Μετά το πραξικόπημα που εδραίωσε τη Δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967, ο Τσίρκας συμμετέχει στη «σιωπή» των λογοτεχνών και δε δημοσιεύει παρά μόνο μεταφράσεις. Όταν σταμάτησε η προληπτική λογοκρισία, συμμετείχε στην έκδοση των 18 κειμένων.

Το μυθιστόρημα Χαμένη Άνοιξη (1976) προοριζόταν να είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας με τίτλο «Δίσεχτα χρόνια». Έμελλε όμως να είναι το τελευταίο του έργο.

Η μετάφραση των Ακυβέρνητων Πολιτειών στα Γαλλικά από την Catherine Lerouvre και τη Χρύσα Προκοπάκη το 1971 απέσπασε το βραβείο των Κριτικών καί των Εκδοτών του καλύτερου ξένου μυθιστορήματος της χρονιάς στη Γαλλία το 1972.

Ο Τσίρκας πέθανε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1980 σε ηλικία 69 ετών από ανεύρυσμα.

Το έργο του Στρατή Τσίρκα

Ποίηση

  • Φελλάχοι. Αλεξάνδρεια, 1937.
  • Το Λυρικό Ταξίδι. Αλεξάνδρεια, 1938.
  • Προτελευταίος Αποχαιρετισμός και το Ισπανικό Ορατόριο. Oρίζοντες, Αλεξάνδρεια 1946.

Διηγήματα

  • Αλλόκοτοι άνθρωποι και άλλα διηγήματα. Ορίζοντες, Αλεξάνδρεια 1944.
  • Ο Απρίλης είναι πιο σκληρός. Ορίζοντες, Αλεξάνδρεια 1947.
  • Ο ύπνος του θεριστή και άλλα διηγήματα. Τυπογραφείο Τ. Μπαρμπαγιεννέρη, Αλεξάνδρεια 1954.
  • Νουρεντίν Μπόμπα και άλλα διηγήματα. Κέδρος, Αθήνα 1957.
  • Στον κάβο κι άλλα διηγήματα. Κέδρος, Αθήνα 1966.

Μυθιστορήματα

  • Ακυβέρνητες Πολιτείες – Η Λέσχη. Κέδρος, Αθήνα 1961.
  • Ακυβέρνητες Πολιτείες – Αριάγνη. Κέδρος, Αθήνα 1962.
  • Ακυβέρνητες Πολιτείες – Η Νυχτερίδα. Κέδρος, Αθήνα 1965.
  • Η Χαμένη Άνοιξη. Κέδρος, Αθήνα 1976.

Μελέτες, δοκίμια και άλλα κείμενα

  • Ο Καβάφης και η εποχή του. Κέδρος, Αθήνα 1958.
  • Τα Τείχη ενός κριτικού και η Τέχνη του Καβάφη. Ανάτυπο από την Καινούργια Εποχή, 1959.
  • Μια άποψη για το Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄. Ανάτυπο από τον τόμο Για τον Σεφέρη, Αθήνα 1962.
  • Κ.Π. Καβάφη. Σχόλια στο Ράσκιν. Ένα ανέκδοτο χειρόγραφο του ποιητή. Ανάτυπο από την Επιθεώρηση Τέχνης (τχ. 108), Αθήνα 1963.
  • Ο Καβάφης και η σύγχρονη Αίγυπτος. Ανάτυπο από την Επιθεώρηση Τέχνης (τχ. 108), Αθήνα 1963.
  • Κ.Π. Καβάφης. Σχεδίασμα χρονογραφίας του βίου του. Ανάτυπο από την Επιθεώρηση Τέχνης (τχ. 108), Αθήνα 1963.
  • Ο πολιτικός Καβάφης. Κέδρος, Αθήνα 1971.
  • Τα ημερολόγια της τριλογίας Ακυβέρνητες Πολιτείες. Κέδρος, Αθήνα 1973.
  • Ο διηγηματογράφος Νίκος Νικολαΐδης, επιμ.- επίμετρο Λευτέρης Παπαλεοντίου, Εν Τύποις, Λευκωσία 2003.

Μεταφράσεις

  • Ανν Φιλίπ, Όσο κρατάει ένας στεναγμός. Θεμέλιο, Αθήνα 1965.
  • Αισώπιοι Μύθοι. Χρυσές Εκδόσεις, Αθήνα χ.χ. [1968] .
  • Antoin de Saint Exupery, Ο μικρός πρίγκηπας. Ηριδανός, Αθήνα 1968.
  • Μαλκόλμ Λόρυ, Το μονοπάτι της βρύσης. Κέδρος, Αθήνα 1968.
  • Πιερ Ζαν Ζουβ, Στα βαθιά χρόνια. Κέδρος, Αθήνα 1968.
  • Ο θαυμαστός κόσμος των αδερφών Γκριμμ. Οι Φίλοι του Παιδιού, Αθήνα χ.χ. [1969].
  • Τσεζάρε Παβέζε, Κοπέλες μόνες. Κέδρος, Αθήνα 1969.
  • Σταντάλ, Οι Τσέντσι – 1599. Κέδρος, Αθήνα 1969.
  • Εράσμου, Μωρίας Εγκώμιον. Ηριδανός, Αθήνα 1970.
  • Peter Levi, Ο τόνος της φωνής του Σεφέρη. Ίκαρος, Αθήνα 1970.
  • Εμμανουέλ Ρομπλές, Μια ιταλική άνοιξη. Κέδρος, Αθήνα 1972.
  • Ανν Φιλίπ, Ένα καλοκαίρι κοντά στη θάλασσα. Κέδρος, Αθήνα 1978.

