Η Αργοναυτική εκστρατεία (1225π.Χ.)

Η Αργοναυτική εκστρατεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά εξερευνητικού ταξιδιού. Ενδεχομένως, να απηχεί, με μορφή μύθου, τις πρώτες προσπάθειες των Ελλήνων να εισχωρήσουν στον Εύξεινο Πόντο.

Η Αργοναυτική εκστρατεία
Η Αργοναυτική εκστρατεία

Σκοπός της Αργοναυτικής εκστρατείας

Σκοπός της Αργοναυτικής εκστρατείας ήταν να φέρει στο Βασιλιά της Ιωλκού, Πελία, το «χρυσόμαλλον δέρας», δηλαδή της χρυσή προβιά του ιπτάμενου κριαριού, με το οποίο ο Φρίξος και η Έλλη είχαν δραπετεύσει από τον Ορχομενό για να σωθούν από τις μηχανορραφίες τη μητριάς τους. Ο επιζήσας Φρίξος, αφού η Έλλη κατά τη διαδρομή έπεσε από τη ράχη του κριού και πνίγηκε, έφθασε τελικά στην αυλή του βασιλιά Αιήτη, ο οποίος τον δέχθηκε με τιμές και του έδωσε την κόρη του για γυναίκα. Όταν ο Φρίξος θυσίασε το κριάρι στον Δία, χάρισε το δέρμα του στον Αιήτη, ο οποίος το κρέμασε σε μια βαλανιδιά στο άλσος του Άρη και τοποθέτησε έναν δράκοντα να το φυλά. Στην πραγματικότητα όμως, ο σκοπός της εντολής του Πελία ήταν άλλος: η απομάκρυνση και ενδεχομένως ο θάνατος του Ιάσονα, που τον φοβόταν πως θα διεκδικούσε κάποτε το θρόνο του, εξαιτίας χρησμού ότι θα σκοτωθεί από έναν απόγονο του Αιόλου ο οποίος θα φορά ένα σανδάλι (μονοσάνδαλος). Όταν ο Πελίας είδε τον Ιάσονα να φοράει ένα σανδάλι στο δεξί του πόδι, για να τον απομακρύνει του έδωσε εντολή να φέρει πίσω το Χρυσόμαλλο δέρας, με την ελπίδα ότι δε θα τα καταφέρει και θα χαθεί για πάντα.

Η Αργώ, το πλοίο της εκστρατείας

Ο Ιάσων ανέθεσε στον ικανότατο ναυπηγό Άργο, τον γιο του Φρίξου, να ναυπηγήσει ένα πλοίο, κατάλληλο για το μακρινό ταξίδι. Το πλοίο, που από τον κατασκευαστή του ονομάστηκε «Αργώ», ήταν φτιαγμένο από έλατα του Πηλίου και εθεωρείτο το γρηγορότερο και τι πιο στέρεο σκάφος της εποχής του. Επιπλέον, ήταν εξαιρετικά ελαφρύ, ώστε να είναι δυνατή, σε περίπτωση ανάγκης, η μεταφορά του στην ξηρά στα χέρια του πληρώματος του. Ο Άργος, που θα έπαιρνε και αυτός μέρος στην εκστρατεία, αγνόησε φυσικά την εντολή του Πελία, να καρφώσει χαλαρά τα ξύλα, ώστε το σκάφος να διαλυθεί με την πρώτη θαλασσοταραχή.

Κατά τις πηγές ήταν «μακρά ναυς» δηλαδή είχε μήκος 50 έως 60 μέτρα και απαιτούσε 50 με 60 κωπηλάτες. Στην πλώρη του τοποθετήθηκε το δώρο της θεάς Αθηνάς από τη Δρυ της Δωδώνης, που είχε υπερφυσικές ιδιότητες: μιλούσε με ανθρώπινη λαλιά, μάντευε τα μελλούμενα και προειδοποιούσε τους Αργοναύτες για επερχόμενους κινδύνους. Ξεκίνησε από τις Παγασές, το επίνειο της Ιωλκού, με κυβερνήτη τον Τίθυ.

