Αυτή ή εγώ…

«Ποια είναι καλύτερη, αυτή ή εγώ;». Η διερεύνηση του πως είμασταν πριν από ένα χρόνο και τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, τι πετύχαμε, τι αφήσαμε ίδιο, τι καταφέραμε, συμβάλλει στο να εκτιμήσουμε τις πραγματικές μας ικανότητες, να αναγνωρίσουμε τα δυνατά μας σημεία, να βελτιώσουμε κάποια άλλα αλλά και να μας αποδεχτούμε για αυτό που πραγματικά είμαστε.

Αυτή ή εγώ...

Άραγε οι γυναίκες αγαπάμε τον εαυτό μας ή τον ωθούμε διαρκώς σε έναν ατέρμονο αγώνα σύγκρισης με την άλλη γυναίκα; Πώς είναι; Πώς μιλάει; Είναι πιο έξυπνη; Πιο δυναμική; Επαγγελματικά επιτυχημένη ή αποτυχημένη; Έχει άντρα ή είναι μόνη της; Έναν ή περισσότερους; Παιδιά; Χαμογελάει; Λέει αστεία; Είναι χοντρή ή αδύνατη;

Και όταν η υποψήφια ανταγωνίστρια βγει σε όλες τις κλίμακες αξιολόγησης κατώτερη, τότε μπορούμε να νιώσουμε καλά με τον εαυτό μας και να απολαύσουμε τον καφέ μας. Αν πάλι όχι; Αν εκείνη είναι πιο όμορφη ή τραβάει πιο πολύ το ενδιαφέρον της παρέας, είναι πιο ευχάριστη, έχει πιο ωραίο άντρα, φοράει πιο ακριβά ρούχα ή έχει περισσότερα φυσικά προσόντα;

Τότε, μάλλον, ήρθε η καταστροφή. Αισθήματα αναξιότητας, αυτοϋποτίμησης, σχεδόν κατάθλιψης κάνουν αυτόματα την εμφάνισή τους. Σαν να ήταν κάπου κρυμμένη μια εσωτερική φωνή, που περίμενε αυτήν την απόδειξη της μειονεξίας μας, για να ξεπροβάλλει δικαιωμένη και να πει «Είδες που στα έλεγα; Δεν αξίζεις τίποτε. Αυτή είναι καλύτερη!»

Η συγκριτική διαδικασία δεν συναντάται μόνο στις γυναικείες σχέσεις και συνήθως αντιμετωπίζεται ως κάτι καλό, υγιές, ακολουθούμενη από την εκλογίκευση ότι γίνεται για να βελτιωθούμε. Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μια απάτη, αφού το μοναδικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας στάσης είναι να πληγώσουμε τον εαυτό μας, να τον υποβιβάσουμε, να χτυπήσουμε χωρίς έλεος την αυτοεκτίμησή μας, είτε αφορά εμάς τους ίδιους είτε κάποιο άλλο πρόσωπο.

Σκεφτείτε κάποιον που λέει στο παιδί του: «Είδες ο Κώστας! Και μπάλα προλαβαίνει να παίξει και άριστος μαθητής είναι στο σχολείο! Εσύ γιατί δεν μπορείς να το κάνεις;». Το παιδί, αλλά και όποιος υφίσταται ένα τέτοιο σχόλιο, αρχικά αισθάνεται θυμό, γιατί εισπράττει ότι αντί να προσπαθήσουν να το καταλάβουν, το κρίνουν.


Στην συνέχεια, όσο κι αν αν δεν το συνειδητοποιεί, αρχίζει να σκέφτεται ότι, μήπως, τελικά είχε δίκιο ο μπαμπάς του; Μήπως, ο Κώστας είναι καλύτερος και ο ίδιος δεν αξίζει και πολλά; Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε μορφή σύγκρισης επηρεάζει άμεσα το πόσο αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, κάτι που προκαλεί συναισθήματα ντροπής.

Οι γυναίκες, που τακτικά υποβάλλουν τον εαυτό τους σε μια τέτοια διαδικασία, επαναλαμβάνουν κάτι, που το έχουν υποστεί στην παιδική τους ηλικία. Συνήθως η πρώτη «Άλλη» γυναίκα στη ζωή τους, που πάντοτε στην σύγκριση μαζί της έβγαιναν χαμένες, γιατί πάντα εκείνη είχε τα περισσότερα, είναι η μητέρα τους. Εκείνη, στα μάτια του μικρού κοριτσιού, είναι η βασίλισσα, που έχει όλα τα καλά, όπως είναι ο πατέρας και τα μωρά.

Πολύ συχνά οι μητέρες, που συγκρίνουν τα κορίτσια τους, τα οδηγούν σε μια υπονόμευση της θηλυκότητάς τους και της αξίας τους. Μάλιστα, όταν η σύγκρισή αυτή γίνεται με τις ίδιες, τότε οι επιπτώσεις είναι πολύ σοβαρότερες, καθώς λόγω του μικρού της ηλικίας το παιδί εμπλέκεται σε μια άνιση ή φαντασιακή σύγκριση, από την οποία είναι αδύνατο να βγει κερδισμένο.

Πάντοτε, σε όποια ηλικία και να βρίσκεται, η μητέρα του θα ξέρει καλύτερα ή θα μπορεί περισσότερα, εξαιτίας της χρονικής απόστασης, που τις χωρίζει. Αυτό ενδέχεται να έχει σοβαρές συνέπειες τόσο στην σχέση της με τον εαυτό της όσο και στις μετέπειτα φιλικές σχέσεις της ζωής της, στις οποίες αναμένεται να λειτουργεί ανταγωνιστικά, καθώς συνεχώς θα παραμονεύει ο φόβος να αποδειχθεί ότι είναι λίγη.

Στην πραγματικότητα η μόνη εποικοδομητική σύγκριση, που μας βοηθά να εξελιχθούμε και να γίνουμε καλύτεροι, είναι με τον παλιότερο εαυτό μας. Η διερεύνηση του πως είμασταν πριν από ένα χρόνο και τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, τι πετύχαμε, τι αφήσαμε ίδιο, τι καταφέραμε, συμβάλλει στο να εκτιμήσουμε τις πραγματικές μας ικανότητες, να αναγνωρίσουμε τα δυνατά μας σημεία, να βελτιώσουμε κάποια άλλα αλλά και να μας αποδεχτούμε για αυτό που πραγματικά είμαστε. Κι έτσι θα πάψουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας «ποια είναι καλύτερη, αυτή ή εγώ;».

Πηγή: https://www.psychologynow.gr

Οικογένεια

«Όλα ξεκινούν από την οικογένεια»
Μια φράση που χρησιμοποιούμε όλοι, ειδικοί και μη, και που οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι έτσι. Ή μήπως όχι απόλυτα;

Οικογένεια

Αυτά που μας διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό, οφείλονται στις εικόνες και τη δυναμική της οικογένειας που μεγαλώνουμε. Σαν σφουγγάρια ακατέργαστα, ρουφάμε ενέργεια, συναισθήματα, λέξεις, που δεν είμαστε έτοιμοι, φυσικά, να κατανοήσουμε και πόσο μάλλον να τα διαχειριστούμε. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια οικογένεια αγάπης, που το αποδέχεται, το φροντίζει, το κατανοεί, του προσφέρει ασφάλεια, ώστε να είναι έτοιμο για τον ενήλικο κόσμο, τα πράγματα είναι μάλλον βατά.