https://el.wikipedia.org/wiki/Στρατής_Τσίρκας

Ο Μενέλαος Λουντέμης (1912-1977)

Ο Μενέλαος Λουντέμης (Αγία Κυριακή Αιγιαλού 14 Ιανουαρίου 1912 -Αθήνα 22 Ιανουαρίου 1977), με πραγματικό όνομα Δημήτρης Βαλασιάδης, ήταν ένας από τους αξιότερους και πολυδιαβασμένους συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Γνωστός και με το προσωνύμιο «Μαξίμ Γκόργκι της Ελλάδας» (εκ του Ρώσου λογοτέχνη και ιδρυτή του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στη λογοτεχνία), ο Λουντέμης υπήρξε ένας πολυγραφότατος δημιουργός, εκ των πιο αγαπημένων, που έφυγε απ΄τη ζωή στις 22 Ιανουαρίου του 1977, ένα χρόνο μετά την επιστροφή του απ’ τη Ρουμανία, όπου είχε παραπεμφθεί εξόριστος από τους στρατοδίκες 20 χρόνια νωρίτερα.

Ο Μενέλαος Λουντέμης
Ο Μενέλαος Λουντέμης

Ο Βίος του Μενέλαου Λουντέμη

Ο Μενέλαος Λουντέμης γεννήθηκε το 1912 στο χωριό Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας και μετά τη μικρασιατική καταστροφή, περιπλανήθηκε με την οικογένειά του ωσότου εγκατασταθούν τελικά στο χωριό Εξαπλάτανος της Έδεσσας το 1923.Ήταν γόνος εύπορης οικογένειας, όμως έχασε τα πάντα στον Μεγάλο ξεριζωμό, πράγμα που τον ανάγκασε να εργάζεται ήδη απ’ τα νεανικά του χρόνια πολύ σκληρά ως λούστρος, ψάλτης, δάσκαλος και λαντζιέρης.Στην κατοχή συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση στο πλευρό του ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Η στράτευσή του στην Αριστερά και η πολιτική δράση του στους κόλπους του ΚΚΕ του στοίχισε την αποβολή του απ’ όλα τα γυμνάσια της χώρας, ενώ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου συλλαμβάνεται για τα αριστερά του φρονήματα, δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο, ποινή που, ωστόσο, δεν εκτελέστηκε ποτέ. Αντ’ αυτού, εξορίστηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο και στον Άι Στράτη, μαζί με αριστερούς διανοούμενους της εποχής, όπως τον Θεοδωράκη, τον Ρίτσο, τον Θέμο Κορνάρο και πολλούς άλλους.

Ο Μενέλαος Λουντέμης και η κληρονομιά του

Ο Μενέλαος Λουντέμης άφησε πίσω του μια αξιοσημείωτη πνευματική κληρονομιά, περίπου 45 βιβλίων, και δραστηριοποιήθηκε κυρίως το Μεσοπόλεμο, πράγμα που τον εντάσσει στον κύκλο των Ελλήνων λογοτεχνών του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Σύμφωνα με τον ίδιο μάλιστα, σκοπός του ήταν η καταγραφή της πραγματικότητας ως έχει και η ανάδειξη των μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων.Τα γραπτά του ένα κράμα γλυκού αισθαντισμού και λυρισμού με έντονους συμβολισμούς και βιωματικά στοιχεία, περιστρεφόμενα συνήθως γύρω από ένα κεντρικό χαρακτήρα που μοιράζεται μαζί μας την προσωπική οπτική της μοναξιάς, της δυστυχίας του κόσμου, της κοινωνικής καταπίεσης, του ανεκπλήρωτου έρωτα.

Ενδεικτικά, τα γνωστότερα μυθιστορήματά του: «Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος», «Συννεφιάζει», αλλά και το μπεστ-σέλερ του «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», είναι μερικά από τα πιο πολυδιαβασμένα έργα των δεκαετιών 1950, ’60, ’70.

Τα διηγήματα και ποιήματά του μια διαυγής «κραυγή» ρεαλισμού, αμεσότητας και λυρισμού.