Η Αργοναυτική εκστρατεία

Στην εκστρατεία πήραν μέρος όλοι σχεδόν οι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, πενήντα τον αριθμό, με πρώτο τον Ηρακλή, που μόλις είχε πραγματοποιήσει τον άθλο του Ευρυμάνθιου κάπρου. Ο Ιάσονας προσέφερε στον Ηρακλή την αρχηγία, αλλά αυτός δεν την αποδέχτηκε. Ανάμεσα στους Αργοναύτες, όπως ονομάστηκαν από την Αργώ, ήταν οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης, ο Ίδας, ο Λυνκέας, ο Όρφέας, ο Πηλέας, ο Μελέαγρος, ο Τυδέας, ο Αμφιάραος, τα πτερωτά δίδυμα αδέλφια Ζήτης και Κάλαϊς και η κυνηγός Αταλάντη, η μόνη γυναίκα που πήρε μέρος στην εκστρατεία.

Πέρασαν από την Λήμνο, όπου η φιλοξενία των γυναικών του νησιού, οι οποίες είχαν στερηθεί την ανδρική παρουσία επί χρόνια, ήταν τόσο θερμή, που παραλίγο να ματαιωθεί η εκστρατεία. Όταν το πλοίο έφτασε στη Μυσία, ο Ύλας, ο σύντροφος του Ηρακλή, πηγαίνοντας να φέρει νερό, χάθηκε και ο Ηρακλής έμεινε πίσω για να τον βρει με αποτέλεσμα να μην πάρει παραπέρα μέρος στην εκστρατεία.

Αφού ξεπέρασαν πολλούς κινδύνους και εμπόδια, όπως τις Συμπληγάδες Πέτρες, οι Αργοναύτες έφτασαν ως τις εκβολές του ποταμού Φάση, στην Κολχίδα. Παρουσιάστηκαν στο βασιλιά Αιήτη, ο οποίος του υποσχέθηκε να τους αφήσει να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας, εφόσον ο Ιάσονας έσπερνε πρώτα τα εναπομείναντα δόντια του δράκοντα, τα οποία δεν είχε χρησιμοποιήσει ο Κάδμος στη Θήβα και κατόρθωνε να ζέψει στο άροτρο δυο βόδια με ατσάλινα πόδια, που έβγαζαν φωτιές από τα ρουθούνια τους. Όταν όμως ο Ιάσονας εκτέλεσε τις εντολές του Αιήτη, αυτός αρνήθηκε να τηρήσει την υπόσχεση του.

Η Μήδεια βοηθάει τους Αργοναύτες

Με τη βοήθεια της Μήδειας, της κόρης του Αιήτη, μιας όμορφης αλλά σκληρής γυναίκας, που είχε όμως ερωτευτεί τον Ιάσονα, κατόρθωσαν τελικά να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας και να φύγουν με την Αργώ, παίρνοντας μαζί σαν όμηρο και τον Άψυρτο, το μικρό αδελφό της Μήδειας. Ο Αιήτης του κατεδίωξε με τα πλοία του, καθυστέρησε όμως μαζεύοντας τα κομμάτια από το σώμα του Άψυρτου που η αδίστακτη Μήδεια σκότωσε και τεμάχισε. Αντιμετωπίζοντας μεγάλες τρικυμίες και μη μπορώντας να επιστρέψουν από το δρόμο του ερχομού τους, ανέπλευσαν στον Ίστρο (Δούναβη) και κατόπιν δια του Ηριδανού (Ροδανού) βγήκαν στη Μεσόγειο, περιέπλευσαν την Ιταλία και γύρισαν τελικά στην Ιωλκό. Το πλοίο τους το αφιέρωσαν στο ναό του Ποσειδώνα, στον Ισθμό.

Πηγή: https://sarantakos.wordpress.com/2019/01/08/orizon-12/

Πηγή: https://chilonas.com/2013/01/12/httpwp-mep1op6y-gt/

Δημοσιεύθηκε από

Ζωή Δρακοπούλου

Απόφοιτη Ιστορίας και Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρθρογράφος στη «δρακοπουλιάδα».

2 σκέψεις στο “Η Αργοναυτική εκστρατεία (1225π.Χ.)”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *