Ο Πίνδαρος (518π.Χ.-438π.Χ)

Ο Πίνδαρος γεννήθηκε στη Βοιωτία, στην κώμη Κυνός Κεφαλές, σπούδασε στην Αθήνα και έζησε στη Θήβα. Είναι ο κορυφαίος δημιουργός της χορικής ποίησης, της οποίας καλλιέργησε όλα τα είδη. Είναι ο μοναδικός λυρικός ποιητής που η παράδοση έσωσε μεγάλο μέρος του έργου του. Η ποίηση του χαρακτηρίζεται από εκθαμβωτικές μεταφορές, εκφραστικότατες περιφράσεις και λεξιλόγιο προσωπικό που καταπλήσσει. Την πανελλήνια φήμη του τη χρωστά κυρίως στους επινίκους του, χορικά άσματα που αφιέρωσε στους νικητές των πανελληνίων αθλητικών αγώνων: η νίκη τους γιορταζόταν από έναν ομαδικό χορό στην πατρίδα τους, που τον οργάνωνε συνήθως ο Πίνδαρος, ύστερ από παραγγελία τις πιο πολλές φορές, με ποιητικό λόγο, μουσική, ρυθμό, χορευτικό βηματισμό.

Το θαυμασμό που έτρεφε ο αρχαίος κόσμος για το έργο του τον διατυπώνει επιγραμματικά ο Λατίνος ποιητής Οράτιος: «Όποιος βάζει στο νου του να ξεπεράσει τον Πίνδαρο, στηρίζεται σε κεροκόλλητα φτερά, φτιαγμένα από το Δαίδαλο. Η μοίρα του είναι να δώσει το όνομά του σε πέλαγο με διάφανα νερά».

Ο Πίνδαρος
Ο Πίνδαρος

Ο Πίνδαρος γράφει

Διθύραμβος Για τους Αθηναίους

Ολύμπιοι, ρίχτε στο χορό επάνω τη ματιά σας

και την τρισδοξασμένη σας τη χάρη στέλνετε του.

Θεοί, που τριγυρίζετε μέσα στην άγια Αθήνα,

και μες στο πολυσύχναστο και μοσκοβολισμένο,

της πολιτείας αφάλι,

στην αγορά την ξακουστή κι ομορφοστολισμένη,

θυσίαν από ανοιξιάτικα μενεξεδοπλεγμένα

στεφάνια, θεοί, δεχτείτε.

Κι ύστερα από τον Ουρανό, χαρούμενοι σαν πάτε,

ρίξετε πάλι τη ματιά σ΄ εμέ και στο τραγούδι,

για τον κισσοστέφανο θεό, που εμείς οι άνθρωποι

τον κράζουμε Ξεφωνητή και Θορυβογεννήτη.

Του υπέρμαχου πατέρα

το γιο κι απ΄τις Καδμίτισσες γυναίκες τη Σεμέλη

ομορφοτραγουδάμε .

Δεν το ξεχνάει ο ποιητής ν΄αρχίσει το τραγούδι

άμα οι κοκκινοφόρες

ώρες τη μοσχομύριστη την άνοιξη μας φέρνουν,

όταν τ΄ωραίο παλάτι τους ανοίξει. Τότε θεία

λουλούδια στην αθάνατη τη γη τότε φυτρώνουν

και μενεξέδων όμορφα μπουκέτα, τότε σμίγουν

με τα μαλλιά τα ρόδα.

Αρχίστε τα γλυκόλογα τραγούδια με φλογέρες1

Χοροί, τη σγουρομάλλινη Σεμέλη τραγουδάτε!