Για τις πικρές «αλήθειες» στα έργα του, την πηγαία ευαισθησία και το υπαρξιακό του βάθος, για αυτούς και άλλους πολλούς λόγους, τον θυμόμαστε και διαβάζουμε τα ποιήματά του με την ίδια συγκίνηση και αγάπη. Ούτως η άλλως, τα περισσότερα είναι και παραμένουν διαχρονικά, καθιστώντας τον έναν από τους πιο παθιασμένους και τρυφερούς παρατηρητές της σκληρής ελληνικής, αλλά και απανταχού πραγματικότητας.

Πηγή: https://www.neolaia.gr/2019/01/27/menelaos-loudemis-poiimata/

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (1706-1790)

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (Benjamin Franklin, 17 Ιανουαρίου 1706 – 17 Απριλίου 1790) είναι ένας από τους εθνοπατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Αξιόλογα πολυμαθής, ο Φραγκλίνος ήταν διακεκριμένος συγγραφέας και τυπογράφος, θεωρητικός της πολιτικής, πολιτικός, επιστήμων, εφευρέτης, κοινωνικός ακτιβιστής, στρατιωτικός και διπλωμάτης. Με την ιδιότητα του επιστήμονα, αποτέλεσε σημαντική φιγούρα του Διαφωτισμού και της ιστορίας της φυσικής για τις ανακαλύψεις και τις θεωρίες του αναφορικά με τον ηλεκτρισμό.

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος

Ο Βίος του Βενιαμίν Φραγκλίνου

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος γεννήθηκε στη Βοστώνη. Ήταν το 16ο από τα 17 παιδιά του Γιοσάια Φραγκλίνου, παρασκευαστή κεριών και σαπουνιών. Ήταν ο νεότερος γιος της οικογένειας και μάλλον ο πιο αγαπημένος. Τον ελεύθερο του χρόνο ο μικρός Φραγκλίνος τον αφιέρωνε στη μελέτη επιστημονικών και άλλων βιβλίων και στη συγγραφή σατιρικών δοκιμίων και ποιημάτων, παρά την άποψη του πατέρα του ότι «οι ποιητές ήταν πάντα ζητιάνοι».

Οι γονείς του επιθυμούσαν ο μικρός Βενιαμίν να γίνει κληρικός, όμως από πολύ νωρίς αυτός διάλεξε διαφορετικό δρόμο: Στην ηλικία των 12 ετών έγινε βοηθός στο τυπογραφείο του αδερφού του Τζέιμς. Τρία χρόνια αργότερα, ο Τζέιμς ίδρυσε την «New England Courant», την πρώτη ανεξάρτητη εφημερίδα των αποικιών. Στον Βενιαμίν δεν επιτράπηκε να γράψει στην εφημερίδα. Έτσι, αυτός χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Mrs. Silence Dogood» άρχισε να στέλνει γράμματα στην εφημερίδα του αδερφού του, τα οποία δημοσιεύονταν για αρκετό καιρό χωρίς να καταλάβει κανείς τον πραγματικό τους συγγραφέα. Μάλιστα το περιεχόμενό τους ήταν τέτοιο, ώστε προκάλεσαν συζήτηση στην πόλη της Βοστώνης.

Το 1723, σε ηλικία 17 ετών, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος άφησε τη γενέτειρά του και πήγε στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Αρχικά δούλεψε σε διάφορα τυπογραφεία της πόλης. Κάποια στιγμή ήρθε σε επαφή με τον Γουίλιαμ Κιθ, κυβερνήτη της πολιτείας της Πενσυλβάνια, ο οποίος έπεισε τον Φραγκλίνο να ταξιδέψει στο Λονδίνο για να αναζητήσει  τυπογραφικό εξοπλισμό και για να βελτιώσει την τέχνη του, με την υπόσχεση ότι θα τον εφοδιάσει με τις κατάλληλες συστατικές επιστολές. Ο Κιθ όμως δεν κράτησε την υπόσχεσή του, οπότε ο 18χρονος Βενιαμίν βρέθηκε στο Λονδίνο χωρίς να γνωρίζει κανέναν. Βρήκε πάλι δουλειά σε τυπογραφείο και, το σημαντικότερο, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την ευρωπαϊκή επιστημονική και φιλοσοφική σκέψη.

Πέντε χρόνια αργότερα ο Φραγκλίνος επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια και κατάφερε να γίνει ανεξάρτητος εκδότης. Κατάφερε μάλιστα να πείσει τους κυβερνήτες της Φιλαδέλφεια να του αναθέσουν το σχεδιασμό και την εκτύπωση χαρτονομισμάτων. Το 1730 ίδρυσε την «Εφημερίδα της Πενσυλβάνια» (Pennsylvania Gazette), η οποία σύντομα έγινε η πλέον έγκριτη εφημερίδα της Αμερικής. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Φραγκλίνος παντρεύτηκε την Ντέμπορα Ράιντ (Deborah Reid). Λίγα χρόνια αργότερα ο Φραγκλίνος κυκλοφόρησε ένα κείμενο με τίτλο «Προτάσεις για την Εκπαίδευση των Νέων στη Φιλαδέλφεια»,το οποίο οδήγησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια. Η επίσημη ημερομηνία ίδρυσης του Πανεπιστημίου τοποθετείται σήμερα στο 1740, γεγονός που το καθιστά το 4ο αρχαιότερο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ (μαζί με το Πρίνστον).

Για 25 χρόνια, από το 1732 μέχρι το 1757, ο Φραγκλίνος εξέδιδε το «Αλμανάκ του Φτωχού Ρίτσαρντ» (Poor Richard’s Almanac), ένα ημερολόγιο με επιστημονικές γνώσεις σε εκλαϊκευμένη μορφή και συμβουλές για την προσωπική επιτυχία του καθενός με γνώμονα τα χρηστά ήθη. Στο Αλμανάκ αυτό ο Φραγκλίνος έγραφε με το ψευδώνυμο «Ρίτσαρντ Σώντερς» (Richard Saunders). Η επιτυχία του Αλμανάκ ήταν μεγάλη. Είναι ενδεικτικό ότι η περιληπτική του έκδοση «Ο δρόμος προς την ευημερία» (The Way to Wealth) μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

Οι εφευρέσεις του Βενιαμίν Φραγκλίνου

Εφηύρε το αλεξικέραυνο αφού διαπίστωσε την ηλεκτρική φύση του  κεραυνού. Πρότεινε την κατασκευή πυκνωτή πολλαπλών πλακών. Ανακάλυψε την πρώτη θερμάστρα που λειτουργούσε με μεταφορά αέρα. Εφηύρε τους διεστιακούς φακούς. Δεν κατοχύρωσε καμία από τις εφευρέσεις του, γιατί θεωρούσε ότι ανήκουν στο λαό.

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος και η Φυσική

Εργάστηκε πάνω στον ηλεκτρισμό και πρότεινε την ιδέα του αρνητικού και θετικού ηλεκτρικού φορτίου. Εργάστηκε πάνω στη μετεωρολογία, εξηγώντας τη δημιουργία των καταιγίδων.

Ο πολιτικός Βενιαμίν Φραγκλίνος

Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής που συνέταξε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Συνολικά, η συμβολή του Φραγκλίνου στην ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μεγάλη. Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τους λεγόμενους «πατέρες» του αμερικανικού έθνους, είναι ο μόνος του οποίου η υπογραφή υπάρχει και στα τέσσερα έγγραφα που σφράγισαν τη μετατροπή των τότε βρετανικών αποικιών σε νεοσύστατο κράτος: στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (Declaration of Independence), στη Συνθήκη με τους Γάλλους, στην Ειρηνευτική Συνθήκη με τους Άγγλους και στο πρώτο Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Βενιαμίν_Φραγκλίνος

Ο Σπύρος Μελάς (1882-1966)

Ο Σπύρος Μελάς (13 Ιανουαρίου 1882 – 2 Απριλίου 1966) ήταν Έλληνας  δημοσιογράφος, συγγραφέας, δραματουργός, σκηνοθέτης και ιδρυτής θιάσων, εκδότης και ακαδημαϊκός. Υπήρξε μία από τις πιο παραγωγικές φυσιογνωμίες των γραμμάτων με μακρόχρονη θητεία και πολύμορφη δραστηριότητα στον πνευματικό κόσμο της εποχής του. Ωστόσο ήταν ο πρωτεργάτης που στέρησε το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Νίκο Καζαντζάκη. 

Ο Σπύρος Μελάς
Ο Σπύρος Μελάς

Ο Βίος του Σπύρου Μελά

Ο Σπύρος Μελάς, γιος του Ιωάννη Μελά και της Πηγής Παναγοπούλου γεννήθηκε στην Ναύπακτο, στις 13 Ιανουαρίου του 1882. Τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του τα πέρασε σε διάφορες ελληνικές πόλεις, καθότι ο πατέρας του, δικαστικός στο επάγγελμα, έπαιρνε συχνά μεταθέσεις. Τελευταία κατοικία της οικογένειας ήταν στον Πειραιά. Ο Μελάς, ως το μοναδικό αγόρι της οικογένειας μετά το θάνατο του πατέρα του, αναγκάστηκε να δουλέψει για να ζήσει την οικογένεια. Έκανε διάφορες δουλειές και παράλληλα προσπαθούσε να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Με υποτροφία του δήμου Πειραιά, σπούδασε στην «Ιωνίδειο Πρότυπη σχολή Πειραιά» και με το τέλος των σπουδών του αποφάσισε να αποκατασταθεί επαγγελματικά στον Στρατό. Ωστόσο η στρατιωτική καριέρα δεν του πήγαινε και έτσι παραιτήθηκε σύντομα. Το 1905 γράφτηκε στη Νομική σχολή, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του.

Παράλληλα, είχε κάνει τα πρώτα βήματα, ως δημοσιογράφος, στην εφημερίδα «Φωνή του Πειραιά». Μετά συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Χρονογράφος», «Ακρόπολις» και «Άστυ». Επίσης συνεργάστηκε και με πολλά λογοτεχνικά – καλλιτεχνικά περιοδικά.

Στη δημοσιογραφία φαίνεται ότι βρήκε την κλίση του, αφού παρέμεινε στο επάγγελμα ως το τέλος της ζωής του. Συνεργάστηκε από διάφορες θέσεις με όλες σχεδόν τις εφημερίδες του καιρού του. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με την εφημερίδα «Ελευθερία» από το 1957 έως το  1966. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ ενώ λειτούργησε και την πρώτη σχολή δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, την «Σχολή Δημοσιογραφία και Δημοσίων Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου». Παρακολούθησε ως δημοσιογράφος όλα τα σημαντικά γεγονότα του καιρού του, υπήρξε πολιτικός αναλυτής αλλά και απεσταλμένος των εφημερίδων στον εξωτερικό, ωστόσο πιο γνωστός έμεινε για το καθημερινό χρονογράφημά του, το οποίο συνέχιζε καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το πρώτο του λογοτεχνικό έργο, ήταν το μυθιστόρημα Τα μυστήρια του Πειραιώς που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ακρόπολις», το φθινόπωρο του 1906.

Με το θέατρο η ενάσχολησή του ήταν πολύπλευρη. Υπήρξε καθηγητής ιστορίας του θεάτρου σε διάφορες δραματικές σχολές, ιδρυτής θιάσων και επαγγελματίας σκηνοθέτης, θεατρικός κριτικός, μέλος του Εθνικού θεάτρου και βέβαια θεατρικός συγγραφέας.

Ωστόσο, μελανή κηλίδα στην ζωή του, στάθηκε η ευκολία με την οποία άλλαζε πολιτικές θέσεις και κυρίως η στήριξη της γερμανικής κατοχής. Ξεκινώντας από σοσιαλιστής στα νιάτα του, θα περάσει μετά στο στρατόπεδο των αντιβενιζελικών, των βενιζελικών ύστερα και θα υποστηρίξει το μεταξικό καθεστώς. Το αποκορύφωμα όλων είναι η στάση του στην Κατοχή όταν σε ένα άρθρο του καλεί τον Ελληνικό λαό, να συνεργαστεί ειλικρινά και ενεργητικά με τον κατακτητή. 

Πέθανε στις 2 Απριλίου του 1966 από ανεύρυσμα.

Έλαβε μια μακρά σειρά τιμητικών διακρίσεων, με σημαντικότερα τον Πολεμικό Σταυρό και τον ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου.

Τα θεατρικά έργα του Σπύρου Μελά

  • 1906 Η θυσία
  • 1907 Ο γιος του ίσκιου
  • 1908 Το κόκκινο πουκάμισο
  • 1909 Το χαλασμένο σπίτι
  • 1913 Το άσπρο και το μαύρο
  • 1917 Λίνα
  • 1919 Η φλόγα
  • 1920 Το κελεπούρι
  • 1924 Μια νύχτα μια ζωή
  • 1934 Ιούδας
  • 1935 Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται
  • 1936 Ο Ρουμπής, η Κουμπή και τα κουμπιά
  • 1937 Παπαφλέσσας
  • 1941 Πίσω στη γη
  • 1942 Αργυροί γάμοι
  • 1942 Η μέθοδος των τριών
  • 1943 Έρωτα, μαστροχαλαστή
  • 1943 Βουβές αγάπες
  • 1944 Θύελλα
  • 1953 Ο βασιλιάς και ο σκύλος
  • 1958 Πούλμαν για το Τέξας
  • 1962 Ρήγας Βελεστινλής

Τα μυθιστορήματα του Σπύρου Μελά

  • 1906 Τα μυστήρια του Πειραιώς
  • 1907 Οι μαύροι άνθρωποι του Πειραιώς
  • 1907 Η γεροντοκόρη
  • 1920 Φτωχά μου όνειρα
  • 1934 Ο Ιούδας
  • 1935 Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται 
  • 1941 Πίσω στη γη
  • 1944 Τα νιάτα
  • 1953 Στα νύχια της μοίρας, ή Η χαράδρα του Φαράν 

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Σπύρος-Μελάς

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911)