Η οικογένεια και η απόρριψη

Ένα παιδί όμως που μεγαλώνει σε ένα αντίθετο περιβάλλον, όπου η απόρριψη είναι το πρώτο συναίσθημα που βιώνει; Είτε με γονείς αποστασιοποιημένους – αδιάφορους, είτε με γονείς αυταρχικούς και υπερπροστατευτικούς, όπου διψώντας για αποδοχή και αγάπη, κάνει ότι μπορεί, και αλήθεια, περισσότερα από αυτά που μπορεί, φθάνοντας στο σημείο, όπου εκτός από πολλές άλλες τραυματικές συμπεριφορές, και να αναλαμβάνει εκείνο τον ρόλο του γονέα; Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το παιδί αυτό που αργότερα γίνεται ενήλικας, μοιάζει σαν να έχει φορέσει ένα κουστούμι. Δεν το επέλεξε, δεν το πρόβαρε, δεν πρόλαβε να δει αν του ταιριάζει, απλά το φόρεσε ώστε να επιβιώσει. Αυτό το κουστούμι είναι ραμμένο με κομμάτια ενοχών, θλίψης, απόρριψης, φόβου, ανάγκη αποδοχής.

Το να δει με τα μάτια της ψυχή του, το βάρος του κουστουμιού που φόρεσε, το να κατανοήσει ότι δεν του ταιριάζει πια, ότι αυτό του ήταν απαραίτητο τότε, αλλά τώρα πια δεν το χρειάζεται, άρα να το αφήσει στην άκρη, και ελεύθερος να διαλέξει το δικό του, να το ράψει με αγάπη, φροντίδα, σεβασμό, χαρά και αισιοδοξία, με απλά λόγια, να αποδεσμευτεί από τα τραύματα του παρελθόντος του, είναι μεγάλη και επίπονη διαδρομή.

Αρκετοί, μένουν στα μισά. Κάποιοι άλλοι δεν ξεκινούν καν. Πολλοί, δεν επιλέγουν τίποτα. Όσο και αν αυτό ακούγεται, βαρύ, ναι, δεν επιλέγουν τίποτα. Επιβιώνουν, ζουν, κάνουν οικογένεια και αναπαράγουν αυτά που έμαθαν στα δικά τους παιδιά.

Ελεύθερη βούληση

Όμως, και ευτυχώς, πάντα μα πάντα, υπάρχει η επιλογή της ελεύθερης βούλησης. Αυτή η στιγμή, που μετά την συνειδητοποίηση του ποιοι είμαστε, επιλέγουμε τι θα κρατήσουμε και τι όχι. Κάθε στιγμή, είναι μια καινούργια στιγμή.

Ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση που μας βοηθάει, αλλά δεν συντάσσεται με τον χρόνο της ψυχής. Η ψυχή είναι άχρονη. Οι αξίες μας, που όλοι γεννιόμαστε με αυτές, δεν χάνονται. Βυθίζονται ίσως, αλλά δεν χάνονται.

Όπως η αυτοεκτίμησή μας, για παράδειγμα. Μας συντροφεύει πάντα όσο και αν εμείς δεν την «βλέπουμε» ή αν έχει καταρρακωθεί. Υπάρχουν πολλά εργαλεία για να την ξαναβγάλουμε στην επιφάνεια. Εδώ, μιλώντας απλά, θα πούμε ότι υπάρχει ένα σημαντικό εφόδιο στην συνειδητοποίηση της αυτοεκτίμησής μας: Η αναγνώριση της μοναδικότητάς μας. Το θέσφατο ότι καθένας από εμάς είναι μοναδικός, έχει το προσωπικό του αποτύπωμα, που μοιάζει αλλά δεν ταιριάζει με κανένα άλλο. Αυτό, είναι η κληρονομιά μας. Και εμείς, μόνο εμείς, μπορούμε να την αξιοποιήσουμε.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχει συνταγή ή οδηγίες πρακτικές, για το πως να απελευθερωθεί κανείς από τα τραύματα και τις συνέπειες αυτών, και να βάλει σε μια τάξη την ψυχή του, άρα και τη ζωή του.

Μπορούμε αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας

Όσο και αν μας έχουν στιγματίσει τα τραύματά μας, όσο και αν αυτό το παιδί μέσα μας, κλαίει και φοβάται, γίνεται. Αν ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας, και συνειδητοποιήσουμε που είμαστε, όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Αν πάρουμε εμείς αγκαλιά το παιδί μέσα μας, αν το ακούμε εμείς, αν σταματήσουμε να το δίνουμε αγωνιώντας, βορά, σε κάθε τι εξωτερικά από εμάς, για να το φροντίσει, τότε ναι, όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Και κάτι, που είναι εξίσου σημαντικό και κάποιες φορές επακόλουθο αυτής της διαδικασίας, είναι το παρακάτω γεγονός, που μοιάζει σαν μια ενέργεια που ρέει, απρόσκοπτα και συναντά αντίστοιχα θετικά κύματα.

Όταν συναντάμε ανθρώπους, οι οποίοι είχαν την τύχη και την ευτυχία να μεγαλώσουν σε ένα ισορροπημένο οικογενειακό περιβάλλον, η συνάντηση και η επαφή αυτή, δημιουργεί ανοιχτό δρόμο στην πορεία μας. Δρόμο όπου η ενσυναίσθησή τους, μας βοηθά και μας στηρίζει να δούμε την φωτεινή πλευρά μας, να φωτίσουμε τα σκοτάδια μας χωρίς φόβο, και τέλος να ορευτούμε πιο εύκολα, πιο ανώδυνα και να χαρούμε την ζωή, αυτό το μοναδικό δώρο.

Τι είναι οικογένεια;

Άρα, η οικογένεια είναι ευλογημένος δεσμός, που μας δυναστεύει, αλλά δεν μας καταδικάζει. Μας δεσμεύει τόσο, όσο εμείς, ως ενήλικες επιτρέπουμε να το κάνει ή επιλέγουμε να την αφήνουμε να το συνεχίζει. Ή επιλέγουμε, ότι ο δρόμος μας είναι προσωπική, ελεύθερη, μοναδική μας, υπόθεση!

Πηγή: https://www.psychology.gr/oikogeneiaka-themata/4026-oikogeneiakos-desmos.html

Η Φύση θεραπεύει

Οι άνθρωποι αφιερώνουν όλο και λιγότερο χρόνο για να απολαύσουν την ύπαιθρο και τη φύση. Η πρόσφατη τάση τους να απομακρύνονται από τη φύση έχει πάρει απίστευτες διαστάσεις: ορισμένες μελέτες εκτιμούν πως οι άνθρωποι πλέον αφιερώνουν 25% λιγότερο χρόνο στη φύση από ό,τι πριν από 20 χρόνια. Αυτή είναι μία δυσάρεστη εξέλιξη, όχι μόνο λόγω των σωματικών πλεονεκτημάτων που έχει κανείς όταν βρίσκεται στη φύση, αλλά και λόγω των ψυχολογικών!

Η Φύση θεραπεύει

Ακολουθούν 10 από τους πιο αξιόλογους τρόπους με τους οποίους η επαφή με τη φύση μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή και το μυαλό μας.

1. Αίσθηση ζωντάνιας

Η παρατεταμένη παραμονή μέσα στο σπίτι, δημιουργεί στον άνθρωπο ένα νεκρό, επίπεδο συναίσθημα, ενώ αρκετές μελέτες έχουν επιβεβαιώσει ότι η επαφή με τη φύση κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο ζωντανοί (Ryan et al., 2010). Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη σωματική δραστηριότητα, αλλά και η φύση από μόνη της επηρεάζει θετικά τον άνθρωπο.

Η ίδια η φύση κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι, υγιείς και ενεργητικοί. Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Ράιν, ο οποίος έχει μελετήσει το πώς η φύση ωφελεί το μυαλό, δηλώνει: «Η φύση είναι η κινητήριος δύναμη για την ψυχή. Συχνά, όταν αισθανόμαστε εξαντλημένοι, σκεφτόμαστε ότι θέλουμε ένα φλιτζάνι καφέ για να ‘ανέβουμε’, αλλά η έρευνα δείχνει ότι ένας καλύτερος τρόπος για να ενεργοποιηθεί το μυαλό μας είναι να συνδεθούμε με τη φύση».

Και αυτή η επιπλέον ζωτικότητα έχει ακόμα πολλά οφέλη: «Η έρευνα έχει δείξει ότι οι άνθρωποι με μεγαλύτερη αίσθηση ζωντάνιας δεν έχουν μόνο περισσότερη ενέργεια για πράγματα που θέλουν να κάνουν, αλλά γίνονται και πιο ανθεκτικοί σε σωματικές ασθένειες. Μία σίγουρη διέξοδος για καλύτερη υγεία μπορεί να είναι η αφιέρωση περισσότερου χρόνου στο φυσικό περιβάλλον».

2. Αύξηση της δημιουργικότητας κατά 50%

Η παραμονή στη φύση για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στη δημιουργικότητα. Μια πρόσφατη μελέτη, ερεύνησε συμμετέχοντες που έκαναν ένα ταξίδι τεσσάρων ή έξι ημερών σε ένα ήρεμο μέρος.

Η μελέτη τους έδειξε ότι «… τέσσερις ημέρες παρουσίας στη φύση και με την αντίστοιχη αποσύνδεση από τα διάφορα μέσα τεχνολογίας, αυξάνουν την απόδοση της δημιουργικότητας και της επίλυσης προβλημάτων σε ένα ποσοστό 50%», (Atchley et al., 2012)

Γιατί προκύπτει αυτό το αποτέλεσμα; Οι ψυχολόγοι εξηγούν: «Η σύγχρονη κοινωνία μας είναι γεμάτη από αιφνίδια γεγονότα και θορύβους (κόρνες, ήχους τηλεφώνων, συναγερμούς, τηλεόραση κλπ) που αποσπούν την προσοχή μας. Αντίθετα, το φυσικό περιβάλλον σχετίζεται με μία ήπια, απαλή γοητεία, επιτρέποντας στον οργανισμό μας να αναζωογονηθεί» (Atchley et al., 2012).

3. Μείωση του στρες

Οι Ιάπωνες είναι μεγάλοι οπαδοί των περιπάτων στο δάσος για την ενίσχυση της ψυχικής υγείας τους. Η πρακτική αυτή ονομάζεται «Shinrin-Yoku», που κυριολεκτικά σημαίνει «κολύμβηση μέσα στο δάσος». Μια μελέτη που έγινε από Ιάπωνες ερευνητές διαπίστωσε ότι η πρακτική αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τα άτομα που υποφέρουν από έντονο στρες (Morita et al., 2006).

Η μελέτη τους, ερεύνησε 498 ανθρώπους και διαπίστωσε ότι το «Shinrin-Yoku» μείωσε την επιθετικότητα και την κατάθλιψη και αύξησε την ενέργεια τους σε σχέση με τις ομάδες ελέγχου.

4. Υποχώρηση των συμπτωμάτων άνοιας

Η ύπαρξη κήπων στις κλινικές μπορεί να έχουν θεραπευτικά οφέλη για όσους πάσχουν από άνοια, σύμφωνα με μια ανασκόπηση 17 ξεχωριστών μελετών (Whear et al., 2014). Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Έξετερ, διαπίστωσαν ότι η ύπαρξη κήπων μειώνει τη διέγερση των ασθενών, ενθαρρύνει τη δραστηριότητα και προάγει τη χαλάρωση.

Η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Ρεμπέκα Γουίαρ, υποστηρίζει: «Υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη βελτίωση των συμπτωμάτων της άνοιας, χωρίς τη χορήγηση φαρμάκων. Πιστεύουμε ότι η φύση μπορεί να ωφελήσει τους πάσχοντες από άνοια, παρέχοντάς τους μία αισθητική διέγερση και ένα περιβάλλον που προκαλεί όμορφες αναμνήσεις. Δεν προσφέρουν μόνο την ευκαιρία να χαλαρώσει κανείς σε μια γαλήνια ατμόσφαιρα αλλά ταυτόχρονα να μπορούν να ανακληθούν δεξιότητες και συνήθειες που ήταν απολαυστικές κατά το παρελθόν».

5. Βελτίωση της μνήμης

Η βραχυπρόθεσμη μνήμη μπορεί να βελτιωθεί κατά 20% από το περπάτημα στη φύση ή ακόμη απλά κοιτάζοντας μια εικόνα ενός φυσικού τοπίου. Ο Marc G. Berman και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν ήθελαν να δοκιμάσουν την επίδραση του φυσικού τοπίου στη γνωστική λειτουργία (Berman, Jonides & Kaplan, 2008).

Στην πρώτη από τις δύο μελέτες, δόθηκε στους συμμετέχοντες μία άσκηση 35 λεπτών που περιελάμβανε επαναλαμβανόμενους τυχαίους αριθμούς που στέλνονταν πίσω στον πειραματιστή, αλλά με αντίστροφη σειρά. Μετά από αυτό τους ζητήθηκε να κάνουν μια βόλτα, η μια ομάδα γύρω από ένα κήπο γεμάτο δέντρα και φυτά και η άλλη σε έναν πολυσύχναστο δρόμο της πόλης, ενώ και οι δύο ομάδες παρακολουθούνταν με συσκευές GPS.

Όλοι οι συμμετέχοντες επανέλαβαν το τεστ μνήμης, όταν επέστρεψαν. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι επιδόσεις των ανθρώπων μετά την περιπλάνηση στη φύση βελτιώθηκαν κατά σχεδόν 20%, σε σύγκριση με όσους έκαναν βόλτα στον πολυσύχναστο δρόμο, οι οποίοι δεν παρουσίασαν καμία βελτίωση.

6. Μεγαλύτερη αίσθηση του «ανήκειν»

Μια μικρή μελέτη 10 παιδιών προερχόμενο από ένα χριστιανικό υπόβαθρο, διαπίστωσε ότι εκείνοι που αφιέρωναν περισσότερο χρόνο εκτός σπιτιού, ένιωθαν μια ισχυρή αίσθηση «ανήκειν» στον κόσμο. Επίσης, ενώ βρίσκονταν σε εξωτερικούς χώρους, ενισχύθηκε η εκτίμηση των παιδιών για την ομορφιά του τοπίου.

Αυτά τα παιδιά πρόσεξαν περισσότερο τα χρώματα, τη συμμετρία και την ισορροπία στη φύση, καθώς εμφάνισαν μεγαλύτερη φαντασία και περιέργεια. Η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Γκρέτελ Βαν Βίερεν δηλώνει: «Πρώτη φορά βλέπουμε μία γενιά που βρίσκεται συνεχώς «καλωδιωμένη», οπότε τι μας λέει αυτό; Ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει δημιουργήσει μια απόσταση μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης, που τώρα συνειδητοποιούμε ότι δεν μας κάνει καλό μέσα από μία σειρά ποικίλων τρόπων.Έτσι προκύπτει ένα τρομακτικό ερώτημα: Πώς θα επηρεάσει τα παιδιά μας η απομάκρυνση από τη φύση και πώς θα μπορέσουμε να τη διαχειριστούμε»;

7. Προαγωγή της ψυχικής υγείας μέσα στην πόλη

Υπάρχει ακόμη ελπίδα για εκείνους που ζουν στις πόλεις. Τα οφέλη της φύσης για την ψυχική υγεία των ανθρώπων, δεν περιορίζονται σε όσους ζουν στην ύπαιθρο. Η μετάβαση σε μια πιο πράσινη, αστική περιοχή ενισχύει την ψυχική υγεία για τρία τουλάχιστον έτη.

