Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (1782-1827)

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (Σκουλικαριά Άρτας ή Μαυρομμάτι Καρδίτσας, 1782-Φάληρο, 1827) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πριν την Επανάσταση ήταν αρματολός και κατά την Επανάσταση έγινε στρατάρχης.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης φαίνεται ότι ήταν νόθος γιος του αρματολού Δημήτρη Καραϊσκου και αδελφός του Ανδρέα Ίσκου. Από τη πλευρά της μητέρας του Ζωής Ντιμισκή, ο Καραϊσκάκης συνδεόταν συγγενικά με άλλες οικογένειες ενόπλων, με τους Ψαρογιανναίους, τους Σκυλοδημαίους, και τους Γωγαίους, δηλαδή το Γώγο Μπακόλα και τους συγγενείς-διαδόχους του που κυριαρχούν στο αρματολίκι του Ραδοβιτσίου εκείνη την εποχή.

Ο Καραϊσκάκης γεννιέται σε εκείνες τις ορεινές επαρχίες όπου αναπτύχθηκε ο αρματολισμός, ένα σύστημα δημόσιας ασφάλειας που συγκροτείται σε τοπικό επίπεδο ευνοώντας την κοινωνικοπολιτική κυριαρχία των καπετάνιων στον ορεινό χώρο. Η ενηλικίωση του συνδέεται με τον Αλή Πασά, αλλά και με τη δράση της ομάδας ενόπλων του Κατσαντώνη. Μετά την εξόντωση της ομάδας του Κατσαντώνη ο Καραϊσκάκης εντάχθηκε στους σωματοφύλακες του Αλή Πασά. Την ίδια εποχή ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση και ο Καραϊσκάκης θα πάρει μέρος σε πολλές μάχες, όπου του δίνεται η δυνατότητα να συγκροτήσει τη δική του ομάδα, να γίνει οπλαρχηγός αρχικά και μετέπειτα καπετάνιος.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης στην Ακρόπολη

Η αναμέτρηση είχε μετατραπεί σε πόλεμο φθοράς που δοκιμάζονταν οι αντοχές οι αντοχές και το πείσμα των αντιπάλων. Το άγγελμα της άφιξης του Κιουταχή στην Αττική τάραξε την κυβέρνηση Ζαΐμη στο Ναύπλιο. Παρά τις έντονες αντιδικίες και συγκρούσεις της εποχής, η προσοχή όλων στράφηκε σε δύο πρόσωπα που θα μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια στον Γεώργιο Καραϊσκάκη, κατ’ αρχάς, τον μόνο που διέθετε κύρος για να επιβληθεί στους οπλαρχηγούς της Στερεάς, και στον Φαβιέρο, διοικητή τακτικού σώματος, από το οποίο πολλά αναμένονταν την κρίσιμη εκείνη ώρα. Στις πρώτες μέρες του Αυγούστου συγκεντρώθηκαν στην Ελευσίνα όλες οι δυνάμεις του τακτικού στρατού και λίγες χιλιάδες οπλοφόρων υπό τον Καραϊσκάκη και τους οπλαρχηγούς του.

Το Μάρτιο του 1827 πλήθη νεοεπιστρατευθέντων και εθελοντών έσπευσαν προς την Σαλαμίνα, την Ελευσίνα και τον Πειραιά, για να πάρουν μέρος στη μάχη της Αθήνας. Μέσα σε λίγες μέρες απέναντι από τον Κιουταχή δημιουργήθηκε ο μεγαλύτερος στρατός που είχε ως τότε εκστρατεύσει για την Ελληνική Επανάσταση: περισσότεροι από δέκα χιλιάδες άνδρες.

Η πολιορκία της Ακρόπολης ήταν ένας ιδιαίτερα σκληρός αγώνας χαρακωμάτων, με όλα τα χαρακτηριστικά μιας «τεχνικής» αναμέτρησης. Οι βομβαρδισμοί ήταν οι πυκνότεροι και οι δραστικότεροι του ως τότε πολέμου, καθώς οι αντίπαλοι αντήλλασσαν χιλιάδες οβίδες σε ρυθμούς απίστευτους ως τότε. Οι ελεύθεροι σκοπευτές αφού σκότωσαν τον Γιάννη Γκούρα, διοικητή του φρουρίου, μέσα σε βαθύ σκοτάδι, σκοπεύοντας τη φευγαλέα λάμψη της τσακμακόπετρας του τουφεκιού του, έφθασαν σε απίστευτα επίπεδα επιδεξιότητας. Ο πόλεμος αυτός ήταν ένας σύγχρονος για τη εποχή του πόλεμος.

Το τέλος του Γεωργίου Καραϊσκάκη

Στις 16 Απριλίου του 1827 με τον πλέον παράδοξο τρόπο, η επιτυχία των ελληνικών όπλων άνοιξε το δρόμο προς το τέλος του Καραϊσκάκη και της φιλόδοξης τελευταίας πανστρατιάς της Επανάστασης. Η γενική επίθεση των Ελλήνων με την υποστήριξη των φοβερών πυροβόλων του στόλου ανέτρεψε τις θέσεις των Οθωμανών στον Πειραιά. Την υποχώρηση των τελευταίων κάλυψε με τρόπο ηρωικό μια δύναμη περίπου τριακοσίων Αλβανών κλεισμένων στο περίβολο του μοναστηριού. Από αυτούς, όσοι απέμειναν ζωντανοί από τη μάχη και τους σφοδρούς βομβαρδισμούς, παραδόθηκαν με συνθήκη στους Έλληνες. Παρά τα αυστηρά μέτρα που πήρε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, η σφαγή των τελευταίων δεν αποφεύχθηκε. Ο φιλέλληνες φρύαξαν μπροστά στην βάρβαρη παρασπονδία και ο Καραϊσκάκης βρέθηκε υπόλογος για την αδυναμία του να επιβάλει πειθαρχία να ελέγξει τους ατάκτους του.

Στις 22 Απριλίου ξεκίνησαν ανεξέλεγκτες συγκρούσεις στο Φάληρο. Κρήτες εθελοντές ξεκίνησαν το δικό τους πόλεμο, παρά τις διαταγές και τις οδηγίες. Ο Καραϊσκάκης φοβούμενος τις συμφορές και τις περιπέτειες, έσπευσε προς το χώρο της συμπλοκής. Εκεί πληγώθηκε βαριά από σφαίρα στην κοιλιά και μεταφέρθηκε ημιθανής στη ναυαρχίδα. πέθανε τα ξημερώματα της επομένης και ο θάνατος του αναγγέλθηκε ως μέγιστη συμφορά σε όσα μέρη της Ελλάδας απέμεναν ακόμα ελεύθερα. Ο Θεός είχε πάρει πίσω τον Έλληνα αρχάγγελο της ελευθερίας και η πεποίθηση αυτή, σε εποχές που όλοι πίστευαν στην ανάμειξη της Θείας Πρόνοιας στις τύχες του κόσμου, έφερε την απόλυτη δυσθυμία.

Πηγή: https://www.ekdotikeathenon.gr/istopia-toy-ellhnikoy-ethnoys-p16.html

Υποβολή απάντησης

error

Enjoy this blog? Please spread the word :)