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Σκιάθος, 4 Μαρτίου 1851 – Σκιάθος, 3 Ιανουαρίου 1911) είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες, γνωστός και ως «ο άγιος των ελληνικών γραμμάτων», «η κορυφή των κορυφών» κατά τον Κ. Π. Καβάφη. Έγραψε κυρίως  διηγήματα, τα οποία κατέχουν περίοπτη θέση στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο Βίος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ, τῇ 4 Μαρτίου 1851. Ἐβγήκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α΄ καὶ Β΄ τάξιν. Τὴν Γ΄ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἴτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ Ἰούλιον τοῦ 1872 ὑπῆγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. Τῷ 1873 ἦλθα εἰς Ἀθήνας καὶ ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ΄ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολήν, ὅπου ἤκουα κατ’ ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ἰδίαν δὲ ἠσχολούμην εἰς τὰ ξένας γλώσσας. Μικρὸς ἐζωγράφιζα Ἁγίους, εἶτα ἔγραφα στίχους, καὶ ἐδοκίμαζα νὰ συντάξω κωμῳδίας. Τῷ 1868 ἐπεχείρησα νὰ γράψω μυθιστόρημα. Τῷ 1879 ἐδημοσιεύθη Ἡ Μετανάστις ἔργον μου εἰς τὸ περιοδικὸν Σωτῆρα. Τῷ 1882 ἐδημοσιεύθη Οἱ ἔμποροι τῶν Ἐθνῶν εἰς τὸ Μὴ χάνεσαι. Ἀργότερα ἔγραψα περὶ τὰ ἑκατὸν διηγήματα, δημοσιευθέντα εἰς διάφορα περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδας.

Αυτά μας πληροφορεί ο ίδιος ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης σε ένα σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα. Το σημείωμα αυτό όμως αναφέρεται μόνο σε ημερομηνίες και σε γεγονότα – σταθμούς για τον ίδιο. Κρίνεται λοιπόν αναγκαία μια λεπτομερής αναφορά στη ζωή του μεγάλου αυτού διηγηματογράφου.

Η οικογένεια του Παπαδιαμάντη είχε βγάλει πολλούς παπάδες. Παπάς ήταν και ο πατέρας του. Τότε οι παπάδες θεωρούνταν – και ήταν – από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους. Η παράδοση λοιπόν της οικογένειας του και η θέση του πατέρα του, του άνοιγαν πολλούς δρόμους μόρφωσης και ανάδειξης. Και πραγματικά ο Παπαδιαμάντης ήταν άριστος μαθητής. μόνο στα μαθηματικά δεν είχε καλή επίδοση.

Το θρησκευτικό περιβάλλον της οικογένειας του, και ιδιαίτερα του σπιτιού του τον επηρέασε βαθύτατα. Γιαυτό όταν πήγε στο Άγιο Όρος σκεφτόταν να γίνει καλόγερος. Τελικά όμως δεν το αποφάσισε. Έτσι επέστρεψε στην Σκιάθο., για να αποφασίσει τελικά να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Από δω και πέρα η ζωή του μοιραζόταν ανάμεσα στη Σκιάθο και την Αθήνα.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στην Αθήνα

Όταν ήρθε στην πρωτεύουσα, άρχισε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία, ενώ παράλληλα γράφτηκε και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου. Η οικονομική του κατάσταση όμως ήταν άθλια. Ποτέ δεν σκεφτόταν τον εαυτό του ή την εμφάνιση του. Όσοι τον έβλεπαν τον λυπούνταν.

Αυτός αδιάφορος για όσα γίνονταν γύρω του, έβρισκε ψυχική διέξοδο σε μακρινούς, ατελείωτους περιπάτους. ήταν ένας αθεράπευτος φυσιολάτρης. Πολλούς φίλους δεν είχε, ενώ η ζωή του ήταν μοναχική. Ποτέ του όμως δεν ζήλεψε την αριστοκρατική ζωή των πρωτευουσιάνων.

Ωστόσο η οικτρή οικονομική του κατάσταση δεν του επέτρεψε να πάρει το δίπλωμα του. Σε αυτό φταίει και ο ίδιος, γιατί όταν είχε χρήματα, τα σπαταλούσε ασυλλόγιστα. Αρκετές φορές μάλιστα δεν είχε ούτε κρεβάτι να κοιμηθεί. Είχε όμως τα όπλα του: ένα μπαούλο με βιβλία και ένα κερί. όταν δεν διάβαζε, έγραφε και όταν δεν έγραφε, διάβαζε.

Όποτε βαριόταν το περιβάλλον και τη μιζέρια της πρωτεύουσας, πήγαινε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την αγαπημένη του Σκιάθο. Εκεί καθόταν για λίγο καιρό, έγραφε, ξεκουραζόταν κι επέστρεφε πάλι στην Αθήνα. Ανανεωμένος πλέον, ριχνόταν ξανά στη δημοσιογραφία, καθώς και σε μεταφράσεις διαφόρων έργων.

Τα τελευταία χρόνια του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ο καιρός όμως περνούσε. Και αυτό φαινόταν καθαρά στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Είχε καταβληθεί από την εντατική δουλειά, από τ ξενύχτι και το ποτό. Τώρα δε μπορούσε να δουλέψει όπως πριν. Έτσι μειώθηκαν τα έσοδα του, σε σημείο μάλιστα που να μην μπορεί να συντηρηθεί.