Ο επικεφαλής ερευνητής Ίαν Άλκοκ, δηλώνει: «Έχουμε δείξει ότι τα άτομα που μετακομίζουν σε πιο πράσινες περιοχές μέσα στο αστικό πλαίσιο, παρουσιάζουν σημαντικές και μακροχρόνιες βελτιώσεις στον τομέα της ψυχικής υγείας. Αυτά τα ευρήματα είναι σημαντικά για τους πολεοδόμους, προκειμένουν να εισάγουν νέους χώρους πρασίνου στις πόλεις μας, γεγονός που θα μπορούσε να προσφέρει μακροπρόθεσμα και διαρκή οφέλη για τις τοπικές κοινότητες».

8. Αύξηση της αυτοεκτίμησης

Όλα τα είδη άσκησης στη φύση μπορεί να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή σας. Και είναι εκπληκτικό το πόσο λίγο χρειάζεται να προσπαθήσετε. Μια κριτική μετα-ανάλυση, επεξεργάστηκε στοιχεία από 1.252 άτομα που συμμετείχαν σε 10 διαφορετικές μελέτες.

Σε αυτή την έρευνα παρά το γεγονός ότι οι διάφορες δραστηριότητες των ανθρώπων που μελετήθηκαν διέφεραν σημαντικά, συμπεριλαμβανομένων της κηπουρικής, του περπατήματος, της ποδηλασίας, της κωπηλασίας, του ψαρέματος και της ιππασίας, διαπιστώθηκε ότι μόλις 5 λεπτά «πράσινη άσκηση» αρκούν για να δώσουν μεγαλύτερη ώθηση στην αυτοεκτίμηση.  

9. Βελτίωση των συμπτωμάτων ADHD

Τα παιδιά με Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας που παίζουν περισσότερο σε εξωτερικούς χώρους, παρουσιάζουν λιγότερο σοβαρά συμπτώματα, σύμφωνα με έρευνα. Οι Τάλυρορ και Κουο (2011) διαπίστωσαν ότι μεταξύ των 400 παιδιών που είχαν διάγνωση ADHD, εκείνα που συνήθως έπειζαν σε εξωτερικούς χώρους με πράσινο, είχαν καλύτερη συγκέντρωση. Όχι μόνο αυτό, αλλά επίσης ήταν συνήθως πιο ήρεμα, χαλαρά και πιο ευτυχισμένα.

Η μελέτη διαπίστωσε ακόμη ότι τα παιδιά που κάθονταν σε εσωτερικούς χώρους κοιτάζοντας έξω σε ένα καταπράσινο χώρο, είχαν καλύτερες επιδόσεις από εκείνα που ήταν έξω, αλλά βρίσκονταν σε ένα αστικό περιβάλλον χωρίς δέντρα ή γρασίδι. Αυτή είναι η δύναμη των χώρων πρασίνου.

10. Το μυαλό εργάζεται σε πλήρη συγχρονισμό

Γαλήνιες φυσικές σκηνές, όπως η εικόνα μίας ήρεμης θάλασσας ή ενός ηλιοβασιλέματος, προκαλούν συγχρονισμένη λειτουργία σε ζωτικής σημασίας περιοχές του εγκεφάλου, σύμφωνα με τους ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ. Αντίθετα, σε αστικό περιβάλλον όπως για παράδειγμα στους δρόμους, διαταράσσεται η συγχρονιστική λειτουργία στον εγκέφαλο.

Ο Δρ Μάικλ Χάντερ, ο οποίος ηγείται της έρευνας, δήλωσε: «Οι άνθρωποι μέσα από την επαφή τους με τη φύση, βιώνουν ένα αίσθημα γαλήνης ως μια κατάσταση ηρεμίας και περισυλλογής, το οποίο είναι αναζωογονητικό σε σχέση με τα αποτελέσματα του άγχους που προκαλούνται από την έντονη προσοχή στην καθημερινότητά τους. Είναι γνωστό ότι το φυσικό περιβάλλον προκαλεί συναισθήματα γαλήνης ενώ το τεχνητό, αστικό περιβάλλον βιώνεται ως μη ήρεμο».

Πηγή: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/koinoniki-symperifora/236-10-tropi-pu-i-fisi-liturgi-therapeftika-ya-tin-psichi-ke-to-mialo.html