Συνθήκη της Αδριανούπολης (1829)

Η αίσια έκβαση του Ελληνικού Ζητήματος επήλθε σύμφωνα εξάλλου και με τις ελπίδες του Κυβερνήτη από την εξέλιξη του ρωσοτουρκικού πολέμου που είχε ξεσπάσει τον Απρίλιο του 1828 και από την Συνθήκη της Αδριανούπολης, που ήταν απόρροια αυτού του πολέμου.

Η οθωμανική κυβέρνηση όσο πιεζόταν μόνο διπλωματικά, απέρριπτε τις βασισμένες στο Πρωτόκολλο του Μαρτίου προτάσεις των πρεσβευτών. Όταν όμως άρχιζε ο ρωσοτουρκικός πόλεμος, από τον Αύγουστο του 1829, να εξελίσσεται ραγδαία με ήττες των Τούρκων, άρχισε και η οθωμανική κυβέρνηση να υποχωρεί σταδιακά για τη ρύθμιση του Ελληνικού Ζητήματος, κατά τρόπο ευθέως ανάλογο με την προέλαση του ρωσικού στρατού.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1829, γνωστοποιήθηκε στην Υψηλή Πύλη ότι ο ρωσικός στρατός προέλασε πέραν της Αδριανούπολης. Τότε η οθωμανική κυβέρνηση δέχθηκε άνευ όρων τη συνθήκη της 6ης Ιουλίου 1827. Πέντε μέρες αργότερα στο στρατηγείο του Ρώσου αρχιστρατήγου Δείβιτς, στην Αδριανούπολη, οι εκπρόσωποι της οθωμανικής κυβέρνησης υπέγραψαν τη συνθήκη της Αδριανούπολης, της 14ης Σεπτεμβρίου 1829, και αποδέχτηκαν με το άρθρο 10 της συνθήκης αυτής, όχι μόνο αόριστα τη συνθήκη της 6ης Ιουλίου 1827, αλλά, κατ’ απαίτηση του Ρώσου αρχιστρατήγου, και το πρωτόκολλο της 10/22 Μαρτίου 1829, δηλαδή τον καθορισμό της συνοριακής γραμμής Αμβρακικού Κόλπου – Παγασητικού Κόλπου. Με το άρθρο αυτό εξασφαλιζόταν οριστικά η συμπερίληψη της Στερεάς Ελλάδας και της Εύβοιας στο έδαφος του ελληνικού κράτους.

Η συνθήκη της Αδριανούπολης προκάλεσε δυσφορία στην αγγλική κυβέρνηση και ποικίλες αντιδράσεις με διάφορες τάσεις των μελών της. Ως επιβολή, με το άρθρο 10, των όρων του πρωτοκόλλου της 10/22 Μαρτίου στην τουρκική κυβέρνηση, δημιουργούσε αυξημένο γόητρο της ρωσικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα και αντίστοιχη μείωση του γοήτρου, αν όχι ταπείνωση της Αγγλίας. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το διπλωματικό πρόβλημα ο υπουργός των εξωτερικών της Αγγλίας, Άμπερντην, προσανατολίζεται στη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Τολμάει το Νοέμβριο του 1829 να εκφράσει αυτήν την προοπτική σε επίσημο έγγραφο. Ο πρωθυπουργός Ουέλλιγκτον θεωρεί ως επικείμενη την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά δεν πιστεύει στην δυνατότητα υποκατάστασης της από ένα ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Έτσι αναζητεί λύση του Ελληνικού Ζητήματος, που να σώζει την «τιμή» της Αγγλίας και να μην διακινδυνεύσει την ασφάλεια των Ιονίων Νήσων.

Ο Μέττερνιχ, αυστριακός καγκελάριος και σφοδρός πολέμιος κάθε επαναστατικής κίνησης, από το 1828 τηρούσε εφεκτική πολιτική χωρίς μεγάλες αντιδράσεις για τη διευθέτηση του Ελληνικού Ζητήματος. Ο Πολινιάκ, πρωθυπουργός υπουργός των Εξωτερικών της Γαλλίας από τον Αύγουστο του 1829, τρέφει τολμηρά σχέδια για την Ελλάδα και για την πολιτική διάρθρωση της Ευρώπης.

Οι διαθέσεις και οι καταστάσεις, όπως είχαν διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες του 1829, έδειχναν ότι ωρίμασαν οι προϋποθέσεις για τη διευθέτηση του Ελληνικού Ζητήματος ριζικά. Ο Ουέλλιγκτον απότομα στράφηκε προς την προοπτική για ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Με πληροφορίες από: Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών

Υποβολή απάντησης

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)