Δυο ταξίδια που έκανε στη Σκιάθο με την ελπίδα να ξαναβρεί τις δυνάμεις και την υγεία του, δεν έφεραν αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί αναγκαζόταν να επιστέψει στην Αθήνα και να δουλέψει. Στην επιστροφή ήταν λιγότερο εξαντλημένος αλλά περισσότερο δύσθυμος.

Τελικά υποχρεώθηκε να αλλάξει σπίτι για να σώσει την υγεία του. Διάφορα αλλεπάλληλα χτυπήματα όμως του πίκραναν πολύ τη ζωή και τον έκαναν περισσότερο μελαγχολικό και κλεισμένο στον εαυτό του. Συγκεκριμένα πέθανε ο αδελφός του, που ζούσε στο Βόλο και ύστερα οι γονείς του. Ενώ οι δύο αδελφές του έμειναν μόνες τους στο νησί.

Ωστόσο, παρ΄όλη τη φτώχεια και την αρρώστια του., ο Παπαδιαμάντης ούτε ζητούσε ούτε δεχόταν βοήθεια από κανέναν. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να επιστρέψει στο νησί του. Και όταν η επιθυμία του αυτή πραγματοποιήθηκε, κατάφερε να ξαναβρεί τις δυνάμεις του, παρ΄όλο που ζούσε με τις αδελφές του στερούμενος πολλά πράγματα.

Τώρα το μοναδικό του όνειρο ήταν να επιστρέψει στην Αθήνα για να αρχίσει την έκδοση των έργων του. Το όνειρο του όμως αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Το Δεκέμβριο του 1910 έπεσε στο κρεβάτι από γρίπη, που τελικά εξελίχθηκε σε βρογχοπνευμονία. Εξαντλημένος καθώς ήταν και από την αρτηριοσκλήρωση δεν κατάφερε να αντέξει. Έτσι στις 3 Ιανουαρίου του 1911 άφησε την τελευταία του πνοή ψάλλοντας.

Ο Βοκάκιος (1313-1375)

Ο Βοκάκιος (Giovanni Boccaccio, μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου 1313 – 21 Δεκεμβρίου 1375) ήταν Ιταλός συγγραφέας, ο μεγαλύτερος από τους μαθητές του φημισμένου Πετράρχη. Θεωρείται σημαντικός  Ανθρωπιστής της Αναγέννησης και υπήρξε συγγραφέας ενός αξιοσημείωτου αριθμού έργων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το Δεκαήμερον και το Περί Διασήμων Γυναικών. Οι χαρακτήρες του Βοκάκιου διακρίνονται για τον ρεαλισμό, την έμπνευση, την εξυπνάδα και την προσγείωσή τους στην πραγματικότητα της εποχής τους (αντίθετα με χαρακτήρες συγχρόνων του συγγραφέων, που συνδέονταν περισσότερο με τις  μεσαιωνικές αξίες της Ιπποσύνης, της Ευσέβειας και της Ταπεινότητας).

Ο Βοκάκιος
Ο Βοκάκιος

Ο Βίος του Βοκάκιου

Ο Βοκάκιος γεννήθηκε πιθανότατα στη Φλωρεντία και ήταν νόθος γιος του Μποκκάτσιο ντι Κελλίνο (Boccaccio di Chellino), πλούσιου έμπορου, και μιας άγνωστης κοπέλας ταπεινής καταγωγής. Ο πατέρας του τον αναγνώρισε ως γιο του και τον πήρε το 1327 στην Νάπολη, όπου ασχολείτο με το εμπόριο. Ο Βοκάκιος, όμως, που δε συμπάθησε το εμπόριο και τις αναγκαστικές σπουδές στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο, από το 1334 ξεκίνησε να δημοσιεύει έργα του. Σε μια οικονομική κρίση το 1340, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Φλωρεντία, όπου το 1350 γνώρισε τον Πετράρχη, και τελείωσε το γνωστότερο έργο του το Δεκαήμερο. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ακολουθώντας τις μετακινήσεις του Πετράρχη, με ανθρωπιστικές μελέτες και συγγράφοντας. Πέθανε μετά από μακροχρόνια ασθένεια ένα χρόνο μετά τον Πετράρχη, το 1375.

Ο Βοκάκιος έγραψε

  • Amorosa visione (Ερωτικά οράματα) (1342)
  • Buccolicum carmen (Βουκολικό άσμα) (1367-69)
  • Caccia di Diana (Το κυνήγι της Άρτεμης, 1334-37)
  • Comedia delle ninfe fiorentine (Κωμωδία των Φλωρεντινών Νυμφών) (Amato, 1341-42)
  • Corbaccio (περί το 1365, η ημερομηνία αμφισβητείται)
  • De mulieribus claris (Περί διασήμων γυναικών, 1361, αλλεπάλληλες εκδόσεις έως το 1375)
  • Decameron (Δεκαήμερον) (1349-52, ανανεωμένη έκδοση 1370-71) ― ελλην. μετάφρ. Νίκος Σαρλής,
  • Elegia di Madonna Fiammetta (Ελεγεία της Μαντόνα Φιαμμέττα) (1343-44)
  • Esposizioni sopra la Comedia di Dante (Γνώμες για την [Θεία] Κωμωδία του Δάντη, 1373-74)
  • Filocolo (1336-39)
  • Filostrato (1335 or 1340)
  • Genealogia deorum gentilium libri (Βιβλία γενεαλογίας εθνικών θεών) (1360, ανανεωμένη έκδοση 1374)
  • Ninfale fiesolano (1344-46, η ημερομηνία αμφισβητείται)
  • Rime (Ρίμες) (ολοκληρώθηκε το 1374)
  • Teseida delle nozze di Emilia (πριν το 1341)
  • Trattatello in laude di Dante (1357, αλλαγή τίτλου De origine vita studiis et moribus viri clarissimi Dantis Aligerii florentini poetae illustris et de operibus compositis ab eodem)
  • Zibaldone Magliabechiano (περ. 1351-56)

https://el.wikipedia.org/wiki/Βοκάκιος

Ο Δημήτρης Σαραντάκος (1929-2011)

Ο Δημήτρης Σαραντάκος (8 Ιανουαρίου 1929 – 17 Δεκεμβρίου 2011) από τη Μυτιλήνη ήταν Έλληνας χημικός μηχανικός και συγγραφέας.

Ο Δημήτρης Σαραντάκος
Ο Δημήτρης Σαραντάκος

Ο Βίος του Δημήτρη Σαραντάκου

Ο Δημήτρης Σαραντάκος (1929-2011) γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και πέθανε στην Αθήνα, γιος του Νικολάου (1903-1977) από τη Μάνη, βασικού συνεργάτη της εγκυκλοπαίδειας «Ήλιος» στην τελευταία της περίοδο, και της ποιήτριας Ελένης Μυρογιάννη (1907-1987).

Αποφοίτησε από τη σχολή Χημικών Μηχανικών του Ε.Μ.Π. Έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα ως το 1989 ως ελεύθερος επαγγελματίας στη βιομηχανία και τον τουρισμό, και συνταξιοδοτήθηκε τελικά από την Αγροτική Τράπεζα. Από τότε άρχισε να εκδίδει τη σατιρική εφημερίδα -μετά περιοδικό- το Φιστίκι στην Αίγινα, που από το 2009 μετατράπηκε σε ιστολόγιο με το ίδιο όνομα. Το μπλογκ διατηρείται σήμερα, δημοσιεύοντας κυρίως ακυκλοφόρητα κείμενα του Δημήτρη Σαραντάκου.

Σύζυγός του ήταν η ποιήτρια Κική Σαραντάκου με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον συγγραφέα Νίκο Σαραντάκο.

Το συγγραφικό έργο του Δημήτρη Σαραντάκου

Εγχειρίδια

  1. «Στοιχεία Χημείας», φροντιστηριακό βοήθημα, έκδοση της σχολής “Αναξαγόρας”του Νίκου Κατσικάρου όπου δίδασκε τότε ο Δ.Σ.
  2. «Στεγανώσεις και στεγανωτικά υλικά» (1964), τεχνικό, επαγγελματικό εγχειρίδιο.

Διηγήματα, μυθιστορήματα, χρονικά και άλλα

  1. «Χαράλαμπος Κανόνης – η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου» (1987), χρονικό.
  2. «Απάντηση σε πέντε ερωτήματα» (1991), πολιτικό δοκίμιο.
  3. «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης» (1996), βιογραφικό.
  4. «Οι εσταυρωμένοι σωτήρες» (1999), ιστορικό μυθιστόρημα.
  5. «Τα Έπη των Αριμασπών» (2004), μυθιστόρημα.
  6. «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο» (2006), διηγήματα.
  7. «Οι Αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» (2008), διηγήματα.
  8. «Μαθητές και Δάσκαλοι» (2008), χρονικό.
  9. «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες;» (2010), δοκίμιο
  10. «Η αποκρουστέα μυθολογία- Δοκίμια (ενοχλητικά)», (2011), δοκίμιο
  11. «Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων» (2011), δοκίμιο
  12. «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» (2012), νουβέλες
  13. «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» (2018), αυτοβιογραφικό αφήγημα

Περιοδικό «το Φιστίκι»

  • 1989 ως 2001: μηνιαία εφημερίδα
  • 2001 ως 2007: διμηνιαίο περιοδικό
  • 2007 ως 2009: εξαμηνιαία επιθεώρηση
  • 2009 ως σήμερα: ιστολόγιο με το ίδιο όνομα
  • Το 1978 εξέδωσε, μαζί με την μητέρα και την γυναίκα του, μία συλλογή με επιλεγμένα ποιήματα του πατέρα του, με τίτλο «Της Κατοχής και του Στρατόπεδου».

https://el.wikipedia.org/wiki/Δημήτρης_Σαραντάκος